ตอนที่ 3 มารดาย่อมรู้ใจลูก

กลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ ที่เคยให้ความรู้สึกสงบภายในจวนเสนาบดีหลิน บัดนี้กลับดูจืดชางและเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความโศกเศร้า หลังจากเหตุการณ์ "อุบัติเหตุ" ที่จวนสกุลกู่ หลินชิงเหยา ในสภาพร่างที่ไร้สติถูกส่งตัวกลับมารักษาที่บ้านเกิดตามคำสั่งของกู่เหวินฮั่นที่ต้องการปัดความรับผิดชอบและสร้างภาพลักษณ์ว่าตนเองยังคงกตัญญูต่อพ่อตาที่กำลังป่วยหนัก

หลินชิงเหอ แอบลอบเข้ามาในจวนภายใต้ความมืด นางใช้ชุดคลุมสีดำปิดบังใบหน้าลอบผ่านเหล่าบ่าวรับใช้ที่กำลังวุ่นวายกับการจัดเตรียมยารักษา เป้าหมายของนางคือเรือนพักของ ฮูหยินหลิน มารดาผู้ให้กำเนิดที่นางเพิ่งรู้ความจริงได้เพียงข้ามคืน

ภายในห้องโถงเล็ก ฮูหยินหลินนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงที่มีร่างของชิงเหยานอนนิ่งอยู่ นางร้องไห้จนดวงตาบวมแดง มืออันสั่นเทาลูบไล้ไปตามเส้นผมของบุตรสาว "เหยาเอ๋อร์... ทำไมเจ้าถึงอาภัพเช่นนี้ แม่ช่วยอะไรเจ้าไม่ได้เลยหรือ?"

ชิงเหอที่ยืนแอบอยู่หลังม่าน หัวใจบีบคั้นจนแทบจะหายใจไม่ออก นางก้าวออกมาจากมุมมืดช้าๆ "ท่านแม่..."

ฮูหยินหลินสะดุ้งสุดตัว นางรีบหันมามองตามเสียง "ใครน่ะ! ใครบังอาจลอบเข้าม..." คำพูดของนางหยุดชะงักไปในทันทีที่เห็นใบหน้าของสตรีที่ก้าวออกมาจากเงามืด แสงเทียนสลัวๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่เหมือนกับลูกสาวบนเตียงไม่ผิดเพี้ยน ทว่าแววตานั้นกลับคมกล้าและเต็มไปด้วยพลังชีวิตที่ต่างจากชิงเหยาผู้ที่มักจะสบตาด้วยความอ่อนโยนเสมอ

"เจ้า... เจ้าเป็นใคร?" ฮูหยินหลินลุกขึ้นยืน ร่างกายสั่นเทาด้วยความสับสนและหวาดกลัว

ชิงเหอทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้ามารดา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลอาบแก้ม "ท่านแม่... ข้าคือลูกที่ถูกพรากไป ข้าคือเด็กที่ถูกสาวใช้โฉดลักพาตัวไปทิ้งเมื่อยี่สิบปีก่อน"

ฮูหยินหลินเบิกตากว้าง ความทรงจำอันเจ็บปวดเกี่ยวกับลูกสาวฝาแฝดคนเล็กที่หายสาบสูญไปพุ่งพล่านขึ้นมาทันที นางเข้าไปประคองใบหน้าของชิงเหอ พิจารณาทุกสัดส่วนอย่างละเอียด "ลูก... ลูกแม่จริงๆ หรือ? ไฝที่หางตานี่... และรอยปานแดงเล็กๆ ที่หลังใบหู..."

นางรีบแหวกผมหลังใบหูของชิงเหอออกดู เมื่อเห็นปานสีแดงจางๆ ฮูหยินหลินก็โผเข้ากอดชิงเหอไว้แน่น เสียงสะอื้นไห้ดังระงมไปทั่วห้อง "สวรรค์! ในที่สุดท่านก็คืนลูกให้ข้า ข้าตามหาเจ้าจนแทบสิ้นเนื้อประดาตัว ข้าคิดว่าเจ้าตายไปแล้ว... ลูกแม่!"

ชิงเหอกอดตอบมารดาด้วยความโหยหา "ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ แต่ข้ากลับมาในวันที่พี่สาวต้องเป็นเช่นนี้" นางผละออกพลางมองไปที่พี่สาวบนเตียง "ท่านแม่ ฟังข้าให้ดี กู่เหวินฮั่นมันตั้งใจฆ่าพี่สาว และมันกำลังวางยาพิษท่านพ่อ เราจะอยู่นิ่งเฉยไม่ได้อีกต่อไป"

ฮูหยินหลินเช็ดน้ำตา แววตาที่เคยอ่อนแอเริ่มมีความหวังขึ้นมา "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"

"ข้าจะสวมรอยเป็นพี่เหยาเองเจ้าค่ะ" ชิงเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "ในเมื่อพวกมันอยากให้พี่สาวนอนนิ่งเป็นผัก ข้าก็จะทำให้พวกมันเห็นว่า 'หลินชิงเหยา' ยังสามารถลุกขึ้นมาทวงแค้นได้ ส่วนพี่สาว... เราต้องส่งนางไปรักษาในที่ที่ปลอดภัยที่สุด"

"แต่นิสัยของเจ้ากับเหยาเอ๋อร์ต่างกันราวฟ้ากับดิน เจ้าจะตบตาพวกมันได้หรือ?" ฮูหยินหลินถามด้วยความกังวล

"ข้าจะเรียนรู้เจ้าค่ะ เพื่อครอบครัวของเรา เพื่อความแค้นของพี่สาว ข้าทำได้ทุกอย่าง"

ฮูหยินหลินมองดูบุตรสาวคนเล็กที่แม้จะเติบโตมาในชนบท แต่กลับมีไหวพริบและจิตใจที่เข้มแข็งยิ่งกว่าใคร นางพยักหน้าทั้งน้ำตา "ได้... แม่จะช่วยเจ้าเอง เราจะแสร้งทำเป็นว่าเหยาเอ๋อร์ฟื้นขึ้นมาด้วยปาฏิหาริย์ และแม่จะกันทุกคนออกไปเพื่อให้เจ้ามีเวลาปรับตัว"

ในคืนนั้น สองแม่ลูกวางแผนกันอย่างรอบคอบภายใต้แสงเทียนที่จวนจะดับมืด ชิงเหอได้เรียนรู้เรื่องราวในจวน ขนบธรรมเนียม และสิ่งที่พี่สาวเคยเผชิญ ความแค้นที่สั่งสมมาทำให้การเริ่มต้นละครโรงใหญ่นี้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"ข้าสัญญาเจ้าค่ะท่านแม่" ชิงเหอกุมมือมารดาไว้แน่น "ข้าจะทำให้พวกมันรู้ว่า การแตะต้องคนสกุลหลิน คือจุดเริ่มต้นของจุดจบของพวกมันทุกคน!"