บทนำ (2)

โมลี่สะดุ้งสุดตัวกับคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนรีบหมุนตัวเดินออกไปแม้ท่าทางจะยังไม่เคารพนักก็ตาม เมื่อห้องกลับมาเหลือนางคนเดียวก็กระแอมก่อนตะโกนเรียกหา ชุ่ยจู นางกำนัลผู้ซื่อสัตย์ที่ถูกโมลี่แกล้งให้ไปทำงานหนักอยู่ด้านนอก แต่นางกำนัลผู้นี้กลับคือคนเดียวที่ตามนางไปอยู่ที่ตำหนักเย็นด้วยและตายไปก่อนนางเพราะปกป้องนางจากการถูกกลั่นแกล้ง

“ชุ่ยจู เข้ามาหาข้า...” เฟยอวี้สั่งเสียงเรียบไม่นานชุ่ยจูก็ย่องเข้ามาด้วยสีหน้าไม่มั่นใจนั่งคุกเข่าไม่มองหน้าเฟยอวี้ “นับจากนี้ไป เจ้ามาเป็นนางกำนัลข้างกายข้า...”

ชุ่ยจูตกตะลึงรีบเงยหน้าทันใด “แล้ว... โมลี่เล่าเพคะ?”

“ข้าคือเจ้านายของตำหนักแห่งนี้ ไยต้องถามใครด้วย อ้อ แล้วนับจากนี้เจ้าต้องเชื่อฟังข้า คำสั่งของผู้อื่นไม่ต้องฟัง เข้าใจหรือไม่”

เฟยอวี้เอนกายพิงหัวเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการใช้พลังมากแต่เรื่องพวกนี้นางจะชักช้าไม่ได้ “เจ้าเข้ามาช่วยข้าเช็ดตัวลดไข้ให้ข้าด้วย”

ชุ่ยจูรีบเข้าไปประคองเจ้านาย แม้จะงุนงงแต่ในใจกลับรู้สึกยินดีทั้งที่ตนได้รับใช้ใกล้ชิดและการที่เจ้านายผู้เป็นคนกำหนดชีวิตเปลี่ยนไป หญิงสาวรู้สึกว่าเจ้านายมีความน่าเกรงขามสมฐานะ...

เวลาผ่านไปไม่นาน... เหล่ามามาก็เดินเข้ามาในตำหนักโดยมีโมลี่เดินนำหน้าด้วยอาการหอบเหนื่อยและสีหน้าบูดบึ้ง พอเห็นว่าเจ้านายที่รับสั่งไร้สาระกำลังเอนกายอย่างสบายก็ถอนหายใจหนักก่อนจะสะบัดเสียงรายงานอย่างไม่เต็มใจ

“พระสนม... เหล่ามามามาแล้วเพคะ”

เฟยอวี้พยักหน้าให้ชุ่ยจูพยุงกายของนางขึ้นเพื่อเผชิญหน้า เหล่ามามา อีกฝ่ายนั้นย่อคารวะก่อนกวาดสายตามองพระสนมชั้นกลางที่อยู่ดีดีก็เรียกตนมาด้วยแววตาเมินเฉย แฝงความไม่เคารพไว้ในทีแต่ไม่โจ่งแจ้งเช่นโมลี่

“พระสนมเรียกหม่อมฉันมา มีธุระอันใดหรือเพคะ?”

“ข้าต้องการเปลี่ยนนางกำนัลรับใช้ใหม่ และให้เจ้าจัดการลงโทษนางกำนัลผู้นี้เสีย”

เฟยอวี้ชี้ปลายนิ้วไปที่โม่ลี่อย่างไร้ความลังเล คนถูกชี้อย่างโมลี่ยังไม่ทันคลายเหนื่อยดีก็มีหน้าถอดสีรีบร้องถามเสียงหลง

“พระสนมหมายความว่าอย่างไรเพคะ! หม่อมฉันทำผิดอันใด!”

“สาวใช้ผู้นี้ไร้ความซื่อสัตย์ คิดร้ายแก่เจ้านาย นางอาศัยทีเผลอผลักข้าตกสระบัวจนป่วยหนักเช่นที่เห็น...” เฟยอวี้เอ่ยเสียงเรียบพลางจ้องตาเหล่ามามานิ่ง “ข้าต้องรบกวนมามาจัดการให้ข้าด้วย ดูสินางกำเริบเสิบสานเพียงใด ขนาดอยู่ต่อหน้าท่านยังกล้าตะคอกใส่ข้าถึงเพียงนี้”

โม่ลี่แผดเสียงโวยวายจะโต้แย้งไม่ยินยอมอย่างเคยชินทว่าฉู่เฟยอวี้ตอนนี้หรือจะใส่ใจ นางหันไปส่งสัญญาณให้ชุ่ยจูนำถุงผ้าดูหนักยัดใส่มือเหล่ามามาทันที

“ข้ารบกวนเหล่ามามาจัดการตามเหมาะสม”

เมื่อสัมผัสถึงน้ำหนักของถุงบรรจุเงิน สายตาของเหล่ามามาก็ฉายแววประกายโลภทันใด ท่าทีเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันทีก่อนจะหันไปสั่งขันทีองครักษ์ด้านนอกเสียงเฉียบ

“ทหาร! จับตัวโมลี่ไปโบยเสียให้เข็ด แล้วส่งไปใช้แรงงานที่โรงซักล้างเดี๋ยวนี้!”

“ไม่นะ ข้าไม่ได้ทำ! พระสนมใส่ร้ายข้า เหล่ามามาได้โปรดสืบหาหลักฐานก่อน มะ อื้อ อื้อ...”

เสียงกรีดร้องของโม่ลี่ค่อย ๆ ห่างออกไปพร้อมกับร่างที่ถูกลากออกไปอย่างไม่ไยดี ชาตินี้หากนางไม่ชิงลงมือก่อนก็คงเป็นสักวันที่ถูกบ่าวทรยศอย่างโมลี่จัดการนางเช่นชาติที่แล้วนั่นแหละ

เฟยอวี้ถอนหายใจยาวพลางโบกมือไล่ทุกคนออกไปเพื่อพักผ่อน แม้จะสะใจที่กำจัดคนชั่วข้างกายไปได้ แต่นางก็รู้ดีว่าในวังหลังหากไร้ซึ่งอำนาจและเงินทองก็มิต่างอะไรกับลูกไก่ในกำมือผู้อื่น ได้รับโอกาสเกิดใหม่ทั้งที่นางต้องไม่ถูกผู้อื่นหลอกใช้เช่นชาติก่อน

ไม่ว่านางจะเลือกหนทางใดการมีเงินมากพอก็สำคัญทั้งนั้น เช่นนั้นนางคงต้องหาลู่ทางทำเงินเสียก่อน แต่ทำอย่างไรนั้นตอนนี้ความอ่อนเพลียเล่นงานจนสมองคิดอันใดไม่ออกเสียแล้ว..

หลายวันผ่านไป ฉู่เฟยอวี้ใช้เวลาพักฟื้นอยู่ในตำหนักจนร่างกายกลับมาแข็งแรงสมบูรณ์ วันนี้อากาศดีไม่ร้อนจัด นางจึงตัดสินใจออกมาเดินเล่นรับลมหลังมื้ออาหารกลางวัน โดยมีชุ่ยจูคอยเดินตามรับใช้อยู่เงียบ ๆ

เฟยอวี้เดินชมดอกไม้ไปพลางหวนคิดถึงอดีตไป ดอกไม้บางต้นที่นางเห็นในยามนี้ ในชาติก่อนนางจำได้ว่ามันแห้งเหี่ยวตายไปพร้อมกับหัวใจของนางสิ้นแล้ว ทว่าความสงบสุขก็คงอยู่ได้ไม่นานสายตาก็ปะทะเข้ากับสตรีผู้หนึ่งที่เดินตรงมา... คู่อริเก่าที่นางไม่มีวันลืม

เฉินเสี่ยวอิน หรือสนมเฉิน ตำแหน่งเหม่ยเหริน แม้ขั้นของอีกฝ่ายจะต่ำกว่าหรงหัวอย่างนาง แต่ชาติก่อนเฉินเสี่ยวอินมักจะชูคอวางอำนาจข่มนางเสมอ เพียงเพราะตนเองเคยปรนนิบัติรับใช้ฮ่องเต้มาแล้ว ในขณะที่เฟยอวี้เป็นเพียงสนมที่ถูกทิ้งขว้าง ชาติก่อนนางมักจะเดินเลี่ยงด้วยความกลัวถูกกลั่นแกล้ง แต่ชาตินี้นางไม่มีคำว่าถอยอยู่ในหัว

นางเดินตรงไปตามเส้นทางเดิม แต่อีกฝ่ายกลับเดินเบี่ยงเข้ามาขวางคล้ายตั้งใจหาเรื่อง เมื่อระยะประชิดจนเกือบปะทะกัน นางกำนัลข้างกายสนมเฉินก็แผดเสียงขึ้น

“พระสนมฉู่หลบไปเสียสิเพคะ อย่าขวางทางพระสนม!”