เกิดใหม่อีกครั้งข้าจะแซ่บให้ดู ภรรยาบรรณาการของอ๋องผิง

แสงเทียนสลัวไหวริก ๆ อยู่บนโต๊ะไม้ผุที่มุมห้อง ความเย็นของพื้นดินชื้นใต้อกกำลังซึมเข้าไปถึงกระดูก ทุกอณูอากาศทำให้หนาวจับจิตจับใจ กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นสาบโชยวนจนแทบอยากอาเจียน

เสียงสั่นของโซ่เหล็กกระทบผนังดังแกร้ง ๆ ย้ำให้นางรู้ว่า ตนยังมีลมหายใจอยู่… แต่เป็นลมหายใจที่ไร้ค่า ไร้ความหมายยิ่งกว่าซากสัตว์ที่ถูกทิ้งไว้กลางฝูงหมา

เผยอันหนิงพยายามยกใบหน้าอ่อนล้าขึ้น ดวงตาของนางปรือหนักจนแทบเปิดไม่ขึ้น ความเจ็บตามร่างแผ่ตึงไปทุกจุด ตั้งแต่แผ่นหลังที่ถูกเฆี่ยนจนเป็นรอยแผลพุพอง มีทั้งเลือดที่ซึมอยู่ และที่แห้งเกรอะกรัง

แผลใช่มีแค่ที่เนื้อตัว แต่ลามไปจนถึงข้อมือที่ถูกพันธนาการไว้ยามขืนตัวหนี

“ฮะ…หายใจ…ไม่ได้” เสียงเบาหลุดจากลำคอของนาง

ทุกอย่างเริ่มต้นเพียงเพราะความรัก... “ความรัก” ที่นางเคยเชื่อว่าบริสุทธิ์

ความรักที่กู้หยางเคยสาบานว่า เขาจะปกป้องนางไม่ให้ผู้ใดแตะต้องแม้แต่ปลายเล็บ ความรักที่เผยอันหนิงทุ่มเทชีวิตทั้งหมดให้ และตอนนี้… รักนั้น คือดาบที่ปักลงกลางอกนางเอง

เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากหน้าประตูเก่า ๆ ที่ถูกปิดด้วยกลอนเหล็ก บานประตูเปิดออกอย่างแรงจนเกิดเสียงครูดแสบแก้วหู แสงไฟจากโคมกระทบเข้าดวงตานางจนต้องหลับตาปี๋ ใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกลิ่นน้ำหอมหวานจนคลื่นไส้

“พี่หญิง หน้าตาของท่านดูไม่ได้เลยนะ เหมือนสุนัขโดนฝนจนเปียกปอนเช่นนี้ ใครจะอยากได้ตัวของพี่หญิงนักเล่า? หากตกอยู่ในสภาพนี้” เสียงหวานละมุน… ทว่าเยาะเย้ยเหมือนมีดคมชโลมพิษ

เผยอันหนิงไม่ต้องลืมตาก็รู้ว่าเป็นใคร

‘เผยอันจิง’ น้องสาวต่างแม่ ผู้เกิดมาพร้อมรอยยิ้มหวานสะกดใจคน แต่เบื้องหลังคือหัวใจดำยิ่งกว่าถ่าน

นางฝืนลืมตาขึ้น เห็นรอยยิ้มอิ่มเอิบของน้องสาว ที่ขณะนี้น้องสาวกำลังยืนพิงกู้โหวอย่างสนิทชิด กู้โหวสบตานางด้วยสายตาเฉยชา

อันหนิงรู้สึกเย็นจนถึงกระดูก สายตาของเขาแตกต่างจากสายตาที่เคยมองนางราวกับนางเป็นโลกทั้งใบในเมื่อก่อน

“เหตุใด…เจ้าทำเช่นนี้” อันหนิงเอ่ยอย่างยากลำบาก

เผยอันจิงหัวเราะ “เพราะพี่หญิงช้าเกินไปไงเจ้าคะ ชอบใครก็ดันไม่รักษาไว้ ท่านพี่หยางเป็นของข้า…ตั้งแต่แรกแล้ว อีกอย่างให้พี่หญิงรู้เอาไว้ พี่หญิงมาทีหลัง”

กู้โหวยิ้มอย่างสงบ ทว่าในแววตากลับมีความกระหายชัยชนะที่เหนือกว่าอันหนิง

“เจ้ามันโง่เกินกว่าจะคู่ควรกับข้า อันหนิง... ทั้งบ้าน ก็รู้ดี”

คำพูดนี้เหมือนลาวาจากนรกฟาดใส่กลางอกนาง ทุกความทรงจำที่เคยหวาน ล้วนกลายเป็นพิษร้ายในพริบตา เผยอันจิงแสร้งทำหน้าตาเห็นใจ แต่แววตากลับเย้ยหยัน

“เจ้าคงอยากรู้ใช่ไหม ว่า… ท่านพี่หยางของเราคิดแผนอะไรต่อไป?” กู้โหวยื่นกระดาษสัญญาขายตัวไปเป็นอนุของอันหนิงออกมา

“หลังจากคืนนี้ เจ้าไม่ใช่สตรีสกุลกู้อีกแล้ว อันหนิง”

อันหนิงกัดฟันจนริมฝีปากแตก

“พวกเจ้า…จะขายข้าให้คนนั้นจริง ๆ รึ ถังหลง…คหบดีชรานั่น… เจ้าไม่อายหรือ”

เผยอันจิงยิ้มหวานราวดอกเหมยแรกบาน

“อาย...หรือไม่อาย การขายท่านพี่ก็ได้เงินหลายตำลึง ทำไมต้องอายล่ะ?”

กู้โหวโน้มตัวลง จับคางอันหนิงบีบจนแทบแตก

“เจ้าเคยรักข้ามากไม่ใช่หรือ? งั้นดีแล้ว… รักข้าให้มากเข้า เพราะข้าจะใช้เจ้าหาประโยชน์ครั้งสุดท้าย”

ดวงตาอันหนิงพร่ามัว น้ำตาไหลไม่หยุด แต่นางกัดฟันไม่ยอมร้องไห้ต่อหน้าสองคนนี้อีก หัวใจเหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ

เผยอันจิงมองพี่สาวในสายเลือดด้วยสายตาสมเพชเวทนา

“คืนนี้ท่านถังหลงจะมารับตัวพี่หญิง พี่หญิงเตรียมใจไว้เถิด เขาอยากได้สตรีสะอาด แต่…เจ้าก็ไม่สะอาดแล้วไม่ใช่หรือ? แถมยังคืนนี้ ก่อนจะไปจากที่นี่ ข้าจะให้พวกข้าทาสได้เสพสุขกับพี่หญิง”

“เจ้าหมายถึงอะไร?” อันหนิงสะอึก

แล้วกู้โหวก็ยื่นหน้าเข้ามากระซิบ

“คืนที่เราร่วมรักกันครั้งแรก…ไม่ใช่ความรัก แต่เป็นแผนที่ข้าจะมัดหัวใจของเจ้าเอาไว้” กู้โหวยิ้มเยือกเย็น

“และคืนนี้ที่จะให้พวกข้าทาสได้บริการและปรนนิบัติเจ้า เพราะถังหลงชอบสตรีที่มีประสบการณ์ หากเจ้าถูกชายแตะต้องหลายคน เจ้าจะชำนาญเรื่องบนเตียง รู้ไหมยิ่งเจ้าเก่ง ถังหลงจะให้ราคาค่าตัวของเจ้าที่สูงขึ้น”

หัวใจอันหนิงหยุดเต้นไปชั่วขณะ ความจริงอันโหดร้ายตีกลับเข้ากลางอก ตลอดเวลาที่นางเชื่อว่า ตนเป็นผู้หญิงที่เขารักที่สุด

ที่แท้…นางก็เป็นเพียงสินค้าที่ต้องทำให้มีตำหนิ เพื่อขายให้แพงขึ้น

เผยอันจิงยกมือปิดปากหัวเราะ

“พี่หญิง ถึงข้าจะชอบแย่งของคนอื่น แต่ครั้งนี้... ข้าไม่ได้แย่งนะเจ้าคะ ท่านพี่หยางเขาไม่เคยรักพี่หญิงเลยสักนิดเดียว!”

คำพูดนั้นเหมือนน้ำแข็งเสียบเข้ากลางหัวใจของอันหนิง เจ็บยิ่งกว่าถูกเฆี่ยนพันแผล อันหนิงหอบหายใจ

“ข้าผิด…ที่เคยรักเจ้า...กู้หยาง” เสียงสั่น ดวงตาเผยความแค้น แต่น้ำตาหยาดใส ๆ ก็กลบไปทั้งม่านนัยน์ตา

“ใช่…เจ้าผิดเองจะโทษใคร เจ้ารักคนผิดไง ฮ่า...” กู้โหวหัวเราะดังลั่น

แล้วทั้งสองคนก็เดินออกไป....

ประตูปิดเสียงดังโครม… นางถูกทิ้งให้อยู่ในความมืดอีกครั้ง

ร่างอันหนิงทรุดลงแนบนิ่งที่พื้น หัวใจสั่นกระหน่ำ ความหนาวเข้าครอบงำจนปลายมือเท้าไร้ความรู้สึก นางกัดฟันไม่ยอมร้องไห้อีก เพราะน้ำตาไม่สามารถช่วยอะไรได้แล้ว...ในเวลานี้ ตอนขยับตัว... เสียงโซ่ขยับเฉียดพื้นดิน ความเจ็บปวดรุมเร้าจนสติของนางเริ่มเลือนราง

“ข้าจะไม่… ตายแบบไร้ค่าเช่นนี้...” แม้เสียงจะแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน แต่คำสาบานนั้นกลับชัดดุจสลักลงในกระดูก บาดแผลบนตัวของอันหนิงนั่นเกินทน นางถูกทรมานมาสามวันสามคืน ทั้งถูกโบยและทุบตี

ขณะที่ดวงตานางกำลังจะปิดลงอย่างสิ้นหวัง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นจากอีกด้านของทางเดินลับด้านนอก ไม่ใช่เสียงของพวกที่มาทำร้าย

ไม่ใช่เผยอันจิง... ไม่ใช่กู้โหว…

ความหวังทอประกายในใจอย่างประหลาด ความคาดหวัง

“อันหนิง” เสียงเรียกนั้น…แสนคุ้นเคย เสียงที่นางไม่เคยคิดว่าจะมาในวินาทีเช่นนี้…

ประตูถูกเหวี่ยงเปิดอย่างแรงจนกำแพงเก่าแทบแตก ลมเย็นพัดโหมเข้ามาพร้อมเงาร่างสูงใหญ่ ที่วิ่งเข้ามาคุกเข่าข้างตัวนาง