บทที่ 4 แผนการสู่ขอ

“สิ่งที่ข้าไม่ต้องการ ต่อให้เป็นทองคำพันชั่ง ก็มิอาจทำให้ข้ายินดี” น้ำเสียงนางสงบ ทว่าเย็นเฉียบเหมือนคมมีด แววตาที่เต็มไปด้วยความรักหลงใหลในตัวของกู้หยางไม่มีให้เห็นอีกแล้ว

กู้หยางขมวดคิ้วคล้ายโกรธ แต่ยังฝืนยิ้ม เขาหันไปสบตากับคนที่อยู่ข้างตัว เผยอันจิงมีทีท่าร้อนอกร้อนใจ

“พี่หญิง... ท่านไม่สบายหรือเปล่า”

“นั่นนะสิ อันหนิง… เจ้าพูดอะไรแปลก ๆ หรือเจ้าไม่สบายจริง ๆ จะให้ข้าเรียกหมอให้เจ้าไหม?”

กู้หยางขยับตัวเข้าใกล้ เขาเอื้อมจะมาจับมือของนางแบบที่เคยทำทุกครั้ง แต่อันหนิงกลับถอยหนี แล้วชักถอนมือออกทันที ราวถูกสิ่งสกปรกจับต้อง กู้หยางอึ้งไปชั่วครู่

อันหนิงไม่อธิบายอะไร เพราะไม่จำเป็นอีกต่อไป ในหัวนางมีเพียงความจริง…

‘อีกไม่นาน เจ้าจะจับมือกับน้องสาวข้า แล้วร่วมกันผลักข้าลงนรกเองนี่นา ข้าไม่มีวันลืม และจะเขียนบทใหม่ ไม่ให้กลับไปเช่นนั้นอีก ข้าคนเก่าได้ตายไปแล้ว ข้าเกิดใหม่มาเพื่อทำให้เจ้าสองคนอัปยศและย่อยยับ’

เมื่อนางเดินพ้นธรณีประตู อันหนิงก็ปิดประตูห้องลงทันควัน

ทั้งสองที่อยู่หน้าประตูถึงกับทำหน้าไม่ถูก ไม่เข้าใจสักนิด

“อันหนิงปฏิเสธข้า นางปฏิเสธข้าเป็นครั้งแรก”

“ท่านพี่ พี่หญิงอาจจะผีเข้า นางจะเป็นแบบนี้ทุก ๆ เดือน”

“เจ้าหมายถึงอะไร? อันจิง”

“นางมีรอบเดือน”

“อ้อ...” เขาพยักหน้าหงึก ๆ

“ถ้าอย่างนั้น... วันหลัง ข้าค่อยมาคุยกับนางใหม่”

“ใช่เจ้าค่ะท่านพี่”

อันหนิงที่เงี่ยหูฟัง ใบหูของนางแนบกับบานประตู เสียงสนทนาเบา ๆ แต่ก็ได้ยินเหล่านั้น ทำให้หัวใจกระตุก เสียงกระซิบกระซาบ แม้จะผิดหวังที่ถูกอันหนิงปฏิเสธ

ทว่าทั้งสองคนก็ยังมีหวัง เพราะหาเหตุผลที่อันหนิงปฏิเสธได้แล้ว ทั้งคู่รีบจูงมือกันไปจากตรงนั้น ไปยังที่ลับตาคนในจวนแห่งนี้ ของท่านเผยชางอี้ เสนาบดีกรมคลังของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน

เผยอันหนิงไม่รอช้า อยากให้เห็นกับตาว่า ทั้งสองลักลอบกันมานานหรือยัง นางแอบตามพวกเขามาแบบติด ๆ และได้หลบหลังพุ่มไม้ พ้นสายตา...ไม่ให้ทั้งสองคนเห็น

เสียงหวาน ๆ ที่นางจำขึ้นใจ เสียงของน้องสาว…เผยอันจิง

“วันนี้... พี่หญิงอันหนิงเปลี่ยนไปนะเจ้าคะ?”

“นางปฏิเสธข้า ทั้งที่ก่อนหน้าหลงรักข้าแบบหัวปักหัวปำ เกิดอะไรขึ้นกับอันหนิงกันแน่ เจ้ามั่นใจหรือว่า... นางมีรอบเดือน”

“มั่นใจเจ้าค่ะ เพราะบางทีข้าก็เป็นแบบนั้น เวลาที่ข้ามีรอบเดือน แล้วอีกอย่างก่อนมีรอบเดือนข้ามักจะ...” นางมองสบตากับกู้หยางอย่างกรุ้มกริ่ม

“เจ้ามีอันใด”

“คือ...”

นิ้วน้อย ๆ เรียว ๆ ของนางไต่ไปบนแผ่นอกของกู้หยาง

“เจ้าตัวน้อยของข้านี่”

“อื้อ...” ปลายจมูกที่ฉกลงมาที่ซอกคอของอันจิง พร้อมกับสูดดมแรง ๆ

ที่อันหนิงเห็น ทั้งสองคน…ยืนใกล้กันเกินไป อันจิงมองกู้หยางด้วยสายตาเดียวกับวันนั้นที่ความลับจะเปิดเผย สายตาแบบคนที่รักกันมาตลอด ทุกอย่างแอบทำลับหลังนางอย่างลึกซึ้ง และคราวนี้… อันหนิงเห็นกับตาตนเอง ทุกอย่างชัดเจน ไม่ใช่เห็นช้าแบบชาติที่แล้ว อันจิงแตะเสื้อกู้หยางพร้อมกับจับมันให้แยกออกจากกัน ทำเหมือนกับคุ้นเคย และเคยทำแบบนี้กันมาแล้วแบบนับครั้งไม่ถ้วน ไม่มีอาการเคอะเขิน มีแต่เกินงาม

ที่อันจิงทำ...ไม่ใช่หน้าที่ของน้องสาวของคนรัก

ฝ่ายกู้หยางไม่ได้ผลักมือของอันจิงออก และหน้าตาหื่น ๆ ฉายออกมา ทั้งเหมือนกับตนเองไม่ได้มีความผิดต่ออันหนิงแต่อย่างใด

เขาแค่ยิ้มออกมา โอบลำแขนขึ้นมาสวมกอดอันจิง กู้หยางกดปลายจมูกลงไปที่แก้มของนางอย่างรวดเร็ว เสียงดังฟอด… ฟอด…

“ท่านพี่ เดี๋ยวมีคนมาเห็นนะเจ้าคะ”

“ไม่มีใครผ่านมาหรอก เราทำกันที่นี่หลายต่อหลายครั้ง ยังไม่มีใครจับได้”

“ถ้าข้าถูกจับได้ ท่านพี่จะรับผิดชอบหรือไม่”

“หากเป็นเช่นนั้น เราสองคนจะแต่งงานกัน”

“อื้อ...” เสียงครางแผ่วลั่นออกมาจากปากของนางอีกครา กลีบปากของกู้หยางที่ประกบลงมา พร้อมกับสอดแทรกปลายลิ้นเข้ามาในโพรงปากของนาง

“ทำไมเจ้าไม่เกิดก่อนนาง ข้าจะได้มาสู่ขอเจ้า อันจิง...”

“นั่นสิเจ้าคะ”

“เจ้ารู้ไหม? หัวใจของข้ามีเพียงเจ้านะ อันจิงที่รัก”

“อู้... มือ ๆ นิ้วมือของท่านพี่ อื้อ… ซี้ด...” อันจิงครางลั่นขรมอยู่ในลำคอ ก่อนที่กลีบปากของนางจะถูกปิดสนิทอีกครั้ง

ท่าทางที่อันหนิงเห็น กู้หยางกำลังใช้นิ้วสำเร็จความใคร่ให้กับน้องสาว สักพักร่างของอันจิงก็ส่ายสั่น พร้อมหวีดร้องออกมาเบา ๆ ซุกหน้าลงไปกับแทบอกของกู้หยาง หายใจหอบระรวย

“ท่านพี่ ข้า...” แสร้งตีฝ่ามือลงไปที่หน้าอกแกร่งของกู้หยางเต็มแรง

เผียะ...

“เดี๋ยวข้าจะลงโทษเจ้านะ ที่ตีข้า”

“แบบไหนเจ้าคะ” ดวงตาของอันหนิงเบิกกว้าง เพราะมือของกู้หยางกดกายของน้องสาวลง แม้จะมองจากด้านหลัง

แผ่นหลังของกู้หยางบังร่างของอันจิงมิด แต่ท่าทางขยับสะโพกสอบของเขา ดูเหมือนจะส่งท่อนบุรุษเข้าปากของนาง แล้วทำอย่างที่บุรุษจะทำกับภรรยา

อันหนิงรีบผละห่างออกจากตรงนั้น หน้าตาแดงเถือก ไม่ใช่รู้สึกอะไรกับเหตุการณ์ตรงหน้า แต่โกรธและเคียดแค้นมากกว่า ที่นางรู้เรื่องเหล่านี้ช้าไป

ชาติที่แล้วโง่งม ไม่สนใจว่าทั้งสองแอบลักลอบทำแบบนี้ และมีใจให้กัน

ที่อันจิงคะยั้นคะยอให้พี่สาวรับคำแต่งงานของกู้หยาง เพราะจะได้ร้องขอให้บิดามารดายกอันจิงให้แต่งงานเป็นอนุของกู้หยาง

ในตอนนั้นคำพูดของอันจิงที่รักพี่สาวมาก อยากติดตามไปอยู่รับใช้และเป็นเพื่อนคู่คิด ‘แท้จริง... พวกเขาวางแผนเอาไว้แล้ว เพราะข้าไม่มีใครมาขอแต่งงาน และไร้คนรัก’

อันหนิงเห็นทุกอย่างกระจ่างแจ้ง มือหนาของกู้หยางที่จับหัวน้องสาวแล้วเขย่าขยับ และสักพักเขาก็คงจะให้อันจิงได้ขี่ม้าของเขาเป็นแน่

อันหนิงได้แต่คลายสีหน้า ระงับโทสะ ก่อนจะอมยิ้ม นัยน์ตากร้าวขึ้น

‘ในเมื่อเจ้าสองคนสกปรกนัก… เจ้าทั้งคู่คอยดูผลของการกระทำต่อข้า’

หัวใจในอกของนางวาบขึ้นด้วยความโกรธจัด ภาพที่สองคนนี้มัดนางเอาไว้ แล้วสร้างบาดแผลทางกาย

ภาพที่กู้หยางหัวเราะใส่ขณะที่นางกำลังขอความช่วยเหลือ ทั้งจะขายนางให้เป็นอนุของคหบดีถังหลง

ภาพที่อันจิงใช้มีดกรีดหลังมือนาง และพูดว่า...

“ข้าเอาท่านพี่ไปขายไงเจ้าคะ คงจะได้ราคาดี” ทุกอย่างชัดเจนจนแทบทิ่มตา…