ตอนที่ 4 ความลับในเรือนพัก

แสงอรุณแรกแห่งวันสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาภายในเรือนพักส่วนตัวของฮูหยินหลิน แต่บรรยากาศภายในห้องกลับไม่ได้สว่างไสวตามแสงแดด ฮูหยินหลินยังคงนั่งกุมมือลูกสาวคนเล็กไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือเพียงเสี้ยววินาที ปาฏิหาริย์ตรงหน้านี้จะเลือนหายไปเหมือนความฝันที่นางเคยพบเจอมาตลอดยี่สิบปี

หลินชิงเหอ มองใบหน้ามารดาที่ร่องรอยแห่งความทุกข์ระทมฝังลึกอยู่ในรอยเหี่ยวย่นรอบดวงตา นางบีบมือมารดาเบา ๆ เพื่อย้ำเตือนว่านางมีตัวตนอยู่จริง "ท่านแม่... เล่าให้ข้าฟังเถิดเจ้าค่ะ เกิดอะไรขึ้นกับท่านพ่อ และเหตุใดท่านจึงต้องยอมทนอยู่ภายใต้อำนาจของชายโฉดเช่นกู่เหวินฮั่น"

ฮูหยินหลินถอนหายใจยาว น้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง "หลังจากเจ้าหายไป พ่อของเจ้าก็เหมือนคนเสียสติ เขาใช้ทุกวิถีทาง ทุกกำลังทรัพย์ที่มีเพื่อตามหาเจ้า จนกระทั่งห้าปีที่แล้ว... สุขภาพของเขาเริ่มทรุดโทรมอย่างไม่มีสาเหตุ หมอหลวงบอกว่าเป็นเพียงโรคชราและอาการเหนื่อยล้าสะสม แต่แม่รู้ดี... แม่เห็นกู่เหวินฮั่นมักจะนำสมุนไพรบำรุงมาให้พ่อเจ้าดื่มด้วยตนเองเสมอ"

"ยามันมียาพิษใช่ไหมเจ้าคะ?" ชิงเหอถามเสียงเย็น

"แม่สงสัยเช่นนั้น แต่แม่ไม่มีหลักฐาน" ฮูหยินหลินลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "พ่อของเจ้าเริ่มเลอะเลือนและหมดแรงที่จะว่าราชการ กู่เหวินฮั่นจึงฉวยโอกาสนี้อ้างตัวเป็นตัวแทนสกุลหลิน คอยบงการอำนาจในวังหลวง ส่วนแม่... แม่พยายามจะต่อต้าน แต่กู่เหวินฮั่นข่มขู่แม่ว่าหากแม่แพร่งพรายเรื่องความขัดแย้งในจวนออกไป มันจะทำให้พี่สาวของเจ้า ‘หายตัวไป’ เหมือนที่เจ้าเคยหายไปในอดีต"

ชิงเหอขบกรามจนเป็นสันนูน "มันใช้ชีวิตพี่สาวมาข่มขู่ท่าน ช่างสารเลวนัก!"

"แม่จึงต้องแสร้งทำเป็นอ่อนแอและโง่เขลา ยอมให้มันหยามเกียรติ นำนังผู้หญิงตระกูลซูคนนั้นเข้ามาเชิดหน้าชูตา แม่ทำได้เพียงเงียบไว้... รอวันที่ฟ้าจะมีตา" ฮูหยินหลินสะอื้น "ไม่คิดเลยว่าสวรรค์จะส่งเจ้ากลับมาในยามที่พี่สาวเจ้าเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด"

ชิงเหอลุกขึ้นยืน เดินไปที่เตียงของ หลินชิงเหยา พี่สาวที่ยังคงนอนนิ่งไร้การตอบสนอง นางมองใบหน้าที่ซีดเซียวของพี่สาวแล้วตัดสินใจเด็ดขาด

"ท่านแม่เจ้าคะ เราจะปล่อยให้พี่เหยาอยู่ที่นี่ไม่ได้ หากกู่เหวินฮั่นรู้ว่านางยังไม่ตายสนิท หรือเห็นว่านางเริ่มมีอาการดีขึ้น มันต้องส่งคนมาปลิดชีพนางแน่นอน"

"แล้วเราจะส่งนางไปที่ใด? จวนแห่งนี้เต็มไปด้วยหูตาของพวกมัน"

ในขณะที่สองแม่ลูกกำลังปรึกษากันอย่างเคร่งเครียด เสียงนกเค้าแมวดังขึ้นที่หน้าต่างสามครั้ง ซึ่งเป็นรอยต่อระหว่างช่วงเช้ามืดที่ผิดปกติ ชิงเหอสะดุ้งตัวโยนและเตรียมหยิบมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในสาบเสื้อออกมา แต่แล้วหน้าต่างก็ถูกผลักออกเบา ๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดรัดกุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกปิดไว้ด้วยผ้าคลุม แต่ดวงตาที่คมปลาบดุจพญาอินทรีนั้นชิงเหอจำได้ดี

"คุณหนูหลิน... ข้ามาตามสัญญา"

"เซียวหยาง!" ชิงเหออุทานเบา ๆ

ฮูหยินหลินตกใจจนเกือบจะเรียกทหาร แต่ชิงเหอรีบห้ามไว้ "ท่านแม่ อย่าเพิ่งเจ้าค่ะ! เขาคือคนที่ข้าเคยช่วยชีวิตไว้ตอนที่เขาบาดเจ็บจากการลอบสังหารในป่าแถวชนบท เขาคือผู้ที่ข้าไว้วางใจที่สุด"

เซียวหยางก้าวเข้ามาในห้อง ท่วงท่าของเขาดูภูมิฐานและมีอำนาจลึกลับบางอย่างที่ทำให้คนรอบข้างรู้สึกยำเกรง เขาปรายตามองร่างของชิงเหยาบนเตียงแล้วขมวดคิ้ว "สตรีผู้นี้คือพี่สาวของเจ้าหรือ? หน้าตาเหมือนเจ้าไม่ผิดเพี้ยน"

"ใช่เจ้าค่ะ และนางกำลังตกอยู่ในอันตราย" ชิงเหอมองเซียวหยางด้วยสายตาอ้อนวอน "ท่านเคยบอกว่าหากข้าต้องการความช่วยเหลือ ให้แจ้งท่าน... บัดนี้ข้าต้องการให้ท่านช่วยพานางไปรักษาในที่ที่ปลอดภัยที่สุด ที่ที่อำนาจของกู่เหวินฮั่นและคนในวังหลวงเอื้อมไปไม่ถึง"

เซียวหยางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "ข้าเป็นองค์ชายต่างแคว้นที่มาทำภารกิจลับที่นี่ ข้ามีที่พักลับนอกเมืองหลวงที่มีหมอเทวดาอยู่ด้วย ข้าจะพานางไปรักษาที่นั่น รับรองว่าไม่มีใครหานางพบ"

ฮูหยินหลินมองบุรุษแปลกหน้าด้วยความไม่ไว้ใจในตอนแรก แต่เมื่อเห็นสายตาที่ชิงเหอมองเขา นางก็รับรู้ได้ถึงความผูกพันบางอย่างที่ลึกซึ้ง "ฝากลูกสาวข้าด้วยนะท่านผู้กล้า"

"ข้าขอสัญญาด้วยเกียรติของข้า" เซียวหยางกล่าวเสียงหนักแน่น

ภายใต้การช่วยเหลือของเซียวหยาง ร่างของหลินชิงเหยาถูกเคลื่อนย้ายออกทางประตูลับหลังจวนอย่างเงียบเชียบที่สุด เมื่อเรือนพักกลับมาว่างเปล่า ชิงเหอจึงหันกลับมาหามารดา นางถอดชุดผ้าฝ้ายชุดเดิมออกแล้วหยิบชุดผ้าไหมของพี่สาวมาสวมใส่ แทนที่ร่างที่หายไป

"ต่อจากนี้ไป... จะไม่มีหลินชิงเหอ เด็กสาวชาวนาอีกแล้ว" นางส่องกระจกทองเหลือง จัดแจงทรงผมให้เรียบร้อยเหมือนที่พี่สาวเคยทำ "จะมีเพียงหลินชิงเหยา ฮูหยินเอกของกู่เหวินฮั่นที่ 'ฟื้นคืนชีพ' มาเพื่อทวงคืนทุกอย่าง!"

ฮูหยินหลินมองลูกสาวคนเล็กในคราบลูกสาวคนโตด้วยหัวใจที่เต้นรัว ละครฉากใหญ่เริ่มขึ้นแล้ว และเดิมพันครั้งนี้คือชีวิตของคนทั้งสกุลหลิน!