ตอนที่ 4 ความลับที่เริ่มปริร้าว

เช้าวันรุ่งขึ้น

ณ ห้องทำงานอันโอ่อ่าของประธานบริหาร กวินทร์ จ้องมองแฟ้มรายชื่อพนักงานทำความสะอาดที่วางอยู่บนโต๊ะ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะอย่างใช้ความคิด

"ท่านประธานครับ นี่คือรายชื่อพนักงานที่เข้าเวรเมื่อคืนทั้งหมดครับ" ภานุ เลขาฯ คนสนิทรายงาน "แต่มีอยู่คนหนึ่งครับที่เป็นพนักงานชั่วคราว รับเงินรายวันแล้วก็ไป ประวัติในระบบมีเพียงชื่อเล่นและเบอร์โทรศัพท์ที่ตอนนี้ติดต่อไม่ได้แล้วครับ"

กวินทร์ขมวดคิ้ว "ชื่ออะไร?"

"ในใบลงชื่อเขียนไว้ว่า... 'ริน' ครับ"

ชื่อนั้นทำให้หัวใจของกวินทร์กระตุกวูบ ภาพหญิงสาวร่างบางที่สั่นเทาในอ้อมกอดเขาเมื่อห้าปีก่อนซ้อนทับขึ้นมาทันที แม้เขาจะพยายามบอกตัวเองว่าเป็นเพียงความบังเอิญ แต่สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่าไม่ใช่

"ไปตามหาผู้หญิงคนนี้มาให้ได้ ภายใน 24 ชั่วโมง" น้ำเสียงของเขาเย็นเฉียบแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด

ทางด้านรินลดา วันนี้เธอต้องออกไปรับจ้างซักรีดที่หมู่บ้านจัดสรรใกล้ๆ โดยพาน้องต้นกล้าไปนั่งเล่นรอที่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านลูกค้า เด็กน้อยวัยสี่ขวบเศษนั่งระบายสีอย่างตั้งใจ เขามักจะไม่งอแงและรู้ความเสมอจนรินลดารู้สึกผิดที่ให้ลูกเกิดมาลำบาก

"แม่รินครับ ต้นกล้าอยากกินไอศกรีม" เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นขอกับแม่พร้อมรอยยิ้มอ้อน

"ได้จ้ะลูก เดี๋ยวแม่ซักผืนนี้เสร็จจะพาไปซื้อนะ" รินลดาปาดเหงื่อที่ใบหน้า เธอทำงานหนักจนร่างกายเริ่มซูบผอม แต่เพื่อลูกเธอยอมได้ทุกอย่าง

ในจังหวะนั้นเอง รถยนต์สีดำคันหรูแล่นผ่านเข้ามาในหมู่บ้าน และชะลอความเร็วลงเมื่อผ่านหน้าบ้านที่รินลดากำลังทำงานอยู่ กระจกฟิล์มมืดสนิทเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคามของกวินทร์ที่กำลังมองหาที่อยู่ของลูกค้ารายหนึ่ง

สายตาของเขาไม่ได้หยุดที่บ้านหลังไหน แต่กลับหยุดนิ่งอยู่ที่เด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่บนเสื่อใต้ต้นไม้ เด็กคนนั้น... มีดวงตาที่คมกริบและริมฝีปากที่หยักลึกเหมือนกับเขาอย่างน่าประหลาด

"หยุดรถ!" กวินทร์สั่งเสียงเข้ม

เขาก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสง่างามจนผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาต้องเหลียวมอง กวินทร์เดินตรงไปที่เด็กน้อยคนนั้น

"หนู... ชื่ออะไร" กวินทร์ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

น้องต้นกล้าเงยหน้าขึ้นมองชายแปลกหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "ชื่อต้นกล้าครับ คุณลุงเป็นใครครับ?"

กวินทร์รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านหัวใจเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กน้อยชัดๆ ในระยะใกล้ นี่มันไม่ใช่แค่ความคล้าย... แต่มันคือเงาสะท้อนของเขาในวัยเยาว์ชัดๆ

"ต้นกล้า! ทำอะไรลูก!" เสียงร้อนรนของรินลดาดังขึ้น เธอรีบวิ่งออกมาจากหลังบ้านเพื่อจะคว้าตัวลูกชาย แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดชะงักเหมือนถูกสาปเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้าลูกของเธอ

"คุณ..." รินลดาหน้าซีดเผือด ตัวสั่นสะท้านจนผ้าในมือร่วงหล่นลงพื้น

กวินทร์หันมาสบตากับหญิงสาวที่เขาตามหามาตลอดห้าปี ดวงตาที่โศกเศร้าและหวาดระแวงคู่นั้น... พนักงานทำความสะอาดเมื่อคืนจริงๆ ด้วย และที่สำคัญกว่านั้นคือเด็กที่อยู่ข้างเธอ

"รินลดา... นี่มันหมายความว่ายังไง?" กวินทร์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ เขาขยับก้าวเข้าหาเธอ แต่รินลดากลับถอยหลังรวบตัวต้นกล้ามากอดไว้แน่น

"คุณจำคนผิดแล้วค่ะ ฉันไม่รู้จักคุณ! ต้นกล้า กลับบ้านเราลูก!"

รินลดาอุ้มลูกชายวิ่งหนีเข้าไปในซอยแคบๆ ที่รถเข้าไม่ได้ ทิ้งให้กวินทร์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ความสับสนและความโกรธขึ้งเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

"ห้าปีที่หายไป... พร้อมกับลูกชายที่หน้าตาเหมือนผมขนาดนี้ คุณคิดว่าจะหนีพ้นอย่างนั้นเหรอ รินลดา!" กวินทร์พึมพำกับตัวเองด้วยแววตาที่ดุดันและมุ่งมั่นที่จะเอาความจริงกลับคืนมาให้ได้