โซ่ตรวนหัวใจท่านประธาน (เรื่องสั้น)

แสงไฟระยิบระยับภายในห้องจัดเลี้ยงหรูของโรงแรมระดับห้าดาวไม่ได้ทำให้ รินลดา รู้สึกตื่นเต้นไปกับความสำเร็จของบริษัทแม้แต่น้อย ในฐานะพนักงานบัญชีตัวเล็กๆ หน้าที่ของเธอในคืนนี้มีเพียงการมาร่วมงานตามคำสั่งและคอยระวังไม่ให้ตัวเองทำอะไรเปิ่นๆ ต่อหน้าบอร์ดบริหาร

"ริน ลองจิบแก้วนี้สิ น้ำผลไม้สูตรพิเศษของโรงแรมเลยนะ" มนตรี เพื่อนร่วมงานชายที่แอบชอบรินลดามานานส่งแก้วเครื่องดื่มสีสวยให้

รินลดารับมาจิบด้วยความเกรงใจ รสชาติหวานซ่อนเปรี้ยวทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นในตอนแรก แต่เพียงไม่ถึงสิบนาที โลกทั้งใบก็เริ่มหมุนคว้าง ความร้อนรุ่มแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วกาย หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอไม่รู้เลยว่าในน้ำผลไม้แก้วนั้นถูกผสมด้วย "ยาปลุกกำหนัด" ชนิดรุนแรงที่มนตรีแอบใส่ลงไปหวังจะเผด็จศึกเธอในคืนนี้

"ริน... ไหวไหม ไปพักข้างบนเถอะ ผมเปิดห้องไว้แล้ว" เสียงของมนตรีฟังดูพร่าเลือน

รินลดาพยายามประคองสติที่เหลืออยู่สะบัดตัวหนี เธอไม่ไว้ใจสายตาหื่นกระหายของเพื่อนร่วมงานคนนี้ หญิงสาวอาศัยจังหวะที่คนพลุกพล่านเดินเซซัดเซเซออกมาที่ลิฟต์ กดชั้นที่คิดว่าจะเป็นที่พักของพนักงาน แต่ด้วยสติที่หลุดลอยและดวงตาที่พร่ามัว เธอจึงกดชั้นสูงสุด... ชั้นเพนท์เฮาส์ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวของผู้บริหาร

ภายในห้องเพนท์เฮาส์อันมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงเสียดฟ้าภายนอกที่ส่องเข้ามา กวินทร์ ประธานบริหารหนุ่มผู้เย็นชาและทรงอิทธิพลกำลังยืนจิบวิสกี้อยู่ริมหน้าต่าง เขาเพิ่งปลีกตัวมาจากงานเลี้ยงด้านล่างเพราะรำคาญเสียงอึกทึกและความเสแสร้งของผู้คน

เขายังไม่ทันได้วางแก้วลง ประตูดิจิทัลล็อคก็ถูกเปิดออกด้วยรหัสพนักงานสำรอง (ซึ่งรินลดาแอบจำมาจากหัวหน้า) ร่างบอบบางของหญิงสาวในชุดเดรสสีหวานถลาเข้ามาในห้อง เธอหอบหายใจถี่ ใบหน้าแดงซ่านด้วยฤทธิ์ยา

"ใครน่ะ!" กวินทร์ตวาดเสียงเข้ม แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อหญิงสาวคนนั้นโผเข้ามากอดเขาไว้แน่น

"ร้อน... ช่วยด้วย รินร้อนเหลือเกิน" เสียงหวานครางเครือ มือเรียวเล็กเริ่มลูบไล้ไปตามแผงอกกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อดี

กวินทร์พยายามจะผลักเธอออก แต่กลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นราวกับดอกไม้ป่าบวกกับสัมผัสที่ไร้เดียงสาแต่เร่าร้อน กลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายเขาอย่างที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนเคยทำได้มาก่อน ยิ่งเมื่อเขาก้มมองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาและดวงตาที่อ้อนวอนอย่างคนขาดสติ ความยับยั้งชั่งใจของเขาก็พังทลายลง

"คุณรู้ไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?" กวินทร์ถามเสียงพร่า

รินลดาไม่ได้ตอบ แต่เธอเลือกที่จะประกบริมฝีปากของเธอเข้ากับริมฝีปากหนาของเขาแทน เป็นจุมพิตที่เงอะงะแต่เต็มไปด้วยความต้องการที่ถูกกระตุ้นด้วยยา กวินทร์คำรามในลำคอ ก่อนจะอุ้มร่างบางนั้นไปยังเตียงกว้างกลางห้อง

ค่ำคืนนั้นพายุแห่งอารมณ์โหมกระหน่ำอย่างรุนแรง กวินทร์ผู้อ่อนโยนแต่ดุดันนำพารินลดาไปสู่ดินแดนที่เธอไม่เคยรู้จัก เขาตักตวงความหวานจากร่างสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยที่เขาเองก็แปลกใจว่าเหตุใดเขาจึงไม่สามารถหยุดตัวเองได้เพียงครั้งเดียว

จนกระทั่งแสงรำไรของเช้าวันใหม่เริ่มจับที่ขอบฟ้า รินลดาเริ่มรู้สึกตัวเป็นคนแรก อาการปวดหัวรุมเร้าและความเจ็บปวดที่กึ่งกลางลำตัวทำให้เธอนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้เป็นฉากๆ เธอมองร่างสูงใหญ่ที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างกาย... ท่านประธานกวินทร์!

หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น ความกลัวและความอับอายพุ่งขึ้นมาจุกที่อก เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความรัก และสำหรับคนอย่างเขา เธอคงเป็นเพียงพนักงานใจกล้าที่ปีนขึ้นเตียงเจ้านายเพื่อหวังทางลัด

รินลดาฝืนความเจ็บปวดลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นเล็กน้อย เธอเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทิ้งให้ความผิดพลาดในคืนนั้นเป็นเพียงความฝันที่ตื่นมาแล้วต้องลืมให้ลง

แต่เธอไม่รู้เลยว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ กำลังจะผูกมัดชีวิตของเธอไว้กับเขาไปชั่วนิรันดร์