บทที่ 1

เฟยอวี้ชะงักเท้า ดวงตาเรียวงามตวัดมองนางกำนัลผู้นั้นด้วยความเย็นชา ก่อนจะหันไปถามชุ่ยจูเสียงเรียบ

“ชุ่ยจู ตอนเจ้าเข้าวังมา เหล่ามามาไม่ได้สอนธรรมเนียมหรอกหรือ มีข้อไหนไหมที่บอกว่าบ่าวสามารถสั่งนายได้”

คำพูดเชือดเฉือนทำให้นางกำนัลคนนั้นหน้าเสียหุบปากฉับแล้วรีบถอยไปหลบหลังเจ้านายตนเองทันที สนมเฉินเห็นท่าไม่ดีจึงออกหน้าแทนด้วยรอยยิ้มมุมปากคอเชิดเช่นเคย

“หึ ที่แท้ก็พระสนมฉู่นี่เองข้านึกว่าใคร ได้ข่าวว่าไม่สบายหนักข้าก็นึกว่าจะสิ้นใจคาเตียงไปเสียแล้ว เห็นหายหน้าไปนานเชียว”

เฟยอวี้กระตุกยิ้มมุมปาก จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายก่อนเอ่ยตอบ “เจ้าเองก็ยังปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนนะสนมเฉิน แต่ดูท่าว่าตระกูลของเจ้าคงจะลืมสั่งสอนกฎในวังมาให้ก่อนเข้าวังกระมัง ถึงได้ไม่รู้ว่าการพบหน้าผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่า เจ้าควรจะทำอย่างไร หรือต้องให้ข้าเรียกมามามาช่วยทวนความจำให้?”

หากเป็นนางสมัยก่อนก็อาจจะยอมเบี่ยงทางหลบเพื่อตัดปัญหา แต่ชาตินี้... นางจะทวงคืนทุกเกียรติยศที่ควรจะเป็นของนาง

สนมเฉินกัดริมฝีปากด้วยความริษยาแต่จำใจย่อกายคารวะอย่างไม่เต็มใจนัก ทว่าขณะที่เฟยอวี้กำลังจะเดินจากไป เสียงแหลมจิกกัดก็ดังไล่หลังมา

“ทำเป็นถือตัว ทั้งที่สายเลือดครึ่งหนึ่งมาจากนางโลมชั้นต่ำ!”

ชุ่ยจูที่เดินตามหลังถึงกับหน้าเสีย แต่มือเรียวของเฟยอวี้ยกขึ้นปรามนางไว้ นางหันกลับมาประจันหน้ากับสนมเฉิน ดวงตาเรียวนิ่งสงบจนน่าประหลาด

“ข้ายอมรับว่าใช่ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่ต้องนำมาพิจารณาในยามนี้ ในเมื่อเราต่างก็เป็นสตรีของฝ่าบาทด้วยกันทั้งสิ้น...” นางเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะแค่นยิ้มหยัน “และหากเจ้าคิดว่าเรื่องที่เจ้าเคยปรนนิบัติฝ่าบาทมาข่มข้า ข้าก็อยากจะบอกเจ้าไว้สักคำ... สำหรับข้าแล้ว การได้ปรนนิบัติฝ่าบาทนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญที่จะต้องเอามาป่าวประกาศหรือใช้กดหัวผู้อื่นหรอกนะมิเช่นนั้นแล้วจะมีลำดับขั้นสนมเอาไว้ทำไมกัน...”

สนมเฉินอ้าปากเตรียมจะโต้กลับด้วยโทสะ แต่แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปฉับพลัน นางรีบเก็บกิริยาแล้วก้มหน้าลงต่ำด้วยท่าทีอ่อนหวาน เฟยอวี้ที่สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปจึงหมุนตัวกลับมามอง

เบื้องหน้าคือขบวนเสด็จขนาดย่อมที่ดูสง่างาม บุรุษในชุดมังกรสีเหลืองทองเดินนำหน้ามาด้วยย่างก้าวที่มั่นคง ข้างกายมี ฝูอัน หรือฝูกงกง คอยติดตามรับใช้ใกล้ชิดผู้เป็นฮ่องเต้อย่างเยี่ยนหมิงเทียน

เฟยอวี้อึ้งไปเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบเมื่อต้องเผชิญหน้ากับบุรุษที่เป็นสามีทั้งในชาตินี้และชาติก่อน แม้นางจะไม่เคยได้ถวายตัวเลยสักครั้งก็ตาม นางรีบย่อกายลงถวายพระพรโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง

“เงยหน้าขึ้นทั้งสองคน” สุรเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจตรัสขึ้น

เมื่อเงยหน้าขึ้น เฟยอวี้รับรู้ได้ทันทีว่าสายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่นางเป็นพิเศษ ก่อนที่เขาจะตรัสประโยคที่ทำให้ทุกคนบริเวณนั้นเย็นวาบไปถึงสันหลัง

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่า... การได้รับการปรนนิบัติข้านั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญงั้นหรือ?”

บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบกริบ สนมเฉินลอบยิ้มสะใจพลางคิดว่าเฟยอวี้ต้องถูกกริ้วแน่ที่บังอาจล่วงเกินเกียรติของโอรสสวรรค์ แต่เฟยอวี้กลับไม่หวั่นไหว นางยิ้มออกมาบาง ๆ พร้อมส่ายหน้าเบา ๆ ท่าทางดูเป็นธรรมชาติมิได้หวาดกลัวอย่างคนกระทำผิด

“หม่อมฉันมิได้หมายความเช่นนั้นเพคะ การได้ปรนนิบัติพระองค์นั้นทรงคุณค่ายิ่งนักแต่ก็ไม่ควรถูกนำมาใช้เป็นข้ออ้างในการข่มผู้อื่นเพคะ มิเช่นนั้นแล้ว... พระองค์ก็คงมิต่างจากเครื่องมือที่ใช้สำหรับเพิ่มอำนาจและยศศักดิ์สิเพคะ”

คำกล่าวที่ตรงไปตรงมาและคมคายทำเอาสนมเฉินหน้าซีดเผือดอย่างร้อนตัวทันใด นางรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที

“ฝ่าบาท! หม่อมฉันมิได้คิดว่าพระองค์เป็นเครื่องมือนะเพคะ หม่อมฉันรักและเทิดทูนพระองค์ยิ่งกว่าชีวิต!”

เยี่ยนหมิงเทียนหัวเราะในลำคอเบา ๆ แววตาที่มองเฟยอวี้ฉายแววพึงใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ความคิดของเจ้าน่าสนใจนัก ข้าไม่เคยได้ยินว่าใครคิดเช่นนี้มาก่อน...”

ตรัสจบ ผู้เป็นโอรสสวรรค์ก็เดินจากไปโดยไม่ได้ตรัสอะไรต่อ ทิ้งให้สนมเฉินคุกเข่าหมอบตัวสั่นและเฟยอวี้ยืนมองตามแผ่นหลังนั้นด้วยสายตาที่เรียบเฉยแต่ในใจเต้นรัวต่างจากที่แสดงออกมานัก

เมื่อขบวนเสด็จเดินห่างออกมาไกลพอสมควร เยี่ยหมิงเทียนก็เอ่ยถามฝูกงกงราวพูดเรื่องทั่วไป

“นางคือ?”

“ทูลฝ่าบาท นางคือพระสนมฉู่เฟยอวี้ ตำแหน่งหรงหัวพ่ะย่ะค่ะ” ฝูกงกงรายงาน

เมื่อเยี่ยนหมิงเทียนได้ยินชื่อและสกุลของนางก็เผยสีน่าเสียดายพาดผ่านทันใด ฝูกงกงเห็นดังนั้นจึงลองหยั่งเชิงถามอย่างรู้หน้าที่

“คืนนี้จะให้กระหม่อมนำป้ายชื่อพระสนมฉู่ขึ้นถวายเพื่อให้พระองค์เลือกเปิดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“ไม่ต้อง...” คำตอบนั้นหนักแน่นและรวดเร็วจนฝูกงกงแปลกใจ เพราะเห็นชัดว่าฮ่องเต้ทรงสนพระทัยนางยิ่งนักแต่ทำไมถึงไม่คิดจะเลือกนางมาปรนนิบัติกันทว่าเจ้าของสีหน้าเสียดายเมื่อครู่ก็เอ่ยปากในเวลาต่อมา

“ข้ายังไม่อยากถูกใครบางคนก่อกบฏยามนี้น่ะ...”

ฝูกงกงก้มหน้าลงนิ่ง ไม่กล้าซักไซ้ต่อ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ยิ่งกว่าเดิมก็ตาม