ตอนที่ 3 ปฎิวัติเสียงแหลม

เช้าวันต่อมา แสงแดดรำไรส่องลอดผ่านม่านหลุยส์สีทองอร่าม หลินซีลืมตาขึ้นมาในร่างของเจียงลี่อิงพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งที่หัว แต่เธอไม่มีเวลาให้นอนทอดถอนใจ วันนี้เป็นวันเริ่มแผนการ 'รื้อสร้าง' ภาพจำของคนในบ้าน

สิ่งที่หลินซีทำเป็นอันดับแรกคือการเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง เธอเช็ดเครื่องสำอางหนาเตอะที่เจียงลี่อิงมักจะแต่งทิ้งไว้ก่อนนอนออกจนหมด เผยให้เห็นผิวพรรณที่จริงๆ แล้วผุดผ่องสะอาดตา เธอเลือกชุดเดรสผ้าฝ้ายสีครีมเรียบง่ายแทนชุดราตรีรัดรูปสีแดงเพลิงที่แขวนเต็มตู้

"เอาล่ะ... เริ่มจากจุดที่ยากที่สุดก่อน" เธอพึมพำกับตัวเอง

เมื่อเธอเดินลงมาที่โถงล่าง เสียงฝีเท้าของเธอทำให้สาวใช้ที่กำลังทำความสะอาดชะงัก "ป้าหวัง" หัวหน้าสาวใช้ที่รับใช้ตระกูลฟู่มานาน มองเธอด้วยสายตาหวาดระแวง เตรียมตัวรับแรงกระแทกจากเสียงแหลมๆ ที่มักจะแผดด่าเรื่องฝุ่นเพียงเล็กน้อย

"ป้าหวังคะ" หลินซีเรียกน้ำเสียงปกติ

ป้าหวังสะดุ้ง "คะ... คุณหนู... เอ๊ย คุณผู้หญิง มีอะไรจะตำหนิหรือคะ? วันนี้อาหารเช้ายังไม่เสร็จดี..."

"เปล่าค่ะ ฉันแค่จะบอกว่าวันนี้ไม่ต้องจัดโต๊ะให้ฉัน" หลินซีพูดพร้อมรอยยิ้มจางๆ "ฉันจะเข้าครัวเอง"

คำพูดนั้นเหมือนระเบิดลงกลางคฤหาสน์ ป้าหวังตาค้าง "คุณผู้หญิงจะเข้าครัว? แต่ปกติคุณผู้หญิงบอกว่ากลิ่นควันมันจะติดผม แล้วครัวก็สกปรก..."

"คนเราเปลี่ยนกันได้ค่ะป้า" หลินซีเดินตรงเข้าครัวไปทันที เธอไม่ได้โกหก ในชีวิตก่อนที่เป็นนักเขียนไส้แห้ง เธอต้องทำอาหารกินเองเพื่อประหยัดเงิน และเธอก็ทำได้ดีเสียด้วย

ในครัว หลินซีเริ่มเตรียม 'โจ๊กไข่ขาวกับหมูสับนุ่ม' เมนูที่ย่อยง่ายและเหมาะสำหรับเด็กที่เพิ่งหายป่วยหรือเครียดสะสม เธอลงมือสับหมู ปรุงรสด้วยซีอิ๊วขาวและพริกไทยอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางที่ทะมัดทะแมงผิดกับคุณหนูผู้เอาแต่ใจทำให้สาวใช้ในครัวต่างพากันยืนซุบซิบ

ขณะที่โจ๊กกำลังส่งกลิ่นหอมละมุน ฟู่อวี่เฉินก็เดินลงมาในชุดสูทพร้อมทำงาน เขาขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงความวุ่นวายในครัว แทนที่จะเป็นเสียงโวยวายที่โต๊ะอาหาร

"เกิดอะไรขึ้น?" เสียงทุ้มต่ำถามขึ้น

"คุณผู้หญิง... คุณผู้หญิงอยู่ในครัวค่ะท่านประธาน" ป้าหวังตอบตะกุกตะกัก

ฟู่อวี่เฉินก้าวเท้าเข้าไปในครัวทันที ภาพที่เขาเห็นคือเจียงลี่อิงในชุดสีอ่อน ผมที่เคยดัดลอนจัดจ้านถูกรวบเป็นหางม้าง่ายๆ เธอกำลังตักโจ๊กใส่ชามอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเธอไม่มีเครื่องสำอางหนาจัด แต่กลับดูสว่างไสวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"เธอเล่นตลกอะไร เจียงลี่อิง"

หลินซีหันมามองเขา เธอไม่ได้ตกใจ "ตื่นแล้วเหรอคะคุณฟู่? ฉันทำโจ๊กน่ะค่ะ กะว่าจะยกไปให้จื่อหานที่ห้อง"

"ในนั้นใส่ยาพิษอะไรไว้หรือเปล่า" เขาถามอย่างเย็นชาพลางเดินเข้ามาดูใกล้ๆ

หลินซีชะงักไปครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดแปลบแล่นเข้าที่หน้าอก—ความรู้สึกของร่างเดิมที่ตกค้างอยู่—แต่เธอสลัดมันทิ้ง "ถ้าฉันจะฆ่าคน ฉันไม่ทำเรื่องยุ่งยากอย่างการต้มโจ๊กหรอกค่ะ สู้ด่าให้หัวใจวายตายไม่ดีกว่าเหรอ?"

คำย้อนของเธอนุ่มนวลแต่เจ็บแสบ ฟู่อวี่เฉินพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หลินซีไม่รอให้เขาซักไซ้ต่อ เธอยกถาดอาหารเดินผ่านเขาไปเพื่อมุ่งหน้าไปห้องนอนลูกสาว

ที่ห้องของจื่อหาน เด็กน้อยกำลังนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนเตียง โดยมี "ไป๋ลู่หลิน" นั่งอยู่ข้างๆ!

นางเอกสาวหันมาเห็นหลินซีก็รีบปั้นหน้าซื่อทันที "อ้าว ลี่อิง... เมื่อกี้จื่อหานบอกว่าไม่อยากทานอะไร ลู่หลินเลยว่าจะพาไปหาอะไรทานข้างนอกน่ะค่ะ"

จื่อหานเห็นแม่ถือถาดมาก็เบ้หน้า "หนูไม่กิน! หนูกลัวคุณแม่ปาจานใส่หนูเหมือนวันก่อน!"

หลินซีใจเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง เธอวางถาดโจ๊กไว้ที่โต๊ะข้างเตียง แล้วมองไปที่ไป๋ลู่หลินด้วยสายตาที่ทำให้นางเอกสาวต้องหลบวูบ "ลู่หลิน... ขอบใจนะที่มาแต่เช้า แต่ปกติแขกเขาไม่ควรเข้ามาถึงห้องนอนลูกเจ้าของบ้านก่อนที่เจ้าของบ้านจะอนุญาตนะ"

"ลู่หลินแค่เป็นห่วง..."

"ห่วงได้จ้ะ แต่ออกไปรอข้างนอกก่อนเถอะ" หลินซีตัดบทน้ำเสียงเรียบแต่เด็ดขาด "ฉันมีเรื่องจะคุยกับลูก 'เป็นการส่วนตัว' ในฐานะแม่... ที่เธอไม่ควรจะมาแทรก"

เมื่อไป๋ลู่หลินเดินหน้าเสียออกไป (พร้อมฟู่อวี่เฉินที่ตามมาดูเหตุการณ์) หลินซีก็หันกลับมาหาจื่อหานที่นั่งกอดตุ๊กตาแน่น

"จื่อหาน... แม่ไม่ได้จะมาด่า" หลินซีทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นข้างเตียงเพื่อให้ระดับสายตาอยู่ต่ำกว่าลูก "แม่ทำโจ๊กหมูสับที่หนูชอบมาให้ ลองชิมดูสักคำไหม? ถ้าไม่อร่อย แม่จะยอมให้หนูไล่แม่ไปอยู่ที่อื่นวันหนึ่งเต็มๆ เลย"

จื่อหานมองโจ๊กสลับกับมองหน้าแม่ ความหอมของหมูสับนุ่มๆ มันยั่วน้ำลายเด็กวัยกำลังกินเกินกว่าจะต้านทาน เด็กน้อยค่อยๆ เอื้อมมือหยิบช้อนมาชิมหนึ่งคำเล็กๆ

ตาของจื่อหานเบิกกว้าง "รสชาติ... เหมือนที่ป้าหวังทำเลย"

"อร่อยกว่าของป้าหวังอีกนะ" หลินซีกระซิบ "เพราะแม่ใส่ 'ความพยายาม' ลงไปด้วยไงล่ะ"

ฟู่อวี่เฉินที่ยืนดูอยู่หน้าประตูที่แง้มไว้ถึงกับขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ... เจียงลี่อิงที่เคยใช้แต่เสียงแหลมๆ ตวาดคน วันนี้กลับพูดจานุ่มนวลและรับมือกับสถานการณ์ได้สุขุมจนน่าขนลุก

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนี้กันแน่? เขารู้สึกว่า 'พล็อตเรื่อง' ของชีวิตเขากำลังถูกใครบางคนแอบรื้อเขียนใหม่เสียแล้ว