ตอนที่ 5 บุรุษจากต่างแคว้น

ความมืดมิดปกคลุมนอกหน้าต่างจวนสกุลหลิน มีเพียงแสงเทียนริบหรี่ภายในห้องพักที่ส่องสว่างพอให้เห็นเงาของคนสามคน หลินชิงเหอ จ้องมองใบหน้าของ เซียวหยาง บุรุษที่นางเคยช่วยชีวิตไว้จากการถูกลอบสังหารในหุบเขาชนบทเมื่อหลายเดือนก่อน ในตอนนั้นนางรู้เพียงว่าเขาเป็นนักเดินทางที่มีฐานะ แต่ในคืนนี้ กลิ่นอายความสูงศักดิ์และอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้ชิงเหอรู้ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา

"เจ้าบอกว่าเจ้าคือองค์ชายต่างแคว้น..." ชิงเหอทวนคำ เสียงของนางแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความตกตะลึง

เซียวหยางพยักหน้าช้า ๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววความจริงจัง "ข้าคือเซียวหยาง องค์ชายสามแห่งแคว้นเหลียง ข้าเดินทางมายังแคว้นฉู่เพื่อสืบข่าวการฉ้อราษฎร์บังหลวงที่กระทบต่อการค้าชายแดน ไม่นึกเลยว่าความบังเอิญจะทำให้ข้าต้องมาเป็นหนี้ชีวิตสตรีเช่นเจ้า"

เขามองไปยังร่างของ หลินชิงเหยา ที่นอนไร้สติอยู่ "พี่สาวของเจ้าอาการหนักนัก หากปล่อยให้หมอหลวงในวังหลวงที่เป็นคนของกู่เหวินฮั่นรักษา นางจะไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก ข้าจะพานางไปที่เรือนลับของข้า หมอหลวงที่ติดตามข้ามาจากแคว้นเหลียงมีความสามารถในการถอนพิษและรักษาบาดแผลทางสมองเป็นเลิศ"

ฮูหยินหลิน แม้จะยังมีความกังวลอยู่บ้างแต่เมื่อเห็นความเด็ดเดี่ยวของลูกสาวคนเล็ก นางจึงตัดสินใจเชื่อใจบุรุษตรงหน้า "ฝากเหยาเอ๋อร์ด้วยนะเพคะองค์ชาย ข้าไม่มีสิ่งใดจะตอบแทน นอกจากคำขอบคุณจากหัวใจของคนเป็นแม่"

เซียวหยางไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เขาเพียงพยักหน้าให้องครักษ์เงาสองคนที่แฝงตัวอยู่ในความมืดให้เข้ามาประคองร่างของชิงเหยาออกไปทางหน้าต่างอย่างแผ่วเบาและรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะก้าวตามไป เขาหยุดชะงักแล้วหันกลับมามองชิงเหอที่บัดนี้สวมชุดผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวแทนที่พี่สาวเรียบร้อยแล้ว

"ชิงเหอ... การเล่นละครในจวนสกุลกู่และวังหลวงเปรียบเสมือนการเดินบนคมดาบ หากเจ้าก้าวพลาดเพียงนิด ชีวิตเจ้าจะหาไม่"

"ข้าทราบดีเจ้าค่ะ" ชิงเหอตอบด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ "แต่เพื่อครอบครัว ข้าพร้อมจะเดินลุยไฟ"

เซียวหยางหยิบหยกลายมังกรสีนิลออกมาจากข้างเอวแล้วส่งให้ชิงเหอ "หากมีเหตุคับขันจนเจ้าต้านทานไม่ไหว จงส่งคนนำหยกนี้มาหาข้าที่โรงเตี๊ยมเมฆาโปรย ข้าจะมาหาเจ้าทันที"

เมื่อบุรุษลึกลับจากไป ห้องทั้งห้องก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ชิงเหอมองหยกในมือ ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแล่นเข้าสู่หัวใจ นางไม่รู้ว่าทำไมองค์ชายผู้นี้ถึงยอมช่วยนางขนาดนี้ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาสงสัยในเจตนา นางมีภารกิจที่ใหญ่หลวงกว่ารออยู่

"ท่านแม่เจ้าคะ" ชิงเหอหันไปหามารดา "พรุ่งนี้เช้า ท่านจงส่งคนไปแจ้งที่จวนสกุลกู่ว่า 'หลินชิงเหยา' ฟื้นแล้ว และต้องการกลับไปพักผ่อนที่จวนสามี"

ฮูหยินหลินตกใจ "เจ้าจะไปตอนนี้เลยหรือ? เจ้ายังไม่ได้เรียนรู้วิธีการเดิน การพูด หรือกระทั่งความสัมพันธ์ของคนในจวนนั้นเลยนะ!"

ชิงเหอยิ้มเย็น "ความแค้นจะเป็นครูที่ดีที่สุดของข้าเจ้าค่ะท่านแม่ กู่เหวินฮั่นชอบสตรีที่อ่อนหวาน ว่าง่าย และไร้เดียงสาใช่ไหม? ข้าจะมอบสิ่งที่เขาต้องการให้... จนกว่าเขาจะตายใจ และเมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะกระชากหัวใจมันออกมาเอง"

ในคืนนั้น ชิงเหอไม่ได้นอน นางใช้เวลาทั้งคืนซักถามมารดาเกี่ยวกับรายละเอียดเล็กน้อยในชีวิตของพี่สาว ทั้งความชอบ อาหารที่เกลียด ชื่อบ่าวรับใช้ที่ไว้ใจได้ และที่สำคัญที่สุด... จุดอ่อนของกู่เหวินฮั่นและซูอวี้หลัน

นางจดจำทุกคำ พูดทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนขึ้นใจ แววตาของนางที่เคยเป็นเด็กสาวชาวนาผู้ร่าเริง บัดนี้ถูกกลบด้วยความเย็นชาและแผนการที่ซับซ้อน

"กู่เหวินฮั่น... ซูอวี้หลัน... พวกท่านเตรียมตัวรับขวัญการกลับมาของ 'หลินชิงเหยา' ได้เลย"

รุ่งเช้าวันต่อมา ข่าวการฟื้นคืนชีพอย่างปาฏิหาริย์ของฮูหยินเอกสกุลกู่แพร่กระจายไปทั่วจวนเสนาบดีหลิน บ่าวรับใช้ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความประหลาดใจ ในขณะที่ที่จวนสกุลกู่ เมื่อกู่เหวินฮั่นได้รับแจ้งข่าว เขากลับทำถ้วยชาหลุดมือด้วยความคาดไม่ถึง

"ฟื้นแล้วงั้นหรือ? เป็นไปได้อย่างไร!" กู่เหวินฮั่นคำราม ดวงตาฉายแววอำมหิต

"ท่านพี่... หรือว่านางจะเป็นวิญญาณอาฆาตที่กลับมาทวงคืน?" ซูอวี้หลันที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หน้าถอดสี

"หุบปาก! ต่อให้นางตื่นขึ้นมาได้ นางก็เป็นเพียงนกปีกหักที่ข้าจะบดขยี้เมื่อไหร่ก็ได้ ไปเตรียมรถม้า ข้าจะไปรับ 'เมียรัก' ของข้ากลับจวน!"

สงครามที่ไม่มีเสียงปืนเริ่มอุบัติขึ้นแล้ว และชิงเหอคือหมากตัวสำคัญที่จะพลิกกระดานนี้ให้สิ้นซาก