ตอนที่ 3 เผชิญหน้าในความเงียบ

แสงไฟระยิบระยับในห้องโถงจัดเลี้ยงของโรงแรมหรูดูขัดกับสภาพของ รินลดา ในชุดพนักงานทำความสะอาดสีเทาหม่นเธอสวมผ้าปิดปากมิดชิด มือเรียวบางที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักตลอด 5 ปี กำลังง่วนอยู่กับการเช็ดถูคราบไวน์ที่ใครบางคนทำหกไว้บนพื้นหินอ่อน

"เร็วเข้าเถอะริน เดี๋ยวแขกผู้ใหญ่จะเดินผ่านมาทางนี้แล้ว" หัวหน้าคนงานกระซิบเร่ง

รินลดาพยักหน้า เร่งมือทำความสะอาดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองความหรูหราเบื้องบน ใจของเธอพะวักพะวงอยู่กับ น้องต้นกล้า ที่ฝากยายข้างบ้านเช่าช่วยดูแล เธอสัญญากับลูกไว้ว่าคืนนี้จะซื้อไก่ทอดไปฉลองวันเกิดย้อนหลังให้

ในจังหวะนั้นเอง เสียงฮือฮาจากทางประตูทางเข้าก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มชายในชุดสูทสากล รินลดาชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์หอมอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะจมูกทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ มันเป็นกลิ่นที่เธอไม่มีวันลืม... กลิ่นที่คอยตามหลอกหลอนเธอในความฝันตลอดห้าปี

"ท่านประธานกวินทร์มาถึงแล้วครับ" เสียงประกาศนั้นเหมือนสายฟ้าฟาด

รินลดาตัวแข็งทื่อเธอก้มหน้าจนคางชิดอก พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ทว่าโชคชะตากลับไม่เข้าข้าง เมื่อรองเท้าหนังขัดมันวาววับคู่หนึ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอพอดี

"ขอโทษครับ ช่วยหยิบเข็มกลัดที่ตกอยู่ตรงพื้นให้ผมหน่อย" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังขึ้นเหนือหัว

รินลดาใจสั่นระรัว เธอเห็นเข็มกลัดไททาเนียมประดับเพชรร่วงอยู่ใกล้ถังน้ำของเธอ หญิงสาวเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบมันขึ้นมาแล้วยื่นให้เขาโดยไม่ยอมเงยหน้า

กวินทร์ขมวดคิ้ว เขามองมือที่สั่นเทาของพนักงานทำความสะอาดคนนี้อย่างพิจารณา มือของเธอเล็บบางและดูสะอาดสะอ้านผิดกับอาชีพที่ทำ และที่สำคัญ... กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวเธอมันช่างคุ้นเคยอย่างประหลาด

"ขอบคุณ" กวินทร์รับเข็มกลัดมา แต่ก่อนที่เขาจะเดินจากไป พิมพิลาที่สวมชุดราตรีสีแดงเพลิงเดินเข้ามาเกาะแขนเขาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

"กวินทร์คะ ไปกันเถอะค่ะ คุณหญิงแม่รออยู่ที่โต๊ะวีไอพีแล้ว... อุ๊ย! ระวังหน่อยสิแม่คนใช้ สกปรกจริงเชียว" พิมพิลาจงใจใช้รองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนมือของรินลดาที่ยังวางอยู่ที่พื้น

รินลดาเม้มปากแน่นสะกดกั้นความเจ็บปวด เธอไม่กล้าร้องออกมา กวินทร์มองภาพนั้นด้วยสายตาเรียบเฉยแต่ในใจกลับรู้สึกวูบโหรงอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่ได้ห้ามพิมพิลา แต่เขากลับจ้องมองพนักงานคนนั้นไม่วางตา

หลังจบงาน รินลดารีบเปลี่ยนชุดและรับเงินค่าจ้างรายวัน เธอรีบวิ่งไปที่ร้านไก่ทอดเจ้าประจำก่อนจะกลับถึงบ้านเช่าในซอยเปลี่ยว

"แม่ครับ! ไก่ทอดมาแล้ว!" น้องต้นกล้าในวัย 4 ขวบเศษ วิ่งออกมารับคุณแม่ด้วยรอยยิ้มกว้าง เด็กน้อยที่มีเค้าโครงใบหน้าคมเข้ม ดวงตาเด็ดเดี่ยวเหมือนคนในงานเลี้ยงเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน

รินลดาโอบกอดลูกชายไว้แน่น "สุขสันต์วันเกิดนะครับต้นกล้า ของขวัญของแม่ปีนี้อาจจะไม่หรูหรา แต่มันมาจากหัวใจนะลูก"

"แค่มีแม่ริน ต้นกล้าก็มีความสุขที่สุดในโลกแล้วครับ" เด็กน้อยตอบพลางหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่

ในขณะที่สองแม่ลูกกำลังมีความสุขเล็กๆ ในบ้านไม้หลังเก่า กวินทร์ที่เพิ่งกลับถึงคฤหาสน์หรู กลับนั่งอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่เขามองเข็มกลัดในมือ พลางนึกถึงดวงตาสั่นระริกที่เขาแอบเห็นเพียงแวบเดียวผ่านช่องว่างของผ้าปิดปากของพนักงานคนนั้น

"ทำไมดวงตาคู่นั้น... ถึงได้เหมือนกับผู้หญิงในคืนนั้นนักนะ"

กวินทร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเลขาฯ ส่วนตัว "ภานุ... พรุ่งนี้เช็กรายชื่อพนักงานทำความสะอาดที่โรงแรมเมื่อคืนให้ฉันหน่อย ฉันต้องการประวัติทุกคน โดยเฉพาะผู้หญิงที่ชื่อ... ช่างเถอะ หามาให้หมดทุกคนที่เข้าเวรตรงหน้าโถงทางเข้า"