ตอนที่ 2 พี่สาวในกองเลือด

กลิ่นควันธูปจากศาลเจ้ายังไม่ทันจางหายจากโสตประสาท แต่หัวใจของ หลินชิงเหอ กลับสั่นรัวด้วยลางสังหรณ์บางอย่าง หลังจากแยกจากพี่สาวฝาแฝดมาได้ไม่กี่ชั่งยาม นางตัดสินใจไม่กลับหมู่บ้านชนบทตามกำหนดเดิม แต่กลับแอบติดตามรถม้าหรูหราของสกุลกู่อยู่ห่าง ๆ ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ว่าตนเองคือคุณหนูรองแห่งจวนเสนาบดีหลินนั้นช่างหนักอึ้ง แต่ความห่วงใยในตัวพี่สาวที่มีใบหน้าเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียวนั้นมีมากกว่า

ท้องฟ้ามืดมิดลงอย่างรวดเร็ว สายฝนเปลี่ยนเป็นหยิม ๆ แต่ลมหนาวกลับบาดลึกถึงกระดูก ชิงเหอแฝงกายในเงามืดแถวประตูหลังจวนสกุลกู่ สถานที่ที่ควรจะสงบเงียบกลับดูวุ่นวายอย่างผิดปกติ นางเห็นบ่าวรับใช้เดินถืออ่างน้ำที่มีผ้าชุบเลือดวิ่งวุ่นไปมา เสียงตวาดด่าทอจากบุรุษผู้หนึ่งดังเล็ดลอดออกมาจากเรือนประธาน

"นางโง่! คิดว่าเจ้ามีท่านเสนาบดีหนุนหลังแล้วข้าจะไม่กล้าทำอะไรเจ้าหรือ?" เสียงนั้นเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ชิงเหอใจหายวาบ นางอาศัยทักษะการปีนป่ายที่ฝึกฝนมาจากวนเกษตรในชนบท ลอบปีนกำแพงจวนเข้าไปอย่างเงียบเชียบ นางลัดเลาะผ่านสวนดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาจนถึงหน้าต่างห้องนอนใหญ่ ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้นางต้องรีบยกมืออุดปากเพื่อไม่ให้เสียงกรีดร้องเล็ดลอดออกมา

หลินชิงเหยา พี่สาวที่เพิ่งสวมกอดนางเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บัดนี้นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นห้อง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ศีรษะกระแทกกับเหลี่ยมโต๊ะจนเลือดไหลนอง เหนือร่างของนางคือ กู่เหวินฮั่น ชายผู้เป็นสามีที่ยืนถือแจกันหยกที่เพิ่งใช้ฟาดภรรยาตนเองทิ้งลงกับพื้นอย่างไม่ใยดี

ข้างกายของเขาคือ ซูอวี้หลัน คุณหนูตระกูลซูผู้เป็นปรปักษ์กับสกุลหลิน นางยืนแสยะยิ้มพึงพอใจ "ท่านพี่... นางคงไม่ตื่นขึ้นมาขวางทางเราอีกแล้วกระมัง?"

"หึ นางวาสนาน้อยเองที่ล้มลงไปเช่นนั้น" กู่เหวินฮั่นกล่าวพลางเช็ดมือที่เปื้อนเลือดด้วยผ้าไหมสะอาด "อวี้หลัน เจ้าไม่ต้องกังวล ตอนนี้บิดาของนางก็โดนพิษจนใกล้ลงโลงเข้าไปทุกที อีกไม่นานอำนาจทั้งหมดจะอยู่ในมือข้า และเจ้าจะได้เป็นฮูหยินเอกอย่างเต็มตัว"

"แล้วจะทำอย่างไรกับนางดีเจ้าคะ?" ซูอวี้หลันชายตาขยะแขยงมองร่างที่นิ่งสนิทของชิงเหยา

"เรียกหมอหลวงที่ข้าซื้อตัวไว้มา บอกว่าฮูหยินตกบันไดจนศีรษะกระแทก ให้นางนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่อย่างนั้นจนกว่าจะขาดใจตายไปเอง หากฆ่านางตอนนี้ ท่านเสนาบดีอาจจะสงสัยและถอนขุมกำลังที่หนุนหลังข้าอยู่"

ชิงเหอที่แอบดูอยู่ทางหน้าต่าง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความโกรธแค้นที่รุนแรงที่สุดในชีวิต เลือดในกายเดือดพล่านราวกับลาวา นางเห็นพี่สาวที่แสนดีต้องมาถูกกระทำเช่นสัตว์ในกรงขังโดยชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้ ความสงสารและความเจ็บปวดบีบคั้นหัวใจจนนางแทบขาดใจตายตาม

เมื่อคนเหล่านั้นจากไปและทิ้งเพียงสาวใช้คนสนิทของซูอวี้หลันไว้เฝ้าหน้าห้อง ชิงเหออาศัยจังหวะที่สาวใช้คนนั้นเผลอหลับ ลอบคลานเข้าไปในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

"พี่สาว... พี่เหยา..." ชิงเหอกระซิบเสียงสั่น นางประคองร่างที่อ่อนปรกของพี่สาวขึ้นมาแนบอก น้ำตาไหลอาบแก้ม มือที่กร้านจากการทำงานหนักพยายามลูบแผลที่ศีรษะอย่างแผ่วเบา

ชิงเหยาไม่ได้เสียชีวิต แต่ดวงตาของนางหลับสนิท ลมหายใจแผ่วเบาราวกับจะขาดห้วงได้ทุกเมื่อ ชิงเหอรับรู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เพียงแค่อุบัติเหตุ แต่เป็นความตั้งใจที่จะฆ่าให้ตายทั้งเป็น

"ข้าขอโทษ... ข้ามาช่วยท่านช้าไป" ชิงเหอสะอื้นไห้พลางกอดร่างพี่สาวไว้แน่น ในวินาทีนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว หากนางปล่อยให้เป็นเช่นนี้ พี่สาวต้องตายแน่นอน และพ่อแม่ของนางที่ยังไม่รู้ความจริงก็ต้องถูกคนพวกนี้กัดกินจนหมดสิ้น

'ในเมื่อท่านต้องการให้พี่สาวข้านอนเป็นผัก... ข้าก็จะทำให้ท่านเห็นว่า หลินชิงเหยาคนนี้ไม่มีวันตาย'

ชิงเหอมองไปที่ใบหน้าของพี่สาวที่เหมือนกับตนเองราวกับเงาสะท้อน ความทรงจำที่พี่สาวเคยบอกว่านาง 'นิสัยอ่อนหวาน' ผิดกับชิงเหอที่ 'เด็ดเดี่ยวและเเข็งกร้าว' กลายเป็นจุดเริ่มต้นของแผนการสลับตัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

นางเริ่มทำความสะอาดคราบเลือดบนใบหน้าพี่สาวอย่างเบามือ แล้วจัดท่าทางให้นางดูเหมือนคนนอนหลับปรกติ ชิงเหอหยิบเศษผ้าที่มีรอยเลือดเก็บเข้าสาบเสื้อของตนเองเพื่อเตือนใจถึงความแค้นในวันนี้

"พี่สาว... ท่านจงพักผ่อนเถิด ข้าจะดูแลท่านพ่อท่านแม่แทนท่านเอง ข้าจะเข้าไปอยู่ในจวนนั้น ในคราบของสตรีที่อ่อนแอที่พวกเขาคิดว่ารังแกได้ง่าย ๆ"

ดวงตาของหลินชิงเหอเปลี่ยนจากความโศกเศร้าเป็นความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งป่าฤดูหนาว นางจ้องมองไปที่ประตูห้องที่ขังความลับดำมืดเอาไว้ และปฏิญาณกับตนเองว่า กู่เหวินฮั่นและซูอวี้หลัน จะต้องชดใช้ด้วยเลือดและน้ำตามากกว่าที่พี่สาวของนางเสียไปนับพันเท่า!