บทที่ ๔ หวนคืนอีกครั้ง (1)

“ลี่หนิง!! ฟื้นสิ”

เหลียนจูร้องตะโกนเรียกน้ำตาอาบแก้ม โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างหรือชาวบ้านที่เดินผ่านกันไปมา นางหวังเพียงสิ่งเดียวขอให้ลี่หนิงฟื้นขึ้นมา 'ได้โปรดอย่าพรากคุณหนูเพียงคนเดียวของนางไปเลย จะต้องแลกด้วยสิ่งใดนางก็ยอมแล้วในตอนนี้'

นางได้แต่วิงวอนอ้อนขอต่อเบื้องบนอย่างคนหมดหนทาง น้ำตาเปรอะเปื้อนใบหน้า ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เพราะเด็กสาวเป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้นางมีแรงใจในการใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ต่อ หากไม่มีเด็กสาวแล้วนางจะอยู่ต่อได้อย่างไร

เหลียนจูเฝ้ารอให้อาการของลี่หนิงดีขึ้นอีกหน่อยก่อน แล้วค่อยออกเดินทาง นางลืมแม้กระทั่งโจ๊กที่ซื้อมาในตอนแรก แต่เมื่อนึกขึ้นได้ก็รีบหุนหันพลันแล่นออกไปเก็บของกลับเข้ามา นางนั่งเฝ้าลี่หนิงไม่วางตา ใจจดจ่ออยู่ที่ใบหน้าเด็กสาว หวังแค่ว่าเมื่อไหร่จะได้สติฟื้นขึ้นมา สองมือเหี่ยวย่นตามกาลเวลานำผ้าเปียกบิดหมาดขึ้นมาเช็ดตามใบหน้าและลำคอของเด็กสาวอย่างเบามือ ในทุก ๆ สองชั่วยาม

เมื่อนึกขึ้นได้จึงสั่งให้คนขับรถม้าออกเดินทางต่อทันที เพื่อมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านอานผิง

อาหนิงที่เริ่มรู้สึกตัวและได้ยินทุกคำพูด ทุกการกระทำของเหลียนจู ก็รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาแปลก ๆ เป็นสัมผัสที่ไม่ค่อยคุ้นชินสักเท่าไหร่นัก มันรู้สึกตื้นตันใจที่ยังมีคนคอยรักและเป็นห่วงเธอขนาดนี้ ทว่าตอนนี้ร่างกายแทบจะไร้เรี่ยวแรง ขยับตัวยากลำบาก จึงต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการเปล่งเสียงพูดออกมา

“ทะ…ท่านป้า” แค่ก แค่ก แค่ก

“ละ…ลี่หนิง เจ้าฟื้นแล้ว เจ้าฟื้นแล้ว ฮือ ฮือ ฮือ รู้ไหมว่าตอนที่ป้ากลับมาแล้วเจอเจ้านอนหมดสติแน่นิ่งไป ใจป้าเหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้” เหลียนจูรวบร่างเด็กสาวเข้าสู่อ้อมกอดด้วยความห่วงหา ดีใจและโล่งใจในคราวเดียวกัน อาหนิงเองตลอดชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยเลยที่จะได้รับความรักความอบอุ่น หรืออ้อมกอดและความรักอันบริสุทธิ์จากผู้ให้กำเนิด ก็ปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างไม่ปิดบัง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาดังสะท้อนอยู่ในใจของใครอีกคนเช่นกัน มันเป็นน้ำเสียงแห่งความเจ็บปวดแสนสาหัสที่คนคนหนึ่งจะรับเอาไว้ได้

ยามได้ยินเสียงร้องไห้อันอ่อนแรงของคนในอ้อมกอด หัวใจคนแก่เช่นนางก็เจ็บไปด้วย “โอ๋ ๆ ไม่ร้องแล้วนะลี่หนิงของป้า” ปากก็เอ่ยพร่ำปลอบใจ แต่มือคู่นั้นกลับยื่นขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เด็กสาวในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยนในคราวเดียวกัน

“เรียกข้าว่าอาหนิงได้หรือไม่เจ้าคะ ท่านป้า” น้ำเสียงแหบระโหยอ่อนแรงของเด็กสาวกล่าวออกมาตามความต้องการ

“ได้สิอาหนิง ตามที่เจ้าต้องการเลย อีกอย่างเรื่องแค่นี้ทำไมป้าจะทำให้เจ้าไม่ได้กัน”

อบอุ่นจังเลยอ้อมกอดนี้ ไหนจะมือคู่นั้นที่คอยลูบปลอบประโลมอยู่บนศีรษะนางอย่างนุ่มนวล “ไปถึงอานผิงเมื่อไหร่ เรามาเริ่มต้นใหม่ที่นั่นกันนะเจ้าคะท่านป้า”

“ได้สิ!! ป้าตามใจเจ้า หากเจ้าว่าอย่างไรป้าย่อมว่าตามนั้นอยู่แล้ว”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ นับจากนี้ชีวิตพวกเราจะต้องดีขึ้นกว่าแน่นอน” ริมฝีปากบางยกยิ้มออกมาอย่างมีความสุข คอยดูเถอะนางจะทำให้ทุกอย่างดีกว่าตระกูลซูนั่น จะคอยเหยียบย่ำคนพวกนั้นให้ค่อย ๆ จมลงใต้ฝ่าเท้านางอย่างช้า ๆ ช่างกล้าทำกับดวงจิตอีกครึ่งหนึ่งของนางดีนัก มีโอกาสเมื่อไหร่จะเอาคืนให้สาสมกับที่ทำไว้แน่นอน แต่ตอนนี้…

โครกกกกก!!

เสียงท้องร้องประท้วง ความหิวเริ่มเข้าครอบงำ ความอยากกินเริ่มแผลงฤทธิ์ ทำให้แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อออกมาด้วยความเขินอาย

“เจ้านี่นะ อาหนิง” เหลียนจูพูดออกมาด้วยความเอ็นดู ในแววตามีความขบขันซ่อนอยู่

“ก็ข้าหิวนี่เจ้าคะ” พลางส่งยิ้มยิงฟันสวยโชว์ผู้เป็นป้า ก่อนจะหันไปชมนกชมไม้ตามทางรถม้าวิ่งผ่าน

“ท่านลุง ยังอีกนานหรือไม่เจ้าคะ กว่าจะไปถึงหมู่บ้านอานผิง” ด้วยความอยากรู้ว่าอีกไกลแค่ไหนกว่าจะถึงที่นั่น จึงตะโกนถามออกไป

“อีกนานโขอยู่นางหนูกว่าจะถึงที่นั่น”

“อ่อ เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

“ทำไมหรืออาหนิง เจ้ากังวลสิ่งใดอยู่”

“เปล่าเจ้าค่ะ ข้าแค่ถามไปอย่างนั้นเอง จะบอกว่าตื่นเต้นก็ว่าได้” ลี่หนิงขำแห้ง

“อีกหลายวันกว่าเราจะเดินทางไปถึงที่นั่น เจ้าเองก็กินข้าวเสียเถอะ” ห่อข้าวถูกยื่นมาตรงหน้าพร้อมกับกระบอกบรรจุน้ำ

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านป้า” รอยยิ้มหวานถูกส่งไปให้สตรีวัยกลางคน

“แต่ว่า ท่านป้าไม่หิวหรือเจ้าคะ”

“ไม่เป็นไรเจ้ารีบกินเสียเถอะ ป้ายังไหว”

“มากินด้วยสิเจ้าคะ” ลี่หนิงยื่นห่อข้าวไปให้เหลียนจูครึ่งหนึ่ง นัยน์ตาคู่สวยจดจ้องไปยังร่างตรงหน้ากึ่งบังคับ โดยใช้สายตาออดอ้อนเป็นอาวุธหลัก ทำให้อีกฝ่ายใจอ่อน

“ก็ได้ ๆ แต่เกรงว่าจะทุกมื้อมิได้นะ เข้าใจที่ป้าต้องการจะบอกเจ้าหรือไม่?” นางอยากจะเน้นย้ำสถานะระหว่างนางและเด็กสาว ตัวนางเป็นเพียงบ่าวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่นมก็เท่านั้น หากใครรู้เข้ามันจะไม่ดีต่อตัวเด็กสาว

“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ แต่พอจะบอกข้าได้ไหมว่าเหตุใดถึงไม่ได้ ข้าเพียงสงสัยเท่านั้น” ลี่หนิงถามออกไปด้วยความสงสัยเล็กน้อย พลางหยิบข้าวกับเนื้อแดดเดียวขึ้นมากินไปด้วย