หนีแต่งงาน

จูเฟิงเหยา สตรีวิปราศผู้นั้นคือนักโลหะหลงยุค
"เงินติดตัวสักเหรียญข้าก็มิมีให้หนีออกไป ชีวิตข้าอนาถขนาดนี้เชียวหรือ" นักศึกษาภาควิชาวัสดุ หลุดเข้าไปอยู่ในยุคจีนโบราณที่กำลังเกิดสงคราม ในร่างของ 'จูเฟิงเหยา' สตรีผู้ถูกลืม บ้า สติเลอะเลือน จึงถูกขังไว้ในจวนมิให้ออกไปไหน เนื่องด้วยเกรงว่าจะขายหน้า นางถูกมองว่าไร้ค่ายิ่งกว่าบ่าวรับใช้ในเรือนเสียอีก เพียงแค่นางเป็นบุตรที่เกิดจากอนุต่ำต้อย ไร้ความสามารถ เข้าไปอยู่ในร่างได้เพียงสามวันก็จะถูกส่งตัวไปเป็นสนมคนที่ยี่สิบสามขององค์ชายบ้ากาม เพียงเพราะนางหน้าตางดงาม ทางเดียวที่นางทำได้คือหนีออกจากตระกูลซะ กลายเป็นคนเร่ร่อน ในโลกที่ไม่มีความเจริญการเอาตัวรอดอย่างเดียวที่คิดได้ตอนนั้นคือ หลบซ่อนอยู่ในโรงตีเหล็ก อาศัยความรู้น้อยนิดที่นางเรียนมาอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้นางต้องใช้มันเอาชีวิตรอดวันต่อวัน 'ซูอันเพ่ย' แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นกำลังประสบปัญหาเรื่องอาวุธ ดาบที่ทหารใช้ไร้ประสิทธิภาพจนเกือบพ่ายแพ้ศึกให้ศัตรู กำลังตามหาช่างฝีมือตีดาบ ผู้ใดจะคิดว่าวิชาความรู้ที่นางเรียนมา สามารถใช้ต่อรองกับเขาเพื่อมีชีวิตรอดต่อไปได้ "นางเป็นเพียงสตรีไร้ค่าท้ายจวนเท่านั้นขอรับท่านแม่ทัพ อ่านเขียนก็มิได้ คำพูดคำจาก็ฟังมิรู้เรื่อง" "หากนางไร้ค่า ไร้ความสามารถอย่างที่เขาล้ำลือ คงมิหนีออกจากเรือนตัวเปล่าเช่นนี้ แววตาของนางเต็มไปด้วยความมั่นใจ" .........

รักไม่ได้ถ้าไม่ได้รัก
เธอจะตัดสินใจอย่างไร เมื่อสามีที่จากไปเรียนต่อคนละซีกโลกกำลังจะกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง ทั้งที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาตัดการติดต่อกับเธอทุกช่องทาง ............ “สบายดีใช่ไหม” “ค่ะ ถ้าพี่ปีย์ไม่อยากพูดกับพลอย พลอยก็เข้าใจนะคะ” “หือ แล้วบอกเหรอว่าไม่อยากพูดด้วย” “พี่ปีย์ไม่ต้องบอกหรอกค่ะ มองจากดาวอังคารพลอยยังรู้เลย” “หึ” อะไรคือหึ เสียงหึในลำคอของเขาพลอยชมพูได้ยินชัดเจน เธอส่งค้อนวงใหญ่ไปให้เขา เธอสิสมควรจะร้องหึใส่เขา อารมณ์ไม่ดีก็ควรนอนอยู่บ้านใช่ไหม ไม่ใช่ออกมาเพ่นพ่านข้างนอก เธอไม่ได้บังคับมาเสียหน่อย “มีแฟนรึยัง คบใครอยู่รึเปล่า” “ห๊า นี่พี่ปีย์ถามพลอยเหรอคะ ตอนนี้พลอยยังไม่มีใครหรอกค่ะ ก็ชื่อในทะเบียนสมรสยังโชว์หราอยู่อย่างนั้น” เธอต้องรู้สึกยังไงที่สามีของตัวเองถามว่ามีแฟนหรือยัง คบใครอยู่หรือเปล่า แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้เธออยากกระโดดไปขยุ้มหัวเขาเสียจริง ๆ แต่คงได้แค่คิด “ดี” “คะ?” อะไรคือดี นี่นอกจากทิ้งเธอไปไม่ลาสักคำแล้วเขายังอยากให้เธอขึ้นคานอีกเหรอ แบบนี้มันไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยหรือยังไง ทีตัวเองยังมีแฟนได้เลย คอยดูอีกไม่นานหย่าเมื่อไหร่เธอจะมีบ้าง เธอจะหาให้ดีกว่าเขาเลยด้วย

ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ
สาวรับใช้เยี่ยงข้า มีค่าพอให้ท่านแลเหลียวหรือไม่ หรือต้องเป็นสาวใช้ที่ต้องบำเรอรักให้ท่านต่อไป จนกว่าท่านจะเบื่อหน่ายแล้วผลักไสข้าไปให้พ้นทาง

เมื่อหนูมาจากความรัก
นลินหญิงสาวที่ถูกตราหน้าจากวิชชากรว่าเธอคือต้นเหตุที่ทำให้พ่อของเขาต้องติดคุก แต่แล้วเธอกลับต้องกลายมาเป็นภรรยาของชายหนุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจในวันที่เขาถูกคนรักบอกเลิก ทุกอย่างไม่จบแค่เพียงแค่คืนนั้น วิชชากรยังคงแสดงความเป็นเจ้าของนลินในเกือบทุกคืน ถึงแม้ว่ามารดาของเขากำลังจะให้ชายหนุ่มแต่งงานกับคนที่เหมาะสมเพื่อแยกทั้งสองคนออกจากกัน นลินจะทำอย่างไรเมื่อเธอตัดสินใจที่จะเดินออกจากที่นี่ เพราะคงทนเห็นวันที่สามีตัวเองแต่งงานกับหญิงอื่นไม่ได้ แต่ในเมื่อตอนนี้เธอไม่ได้ตัวคนเดียว มีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในท้อง หนูน้อยเกิดมาจากความรักไม่ใช่ความผิดพลาด คนเป็นแม่พูดกับตัวเอง เธอเช็ดน้ำตาก่อนจะหิ้วกระเป๋าและเดินออกจากบ้านที่ไม่มีใครต้องการเธอกับลูกอีกต่อไป ******************* “แหวนนี้ราคาไม่กี่บาทแต่ลินอยากให้คุณกรเก็บไว้ แหวนมีสองวงอยู่ที่ลินอีกวงเมื่อไหร่ที่เอามาต่อกันมันก็จะเป็นหัวใจที่สมบูรณ์ พรุ่งนี้คุณต้องแต่งงานแล้ว ลินขอให้คุณมีความสุขกับการเริ่มต้นมีครอบครัว รักภรรยาคุณให้มาก ๆ อย่าทำให้เธอเสียใจนะคะ ” หญิงสาวสวมแหวนให้กับวิชชากร เธอสวมกอดสามีไว้แน่นเพื่อเก็บความอบอุ่นในอ้อมกอดครั้งนี้ไว้ เพื่อหวังใช้มันในยามที่เธอกอดลูกในวันที่เขาลืมตา “ลินไปก่อนนะคะ ลินรักคุณกร ลาก่อนค่ะ” หญิงสาวเดินออกจากห้องนอนของชายหนุ่มทันที ไม่รอให้อีกฝ่ายถามเพราะรู้ว่าคำสุดท้ายที่เธอพูดต้องทำให้วิชชากรรู้สึกสงสัยแน่ ๆ

ไฟร้อนซ่อนสวาท
นิลลดาไปหาน้องสาวแต่กลับทำให้เธอต้องแต่งงานกับพายุ! ถึงจะไม่ได้ตั้งใจแต่ก็หลอกลวงเขาไปแล้ว ถ้าเขารู้... “คุณลม! มา...ตั้งแต่เมื่อระ...ไหร่คะ” “ไม่ได้ไปไหน อยู่นี่ตลอด” คนบนเตียงตอบหน้าตายและเฉยเมย เรียกความร้อนผ่าวไหลแล่นมาจากไหนไม่รู้รวมตัวกันบนวงหน้านวลเนียนนุ่มอีกหน “งั้นคุณก็จะต้องเห็น...ฉัน...” “อือ” ตอบราวกับเสือกำลังคำราม พยักหน้ารับสำทับอีกครั้ง ทำใจแล้วว่าจะต้องแต่งงานกับพายุ แต่สุดท้ายแล้วมุกลดาก็เลือกที่จะหนี! ส่วนเขาก็ดันเข้าใจผิดว่าเธอคือยายดำตัวแสบจนเผลอ... “ไม่มีคนป้อน” “มือก็มีนี่คะ ไม่เห็นจะต้องให้ใครป้อนเลย” ตอกกลับหน้าง้ำเล็กน้อย เขาคงออดอ้อนผู้หญิงคนอื่นแบบนี้เสมอซิ “เธอไม่คิดจะป้อนฉันจริง ๆ หรือ...” ทำหน้ามุ่ย คอตก ส่งสายตาออดอ้อนหลอมละลายหัวใจสาวน้อยไม่ประสาให้หลงเพริดบินไปติดกับดัก “ฉันอยากให้เธอป้อนแบบ...”

Beautiful Friend เพลย์บอยที่รัก
'เบนจามิน' The nose หนุ่มไฟแรงจากอังกฤษ จับพลัดจับผลูต้องมาเป็นเขยฝรั่งของผู้ใหญ่ชาลีหากครอบครัวเก่าแก่ในสังคมชนบทต้องรับหนุ่ม ‘Beautiful Friend’ เป็นลูกเขยอย่างจำยอม ระเบิดคงลงท้องนาเป็นแน่ แล้ว 'ปาลิดา' จะช่วยว่าที่สามีของเธอยังไงกันล่ะ ‘Beautiful Friend’ หรือที่เราอาจจะรู้จักกันในนาม “เพื่อนชายคลายเหงา” หรือ “หนุ่มโฮสต์”แต่ที่คุณไม่รู้คือ ‘Beautiful Friend’ มีกฎเหล็กพวกเขาเป็นเพียงเพื่อนเที่ยว เพื่อนดื่ม เพื่อนคุยคลายเหงา เพื่อนปรับทุกข์ แต่พวกเขาไม่ใช่เพื่อนนอน พวกเขาไม่บริการทางเพศ ไม่ขายตัว แต่หากความสัมพันธ์ดังกล่าวจะเกิดขึ้นก็เพราะความพึงพอใจทั้งสองฝ่ายเท่านั้นเรื่องราวความรัก ความขัดแย้ง ของคนใน ‘สังคมชนบท’ และ ‘สังคมเมือง’ ความคิดสมัยใหม่และความคิดสมัยเก่า ถูกร้อยเรียงผ่านตัวละครหลากหลาย 'เบนจามิน' จะทำอย่างไร เมื่อรักครั้งนี้เขาจริงจัง!!

พลิกฟ้าข้ามภพ
เมื่อความผูกพันบางอย่างทำให้สายน้ำนำพาผู้จัดการสาวอย่าง 'ข้าว' หญิงที่หนีการผูกมัดทุกประการต้องมาใช้ชีวิตย้อนยุคย้อนสมัย การปรับตัวครั้งใหญ่ของเธอกำลังจะเกิดขึ้น [พลิกฟ้าชะตาลิขิตฉบับไทย] (มี EBook)

แสงแรกแห่งใจ
ความผิดพลาดในอดีตทำให้เรนิกาได้รับสิ่งล้ำค่าแสนสำคัญ แต่แล้ววันหนึ่งเธอและเขาโคจรมาพบกัน เรนิการับรู้ดีว่าใจเธอนั้นยังมีเขาครอบครองโศกนาฏกรรมทำให้ชายหนุ่มปิดหัวใจกลายเป็นคนเย็นชา แต่แล้วสาวน้อยหน้าตางดงามอย่างเรนิกากลับทำให้ใจไหวสั่น ทิวากรไม่แน่ใจในความรู้สึก จึงไม่อาจรับความรักที่เธอมีให้ แต่แล้วความเมาเขาจึงทำสิ่งผิดอย่างใหญ่หลวงเรนิกาไม่อาจทานทนต่อความเจ็บปวด จำต้องหนีมารักษาตัวเอง แต่แล้วโชคชะตากลับเล่นตลกให้เธอและเขาได้พบกันอีกครั้ง อดีตไม่อาจผสาน และผู้หญิงอีกคนผู้กำความลับดำมืด เรนิกาจะยินยอมอภัยหรือเลือกตัดใจจากเขาเสียที

เล่ห์พยาบาทไฟปรารถนา
เธอ เป็นเจ้าสาวที่ไม่มีโอกาสได้กลับไปงานแต่ง เพราะเขา ผู้ชายโหดร้ายทารุณ พาเธอมากักขังไว้ในป่าลึกเมืองกาญจน์ เธอจะแก้ต่างให้เจ้าบ่าวที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นต้นเหตุทำให้น้องสาวของ เขา เสียสติ ได้เช่นไร ในเมื่อเขาไม่เคยฟังเหตุผล หากแต่เล่ห์แห่งความพยาบาทนั้นกลับจุดไฟปรารถนาจนบุรุษใจหินเช่นเขากลับต้องถลำลึกเข้าสู่บ่วงรักเกินจะหักห้ามใจ

‘ลูกไม้’มาเฟีย [ Heir Of Mafia ] เซต Romance Of Mafia ลำดับที่ 3
“ถือซะว่าพี่เป็นสินค้า...ที่เต็มใจให้หนูมุกได้ทดลองใช้ได้ตามใจ...ครับ”อลัน ซาวันเดอร์ (พี่อลัน) ปัจจุบัน อายุยี่สิบเจ็ดปี ลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ที่ต้องพลัดพรากจากพ่อแม่ ไปอยู่และเติบโตที่ประเทศไทย โดยมีพ่อและแม่ทูนหัวเลี้ยงดูอบรมสั่งสอนจนถึงอายุสิบห้า แต่ตอนที่อลันอายุได้เจ็ดขวบพ่อและแม่ทูนหัวที่เลี้ยงดูเขามา ได้ให้กำเนิดบุตรสาว ผู้ซึ่งที่จะมาครอบครองหัวใจของเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข ปิ่นมุก อัครถาวรกุล (หนูมุก) ปัจจุบัน อายุยี่สิบปี ที่เกิดมาท่ามกลางความรักของคนรอบข้าง และรวมถึงผู้ที่จะมาเป็นเจ้าของหัวใจ ‘พี่อลัน’ ชายเพียงคนเดียวที่เธอต้องรักเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข เมื่อลมหายใจแรกของเธอที่เกิดขึ้นนั้นมาพร้อมกับภาระที่ยิ่งใหญ่ เมื่อเธอต้องเป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลซาวันเดอร์ หนูมุกจึงถูกเลี้ยงดูให้พร้อมกับหน้าที่ตำแหน่ง ‘เมีย’ ของพี่ชายท้องชนกัน ที่เขาไม่ใช่เป็นเพียง อลัน ซาวันเดอร์ แต่เขาคือ ‘ลูกไม้’มาเฟีย ที่มีเลือดส่วนนี้ไหลเวียนเป็นส่วนใหญ่ในร่างกาย ‘ให้ตายเถอะ!!!’ คำนี้ต้องเกิดขึ้นกับอลันแทบทุกวัน เมื่อเขาคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เขาต้องรับเจ้าสาวตัวจริงของเขามาดูแลต่อจากพ่อแม่ เพื่อรอเวลาที่เหมาะสมที่เขาจะมอบตำแหน่ง ‘เมีย’ ที่ถูกต้องตามกฎหมายให้กับเธอ แต่เมื่อเธอทั้งแสบ ทั้งดื้อ และรักเขามากมายจนทำให้เขาต้องกระทำบางอย่างเพื่อปกป้องเธอจากภัยร้ายที่ครอบครัวเขาต้องพบเจอ ‘ให้ตายเถอะ!!!’ เขาเกลียดตัวเองที่ต้องทำให้ ‘หนูมุก’ เสียน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า เขาจึงต้องชดเชยให้กับเธอด้วยการมอบตัวเองให้ตกเป็นของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อฆ่าเวลารอคอยวันที่เธอจะเข้ามารับตำแหน่ง ‘ภรรยา’ ในอีกหนึ่งปีข้างหน้า “ถือซะว่าพี่เป็นสินค้า...ที่เต็มใจให้หนูมุกได้ทดลองใช้ได้ตามใจ...ครับ”SET : Romance Of Mafia ลำดับที่ 1 ; จังหวะรักมาเฟีย [ Mafia’s Rhythms Of Love ] ลำดับที่ 2 ; มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต [ Mafia’s King ] ลำดับที่ 3 ; 'ลูกไม้'มาเฟีย [ Heir Of Mafia ] ลำดับที่ 4 ; นางฟ้ามาเฟีย [ Mafia’s Fairy ] SET : Romance Of Mafia ภาคพิเศษของเอ็ดเวิร์ด และ น้ำใส จอมใจมาเฟีย [ Mafia’s Beloved ]

ละอองดารา (NC-18)
เพื่อช่วยเจ้าหญิงตัวจริงให้รอดพ้นภัย 'ดารา' นางจัณฑาลชั้นต่ำถูกบังคับส่งไปถวายตัวแก่เจ้าชายเมืองยักษ์ 'ลักษมินทร์' ที่ว่ากันว่าดุร้ายน่ากลัวที่สุดในชมพูทวีป เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวความรัก มายา น้ำตา และตัณหาอันแสนหวาน

ขอความรักที
ร้อยรัก ผู้เชื่อมั่นในรัก แต่ไฉนเลยกลับถูกโชคชะตากลั่นแกล้งอยู่ร่ำไปคนที่คิดว่าใช่ กลับไม่ใช่ สุดท้ายยังต้องเข้าพิธีวิวาห์กับน้องชายของเจ้าบ่าว! ‘นี่คุณมานอนบนนี้ตั้งแต่เมื่อไร’ร้อยรัก ถามเสียงห้วนแล้วก้มสำรวจตัวเองตามสัญชาตญาณ‘ก็ตั้งแต่เมื่อคืนนั่นแหละครับ’‘ฉะ...ฉันนึกว่าคุณจะนอนข้างล่างเสียอีก’คีรินทร์ หัวเราะขำ แล้วตอบกลับตรงๆ‘ฝันไปเถอะ เหนื่อยจะตายมีที่นอนนุ่มๆ จะไปนอนที่พื้นเพื่อ...’‘ก็...เราไม่ได้เป็นอะไรกัน และคิดว่าคุณจะเป็นสุภาพบุรุษกว่านี้เสียอีก’‘ตื่นจากมโนได้แล้วคุณ คนที่แต่งงานกับคุณไม่ใช่ผู้ชายอ่อนโยน แสนดีและเป็นสุภาพบุรุษอย่างที่ต้องการหรอกนะมีแต่ผม...ผู้ชายที่สันดานไม่ดีคนนี้แหละ’

เจ้าสาวรอรัก
“ถ้าพี่ปุ๊ไป...ฮึกกก...ฮือออ...พี่ปุ๊จะไม่ได้เจอปานอีกพี่ปุ๊จะต้องเสียใจ...ฮึกก” ปานประดับกระซิบเสียงอันสั่นเครือบอกชายหนุ่มที่ยังก้าวเดินไปหาอันทิตา ยามที่เขาก้าวออกไปหาอันทิตาแต่ละก้าวมันเหมือนชายหนุ่มเหยียบย่ำอยู่บนหัวใจของเธอ เจ็บจุกอกยิ่งนัก ยามเห็นคนรักเดินออกไปหาหญิงอื่น“ถ้าพี่ปุ๊ไป...พี่ปุ๊จะไม่ได้เจอหน้าปานอีก” ย้ำเตือนเขาเป็นครั้งสุดท้าย ตาดวงโตเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา แววตาของเธอที่มองแผ่นหลังชายหนุ่มมันพร่ามัวสั่นระริก ปุริมหยุดนิ่งชะงักอยู่กับที่ แต่ไม่คิดที่จะหันมามองเธอเลยสักนิด ร่างบางหมดเรี่ยวแรงเซล้มลงนั่งทับส้นเท้าของตัวเองอยู่ตรงพื้น หญิงสาวใช้มือปิดกลั้นเสียงสะอึกสะอื้นไว้ เรียวปากบางเม้มกัดนิ้วตัวเองหวังไม่ให้ใครต่อใครได้ยินเสียงสะอื้นของเธอ ส่วนอีกข้างยกขึ้นทุบลงไปบนอกข้างซ้าย หัวใจของเธอมันจะแตกสลายทรมานเหมือนมีใครเอาคมมีดมากรีดตรงกลางหัวใจ น้ำตาอุ่นร้อนไหลออกมาจากตาดวงโตเพียงข้างเดียว เพราะเธอสุดจะกลั้นมันไหวได้

ใจช้ำรัก
"โอ๊ย"กวินตาอุทานออกมาด้วยความเจ็บ "หวา! ทำบ้าอะไรเนี่ย"เขาว่าพร้อมกับบีบแขนเรียวแน่นด้วยแรงโทสะ วริษฐาสะบัดลำแขนออกจากมือแกร่งก่อนจะฟาดลงบนใบหน้าคมเต็มแรงทำให้ใบหน้าคมนั้นหันไปตามแรงตบ น่าแปลกใจที่ตอนนี้หล่อนไม่มีน้ำตาเลยสักหยด เพิ่งเข้าใจวันนี้นี่เองว่าเจ็บจนจุกมันเป็นยังไง "หนีงานแต่งมากกอยู่กับแฟนเก่า ดีจริงๆเลย สุภาพบุรุษที่สุด"หล่อนว่าพร้อมกับแค่นหัวเราะออกมา "มันไม่ใช่อย่างนั้นหวา"เขาพยายามระงับอารมณ์ที่เดือดพล่านไว้ "ก็อธิบายมาสิคะ บอกหวามาสิว่าเพราะอะไร เพราะมันใช่ไหม"หล่อนขึ้นเสียง "กลับไปก่อน"เขาเอ่ยบอกเสียงเหนื่อย เพราะยังไงวันนี้ก็คุยกันไม่รู้เรื่องแน่ถ้าวริษฐายังใช้อารมณ์เหนือเหตุผลแบบนี้ "มดพาเกรซขึ้นไปที"พชรพลเอ่ยบอกสาวใช้ สาวใช้คนนั้นก็ค่อยๆเข้ามาพยุงกวินตาโดยมีพชรพลช่วยอยู่ห่างๆ ภาพที่เขาดูเป็นห่วงเป็นใยผู้หญิงคนนั้นมันยิ่งทำให้เพลิงโทสะของวริษฐาลุกโชน เจ้าหล่อนจึงเข้าไปดึงแขนพชรพลออกมา "พี่ต้องคุยกับหวาให้รูเรื่องก่อนนะ" "กลับไประงับสติอารมณ์ก่อนแล้วเราค่อยคุยกัน"เขาว่าก่อนจะเข้าไปช่วยสาวใช้พยุงกวินตา "ถ้าพี่ไม่กลับมาเราไม่ต้องมาคุยกันอีก"หล่อนยื่นคำขาดทำให้คนตัวโตหยุดชะงัก แต่มันก็เป็นแค่เพียงเสี้ยวนาทีเดียวเท่านั้นเพราะเขาเลือกที่จะไม่สนใจหล่อนและพากวินตาขึ้นไปยังชั้นบนต่อ "พี่เพชร!"วริษฐาตะโกนตามหลัง ตอนนี้หล่อนไม่สามารถกักเก็บความเสียใจไว้ได้อีกต่อไป เพราะมันถูกระบายออกมาในรูปของหยดน้ำตาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เล่ห์ลวงบ่วงรักเมษา
“ประจำเดือนมาหรือยัง” ยื่นมือเข้าไปเชยคางงามให้หันหน้ามาเผชิญ ตาสีเข้มเอาแต่จ้องมองเรียวปากบางที่ขยับโต้ตอบเขาอย่างไม่ลดละ ยัยเด็กหัวรั้นเอ้ย เขายิ้มอยู่ในใจทำเป็นอวดเก่งถ้าเขาคิดจะทำอะไรเธอเวลานี้ก็ยังได้ ยิ่งคิดหัวใจดวงโตก็เริ่มเต้นแรงดังกลองถูกตี เขาอยากให้สาวน้อยที่นอนหมดแรงตรงหน้านี้ท้องเหลือเกิน“ประ…ประจำเดือนกั้งมาตามกำหนดค่ะ” นอนนิ่งไม่ไหวติงเมื่อได้ยินคำถามของน้าชายอีกครั้ง กังสดาลกั้นลมหายใจเข้าออก แล้วลืมตามองหน้าเขา คนชีเปลือยทำไมไม่ใส่เสื้อนะ เธอดันแผ่นอกหนาออกแล้วพยุงตัวลุกนั่ง“จะลุกทำไม…เวียนหัวไม่ใช่หรือ” คนตัวโตได้ผลักให้เธอลงไปนอนที่เดิม เขาใช้วงแขนทั้งสองข้างค้ำยันที่นอนขนาบระหว่างลำตัวบางซ้ายขวา“กั้งจะออกไปเอาน้ำค่ะ” ยกมือขึ้นผลักอกอันแข็งแกล่ง มองหน้าเขาอย่างทรมานแต่ก็ต้องกลั้นไว้ไม่ให้อาเจียน กลืนน้ำลายเหนียวหนึบลงคออย่างติดขัด อยากจิบน้ำผลไม้แก้วนั้น“อยู่นี่แหละเดี๋ยวน้าไปเอามาให้” แววตาที่ดุดันเมื่อคู่อ่อนแสงลงมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้นข้นหาความจริง“ค่ะ” หลับเปลียกตาหนีหน้าของเขา“อย่าลุกไปไหนนะ…เดี๋ยวน้ามาจะพาไปอาบน้ำดูสิอ้วกจนเลอะเสื้อหมดแล้ว” คนตัวใหญ่ยิ้มเจ้าเหล์ยิ่งสงสัยอาการแบบนี้ เขายื่นใบหน้าเข้าหา แตะริมฝีปากลงบนผิวหน้าผากนวล จูบผิวขาวซีดอยากให้เจ้าหล่อนรับรู้สัมผัสของเขาว่าเขาเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน ในใจทั้งสี่ห้องเป็นของเธอจนหมดแล้ว“อื่ออ” นอนหลับตาหัวใจเจ็บลึก เธอจะไม่มีวันบอกเขาแน่ในสิ่งมีชีวิตในท้องของเธอ ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ไปแบบนั้นเอง ขณะนี้กังสดาลอยากให้เขาไปให้ไกลตัว

พันธะหัวใจ
มันเป็นความผิดพลาด เป็นความเห็นแก่ตัวที่ทอดทิ้งเธอและลูกเมื่อสามปีก่อน…ณ วันนี้ที่รู้สึก…ยังคงรัก ยังคงโหยหาเธอทุกลมหายใจ เขาจึงยินยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อทวงคืนหัวใจตัวเองกลับคืนมาทว่า…“เจียวไม่ต้องการความรับผิดชอบของพี่” หญิงสาวยิ่งชอกช้ำหัวใจเมื่อได้ยินว่าเขาต้องการรับผิดชอบเพียงแค่ลูกเท่านั้น“ตอนนั้นพี่สับสน…พี่รู้ใจตัวเองช้าไปเลยบอกเจียวไปว่าพี่รักเขา แต่ในความรู้สึกลึกๆ พี่ไม่เคยรักเขาเลยสักนิดเดียว”“พี่ไม่ได้สับสนใจตัวเองหรอก พี่ตั้งใจอยากจะหย่านานแล้ว พี่ยังไม่มีความรู้สึกเสียใจด้วยซ้ำที่ขอหย่ากับเจียว” หญิงสาวมองเขาอย่างเย้ยหยัน ‘ผู้ชายสารเลว’ เธอพยายามนึกคำนี้ไว้ให้มั่น เพื่อกลบความรู้สึกข้างในลึกๆในหัวใจแม้จะเลิกรากันไปเนิ่นนานในความรู้สึกทุกอย่างจบสิ้นลง ณ วันนั้น ทว่า ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างผูกรั้งให้เขาและเธอต้องกลับมาพบเจอกันอีกครั้ง…มันเป็นเหมือนพันธะ…พันธะที่ฝ่ายหนึ่งอยากตัดให้ขาด อีกฝ่ายกลับพยายามก่อร่าง ถักทอมันขึ้นให้แน่นเหนียวยิ่งกว่าเดิม…แล้วเช่นนี้ เรื่องราวจะลงเอยเช่นไรกันจะเจ็บปวด หรือสุขสมหวัง?

รอยอสูร
ดวงจันทร์เต็มดวง แต่มีเมฆสีดำเคลื่อนตัวมาบดบังจึงเหลือเพียงครึ่งซีกส่องแสงไม่เต็มที่ เหมือนหัวใจขาดแหว่ง ความรักล้มเหลวของหญิงนางหนึ่งที่ยืนมือเกาะลูกกรง ไม่มีสักครั้งที่จะหยุดหัวใจของตัวเองไม่ให้รักและคิดถึงเขา“พี่วัฒน์ขา แพรคิดถึงพี่เหลือเกิน พี่รู้ไหมคะ ลูกสาวของเราหน้าตาเหมือนพี่มาก” ดวงตากลมโตชื้นน้ำใสๆ มองท้องฟ้าดำทมิฬ จะสว่างก็ต่อเมื่อฟ้าแลบเปรี้ยงๆ ดังอยู่สุดขอบฟ้า แพรพรรณยกมือประคองกุมความร้าวระบมเจ็บ เพราะหัวใจของหล่อนเป็นแผลกลัดหนองเรื้อรังมาเป็นปีๆ “คุณแม่ขา” เสียงของลูกสาวดังทำให้คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวตื่นจากภวังค์รีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มแล้วเดินเข้าไปหาลูก แพรพรรณคลานขึ้นเตียงแล้วล้มตัวนอนลงข้างปลายเท้าของยายหนู“เจ้าหญิงของแม่ นอนได้แล้วนะคะ” มือเรียวสวยยื่นเข้าไปจับนิ้วเท้าน้อยทั้งห้า“หม่อนยังไม่ง่วงค่ะ” หนูน้อยแพรไหมผงกศีรษะมองมารดา แล้วหันไปสนใจสิ่งของในมือ นิ้วมือก็เลื่อนภาพในโทรศัพท์“ดูอะไรคะ นางฟ้าของแม่ ไหนแม่ขอดูหน่อยสิคะ” เรียวปากอิ่มบรรจงจูบลงกลางเท้าที่เคยหอมดมตั้งแต่เท้าน้อยนี้เท่าฝาหอย“แม่ขา คุณลุงคนนี้ใครคะ?” หนูน้อยแพรไหมขยับตัวลุกนั่งคลานขึ้นไปนอนทับบนตัวของคุณแม่แล้วเอาภาพของชายหนุ่มให้คุณแม่ดู“ดึกมากแล้ว นอนนะคะ” ดวงตากลมโตคลอน้ำตาสั่นระริกเมื่อเห็นภาพนั้นด้วยความขื่นขม แพรพรรณไม่อาจหาคำตอบและบอกลูกได้ว่าคนในโทรศัพท์นั้นเป็นพ่อผู้ให้กำเนิด“ทำไมลุงหน้าไม่เหมือนลุงกรานต์เลยคะ?” หนูน้อยยิ้มยิงฟัน มองภาพของผู้ชายตัวใหญ่ในมือถือ“เก็บโทรศัพท์ได้แล้วนะคะ” ปากคอสั่นยามลูกถามเรื่องของคนในรูป ไม่ใช่ว่าไม่อยากบอกว่าเขาคนนั้นเป็นใคร แต่คุณแม่คนสวยไม่รู้จะเอ่ยบอกลูกอย่างไรดี“คุณแม่ขา”“คะ?”“พรุ่งนี้ให้หม่อนไปด้วยนะคะ”“แม่ต้องทำงานนะคะ หม่อนจะไปได้ไงคะ”“หม่อนอยากไปทำงานกับคุณแม่ค่ะ”“เป็นเด็กดีเชื่อฟังแม่นะคะ” ใบหน้าเศร้าลงมองหน้าลูก เธอสงสารลูกจับหัวใจ ทุกวันเสาร์ต้องตื่นแต่เช้ามืดขึ้นรถเมล์ไปทำงานด้วยกัน เป็นแบบนี้ทุกครั้ง เพราะหล่อนไม่อยากฝากลูกให้ใครที่เธอไม่รู้จักดูแลให้“หม่อนเป็นเด็กดีค่ะ หม่อนจะหลับตาแล้วค่ะ” แหงนหน้าให้แม่ดู ดวงตาที่หลับนั้นดิ้นหยุกหยิกๆ “ชื่นใจของแม่” แพรพรรณมองหน้าลูก เรียวปากบางยิ้มชิดแพขนตายาวงอนไหวระริกที่เด็กหญิงตัวน้อยแกล้งทำเป็นหลับตา“คิก แม่ขา หม่อนยังไม่ง่วง หม่อนอยากฟังคุณแม่เล่านิทานค่ะ” หัวเราะชอบใจเมื่อแม่พรมจูบไปตามดวงหน้าและลำคอ หนูน้อยเกลือกกลิ้งคลานหนีไปหยิบหนังสือหลายเล่มมาให้คุณแม่“อยากให้แม่อ่านเรื่องไหนคะ?” แพรพรรณขยับตัวกึ่งนั่งกึ่งนอน แผ่นหลังบางพิงหัวเตียง แขนข้างหนึ่งเป็นหมอนให้ลูกหนุน“คนแคระทั้งเจ็ดค่ะ” หนูน้อยวัยสามขวบยังไม่ยอมเลิกที่จะดูดนมของแม่ ร่างป้อมนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาทรวงอก แขนขายกขึ้นพาดลำตัวบอบบาง มืออีกข้างก็สาละวนปลดกระดุมเสื้อนอนของแม่ให้แยกออกจากกัน แพรไหมยิ้มยิงฟันตาลุกวาวมองทรวงอวบขาวแล้วรั้งบราสีเนื้อถลกขึ้น เรียวปากจิ้มลิ้มอมเม็ดบัวสีชมพู เสียงดูดนมจากทรวงของมารดาดังแข่งกับเสียงของแม่ที่อ่านนิทานอย่างไพเราะ เหมือนเป็นเสียงเพลงกล่อมให้หนูน้อยผู้แสนอาภัพกำพร้าบิดาเคลิ้มหลับลงอย่างแสนง่ายดาย“แม่ไม่ได้ตั้งใจที่จะปิดบังหนู เขาเป็นพ่อของลูกค่ะ เราอย่าเข้าไปยุ่งวุ่นวายครอบครัวอบอุ่นของเขาเลยนะคะ คิดเสียว่าเขาตายจากเราไปแล้ว” เสียงกระซิบสั่นเครือชิดกระหม่อมบาง อดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลไว้จนขอบตาแดงช้ำ เธอผงกหัวขึ้นมองเมื่อลมหายใจของลูกผ่อนคลายหายใจสม่ำเสมอ แพรพรรณขยับตัวนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาลูกรัก“เรามีสิทธิ์ได้แค่มองเขาแค่นี้ก็พอแล้วนะลูกแม่” คนช้ำรักดวงหน้าเศร้าหมองเจ็บปวดหัวใจเมื่อนึกถึงอนาคตของลูก ดวงตากลมโตคลอน้ำตาเหลือบขึ้นมองเสื้อของชายหนุ่มที่พวกหล่อนใช้นอนกอดแทนตัวตนของเขา…

ขอเถอะครับให้ผมได้เป็นพ่อของลูก
เผลอ One night stand กับคนที่ไม่ใช่เธอจึงลาออก หลบมาเปิดร้านกาแฟเลียแผลใจลูกคนเดียวเธอเลี้ยงได้แล้วไหงคนที่ไม่ใช่ ยังกลับมาเสนอหน้าขอเป็นพ่อของลูกอีกล่ะ

ร้ายรานรัก
เพราะความจำเป็นบังคับทำให้เธอจำต้องกลายเป็นผู้หญิงร้ายกาจหลอกลวงเพียงได้สบตากับเธอหัวใจที่แข็งกระด้างของเขาก็สั่นไหว.. แต่เธอคือนางนกต่อตัวร้ายที่ขโมยสิ่งมีค่าของเขาไป เขาจะไม่มีวันอภัยให้เธอ“วันนี้เรามีแขกนะคะ” เธอบอกเขาเสียงแผ่วพร่าและก้มหลบสายตาของเขาอย่างเอียงอาย“ไม่เป็นไร ตอนนี้เจ้าตัวยุ่งคงชวนแขกของเราคุยจ้อ เรามีเวลาเหลือเฟือ..”น้ำเสียงของเขาก็แหบพร่าพร้อมกับปลายจมูกโด่งคลอเคลียกับแก้มสาวก่อนจะมอบจุมพิตหวานล้ำและเร่าร้อนหลอกล่อให้เธอตกลงไปในนาวาสวาทที่ไปรยารู้ดีว่ามันร้อนแรงแค่ไหน

รักซ่อนเสน่หา l Summer Lover
รักแรกในวัยเยาว์คงฝังใจของเขาอยู่ข้างเดียว รักซ่อนในหัวใจของเขากลายเป็นรักลวงในสายตาของเธอ กว่าเธอจะรู้หัวใจ ความรักที่ซ่อนเสน่หาไว้กับร้อนแรงเกินคาดเดา.........................................คำรักที่เฝ้าบอกกับไร้ความหมาย หัวใจที่เฝ้าทะนุถนอมรักกับโดนย้ำยี เขาเลือกหน้าที่ของครอบครัวเหนือหัวใจ มันกับเป็นเพียงจุดเริ่มต้นระหว่างเขาและเธอ ความรักที่ซ่อนเสน่หาร้อนแรงเกินคาดเดา......................เริ่มชุดแรกชื่อ ชุดเสน่หา มีทั้งหมด 4 เรื่อง เป็นแนวรักแบบตบจูบ เนื้อหาไม่ซับซ้อน เน้นความรักของพระเอกกับนางเอก เนื้อหาไม่ยาวมากเป็นแนวทดลองที่จะเขียนนิยายรักสำหรับสะสมในราคาย่อมเยา ลงให้อ่านฟรีจนจบและติดตามซื้อได้ในรูปแบบ E-book เท่านั้น1.ใยเสน่หา (Rainy Affair) 2.รักซ่อนเสน่หา (Summer Lover) 3.สุดแค้นสุดเสน่หา (Autumn Darling) 4ใยอดดวงใจ (You are my Enemy)
