บทที่ : 3 ทำให้เธอลาออก

เย็นวันนั้นหลังเลิกเรียน ซือเฉิงเดินออกมาจากห้องเรียนพร้อมกับเพื่อนสนิทอีกสองคนเช่นเคย จังหวะที่กำลังจะขึ้นรถคันหรูที่จอดรออยู่ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นครูสาวยืนรอคนมารับอยู่ เด็กหนุ่มหยุดมือที่กำลังจะเปิดประตู และหันมาพูดกับเพื่อนอีกสองคนว่า "ไปทำให้ครูคนใหม่ลาออกกันเถอะ"

เพื่อนชายอีกสองคนจึงมองหน้ากันแล้วยิ้มกริ่ม "หึ หึ รอคำนี้มานานแล้ว" ทั้งสามจึงเดินกอดคอกันเข้าไปข้างใน

20 นาทีต่อมา "ครูครับเกิดเรื่องแล้วครับ" อาเค่อวิ่งตาลีตาเหลือกมาหาครูสาวที่ยังยืนรอรถอยู่ "เกิดอะไรขึ้น" เธอเอ่ยถาม

อาเค่อพูดไปหอบไปว่า "ซือเฉิงถูกรุมตีอยู่ในโรงยิมครับ" เธอไม่ถามต่อให้เสียเวลาและรีบวิ่งไปที่โรงยิมทันที อาเค่อยิ้มก่อนจะกดโทรออกแล้วพูดว่า "เป้าหมายไปที่โรงยิมแล้ว"

หรันหรันวิ่งเข้ามาในโรงยิมมองซ้ายมองขวาแต่ก็ไม่เจอใคร กึกๆๆ มีเสียงฝีเท้าของคนเดินเข้ามา เธอจึงรีบหันไปมอง "ซือ.." เธอคิดว่าเป็นเขา แต่ว่าไม่ใช่ ตรงหน้าเธอตอนนี้เป็นชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนอยู่ "พวกนายเป็นใคร แล้วลู่ซือเฉิงล่ะ" ชายสองคนไม่ตอบอีกทั้งยังเดินเข้ามาใกล้เธอจึงทำท่าจะวิ่งหนี แต่ว่าถูกจับแขนตรึงเอาไว้กับพื้น "ปล่อยนะ ช่วยด้.." มือหนาปิดปากของเธอจนส่งเสียงไม่ได้ ชายคนนึงนั่งคล่อมบนขาของเธอ จากนั้นสองมือหยาบก็ค่อยๆลูบจากหน้าขาของเธอขึ้นมาจนถึงชายกระโปรงตรงเนินเข่า ถัดจากตรงนี้มีคนที่กำลังนั่งชมภาพจากกล้องที่ติดอยู่ เด็กหนุ่มสองคนทำหน้าสยิว ส่วนอีกคนดูอย่างจดจ่อแต่กลับทำหน้าเคร่งขรึมบ่งบอกถึงความไม่พอใจ ครูสาวพยายามออกแรงดิ้น แต่ก็ไม่มีประโยชน์ มือหยาบดันชายกระโปรงของเธอขึ้นมาจนถึงขาอ่อน จังหวะที่เกือบจะถึงกางเกงใน ปัก! ชายคนนั้นก็ถูกเด็กหนุ่มกระโดดถีบออกไป ชายทั้งสองมองหน้ากันอย่างงุนงง

"ไสหัวไป!" เด็กหนุ่มตวาดเสียงดัง ชายสองคนจึงพากันลุกขึ้นและเดินออกไป เด็กหนุ่มไม่พูดอะไร และเดินออกไป ทิ้งให้เธอนั่งอยู่ตรงนั้น เด็กหนุ่มสองคนจึงรีบวิ่งตามออกไป "เป็นอะไรไปวะ" อาเค่อถามขึ้น

หวังจื่ออันจึงพูดแทนขึ้นว่า "แผนนี้มันคงดูสกปรกเกินไป เราไม่เคยใช้แผนแบบนี้มาก่อน ซือเฉิงคงรับไม่ได้"

"นั่นสิ ฉันก็รู้สึกเหมือนกันนะ ว่ามันดูรุนแรงเกินไป งั้นคราวหน้าฉันจะไปคิดแผนมาใหม่"

"ถ้าฉันไม่ได้สั่ง ห้ามทำอะไรทั้งนั้น" สิ้นคำพูด เขาก็เดินขึ้นรถไป