สวมรอยบุปผา พลิกชะตาแค้น

ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักเหนือน่านฟ้าเมืองหลวง กลิ่นอายดินชื้นแฉะคละคลุ้งไปทั่วบริเวณศาลเจ้าเก่าแก่ที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวท้ายเมือง เสียงฟ้าร้องครวญครางเป็นระยะราวกับอาเพศที่กำลังจะอุบัติขึ้นในไม่ช้า

หลินชิงเหอ ในชุดผ้าฝ้ายสีครามซีดจาง ร่างกายบอบบางแต่แฝงไปด้วยความคล่องแคล่ว นางรีบแบกตะกร้าสมุนไพรป่าขึ้นบ่าแล้ววิ่งกะเผลกเข้าไปหลบฝนใต้ชายคาศาลเจ้าที่ผุพัง นางเป็นเพียงลูกสาวบุญธรรมของชาวนาสกุลหลินในชนบทที่ห่างไกล วันนี้เดินทางเข้าเมืองหลวงเป็นครั้งแรกเพื่อนำสมุนไพรหายากมาขายหวังจะได้เงินไปสมทบค่าหยูกยาให้พ่อบุญธรรมที่ชราภาพ

"ฝนตกหนักเช่นนี้ จะกลับถึงหมู่บ้านก่อนค่ำได้อย่างไรกัน" ชิงเหอพึมพำกับตนเองพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าขึ้นมาซับน้ำฝนบนใบหน้า ดวงตาคู่สวยที่สว่างไสวดุจดาราฉายแววกังวล

ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าและเสียงล้อรถม้าที่บดเบียดไปตามทางดินเลนก็ดังขึ้น รถม้าหรูหราคันหนึ่งที่สลักลวดลายวิจิตรบรรจงหยุดลงหน้าศาลเจ้า สตรีผู้หนึ่งก้าวลงมาพร้อมกับสาวใช้ที่กางร่มคันใหญ่อย่างประณีต สตรีผู้นั้นสวมชุดผ้าไหมสีชมพูกลีบบัว ปักลวดลายบุปผาด้วยดิ้นทองระยิบระยับ ท่วงท่าการเดินสง่างามดุจหงส์ แต่ใบหน้ากลับซีดเซียวและดวงตาแฝงไปด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง

ชิงเหอชะงักไปครู่หนึ่ง นางถอยรั้งเข้ามุมมืดเพื่อหลีกทางให้ผู้สูงศักดิ์ ทว่าเมื่อสตรีผู้นั้นก้าวเข้ามาในระยะสายตา ทั้งคู่กลับต้องหยุดนิ่งราวกับถูกคำสาป

"เจ้า..." เสียงหวานสั่นเครือหลุดออกมาจากริมฝีปากของสตรีในชุดไหม หลินชิงเหยา จ้องมองสตรีแปลกหน้าตรงหน้าที่อยู่ในสภาพมอมแมม แต่ใบหน้านั้น... ดวงตาคู่นั้น... กระทั่งไฝเม็ดเล็กที่หางตาซ้าย ทุกอย่างราวกับส่องกระจกเงา

"เหตุใดเจ้า... เหตุใดเจ้าจึงมีใบหน้าเหมือนข้าเพียงนี้?" ชิงเหยาเอ่ยพลางยื่นมือที่สั่นเทาออกไปหมายจะสัมผัสใบหน้าของชิงเหอ

ชิงเหอเองก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก นางไม่เคยรู้เลยว่าในโลกนี้จะมีใครที่หน้าตาเหมือนนางได้ถึงขนาดนี้ "คุณหนู... ข้าเป็นเพียงชาวนาคนหนึ่ง ท่านคงจำคนผิดกระมังเจ้าคะ"

แต่ความจริงเริ่มปรากฏเมื่อหญิงชราผู้หนึ่งที่ติดตามชิงเหยามามีอาการหวาดกลัวจนหน้าถอดสี นางคือ แม่นมจาง อดีตสาวใช้ที่เคยทำงานในจวนสกุลหลินเมื่อยี่สิบปีก่อน นางทรุดเข่าลงกับพื้นพลางส่งเสียงร้องไห้โฮ

"คุณหนูรอง! เป็นคุณหนูรองจริงๆ ด้วย!" หญิงชราโผเข้าหาชิงเหอด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น "สวรรค์ลงทัณฑ์ข้าแล้ว ข้าผิดไปแล้วคุณหนู!"

ชิงเหยาหันไปมองแม่นมจางด้วยสายตาคาดคั้น "แม่นมจาง ท่านหมายความว่าอย่างไร? คุณหนูรองคือใคร? ข้ามีเพียงน้องสาวที่ตายไปตอนแรกเกิดไม่ใช่หรือ?"

แม่นมจางสะอื้นไห้พลางเล่าความลับที่นางซ่อนไว้ในใจมาเนิ่นนาน "ในตอนนั้น... ข้าถูกฮูหยินจับได้ว่าขโมยเครื่องประดับและแอบเล่นชู้กับบ่าวในจวน ข้าโกรธแค้นที่ถูกสั่งโบยจนปางตาย ในวันที่ฮูหยินคลอดคุณหนูฝาแฝด ข้าจึงอาศัยจังหวะที่โกลาหลลักพาตัวคุณหนูคนเล็กออกมา ข้าตั้งใจจะฆ่าทิ้ง แต่ด้วยความขลาดเขลาข้าจึงนำไปทิ้งไว้ที่กลางป่าในชนบทเพื่อให้สัตว์ป่าคาบไป... ไม่คิดเลยว่าคุณหนูจะยังมีชีวิตอยู่!"

คำบอกเล่านั้นดุจสายฟ้าฟาดลงกลางใจของหญิงสาวทั้งสอง ชิงเหอเข่าอ่อนจนต้องพิงเสาศาลเจ้า ความทรงจำในวัยเยาว์ที่นางมักจะฝันเห็นสตรีผู้หนึ่งในชุดหรูหราที่คอยเรียกชื่อนางในอ้อมกอดเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

"เจ้าคือน้องสาวของข้า... น้องสาวที่ข้าเฝ้าคิดถึงมาตลอด" ชิงเหยาโผเข้ากอดชิงเหอทั้งน้ำตา ความอบอุ่นที่ส่งผ่านอ้อมกอดนั้นบริสุทธิ์และคุ้นเคยอย่างประหลาด

ชิงเหอเริ่มลำดับเหตุการณ์ นางที่เคยเป็นเพียงลูกบุญธรรมชาวนา กลับกลายเป็นบุตรสาวขุนนางใหญ่ที่ถูกพรากไปเพราะแรงอาฆาตของคนใช้ "พี่สาว... ท่านคือพี่สาวของข้าจริงๆ หรือ?"

"ใช่ ข้าคือ หลินชิงเหยา พี่สาวของเจ้า" ชิงเหยาผละออกพลางลูบหน้าชิงเหอด้วยความรัก "แต่ชิงเหอ... เจ้ากลับมาในยามที่สายไปเสียแล้ว ครอบครัวของเราตอนนี้ตกอยู่ในกองเพลิง"

ชิงเหยาเล่าด้วยเสียงสะอื้นว่า นางถูกบังคับให้แต่งงานกับ กู่เหวินฮั่น ข้าราชการระดับสูงที่มีจิตใจอำมหิต เขาแต่งกับนางเพียงเพื่อใช้บารมีของท่านพ่อผลักดันตนเองขึ้นสู่ตำแหน่งเสนาบดี และบัดนี้เขามีเมียน้อยที่เป็นคุณหนูตระกูลศัตรูร่วมมือกันทำร้ายนางและท่านพ่ออย่างเลือดเย็น

"พี่สาว ท่านหมายความว่าอย่างไร?"

"ข้าถูกเขาวางยาพิษให้อ่อนแรงทีละน้อย และเขากำลังวางแผนกำจัดข้าเพื่อเชิดชูสตรีผู้นั้นขึ้นแทนที่... ชิงเหอ ข้าเกรงว่าวันหน้าเราอาจไม่มีโอกาสพบกันอีก" ชิงเหยาพูดจบก็กระอักเลือดออกมาเปื้อนผ้าเช็ดหน้าสีขาว

"พี่สาว!" ชิงเหอประคองร่างที่อ่อนแอของพี่สาวไว้ ความโกรธแค้นเริ่มสุมอยู่ในอก ชีวิตที่อาภัพของนางยังไม่เจ็บปวดเท่ากับเห็นพี่สาวที่เพิ่งพบหน้าถูกทำร้ายอย่างไร้ทางสู้

"แม่นมจาง ท่านต้องพาคุณหนูใหญ่กลับจวน และห้ามบอกใครเรื่องที่เจอข้า!" ชิงเหอตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว "พี่สาว ท่านรอข้า... ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายท่านและครอบครัวของเราได้อีกต่อไป"

ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกหนัก ชิงเหอมองรถม้าของพี่สาวที่ลับตาไป นางกำหมัดแน่น ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้เปลี่ยนเป็นคมกล้า วาสนาที่ศาลเจ้าในวันนี้นำมาซึ่งความจริงที่แสนเศร้า แต่มันคือน้ำมันที่จุดเพลิงแห่งการล้างแค้นให้ลุกโชนขึ้นในใจของนางเอกสาวผู้ที่จะกลับมาทวงคืนทุกอย่างในนามของ "บุปผาหวนคืน"