ตอนที่ 2 บ้านที่ไม่ใช่รังนอน

ความเงียบในห้องนอนของจื่อหานน่าอึดอัดยิ่งกว่าเสียงตะโกนด่าทอในงานเลี้ยง หลินซีมองดูเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่พยายามสะบัดมือหนีจากการกุมของเธอ จื่อหานถอยร่นไปจนชิดหัวเตียง แววตาที่มองมานั้นไม่มีร่องรอยของความผูกพัน มีเพียงความระแวดระวังเหมือนมองสัตว์ร้ายที่พร้อมจะอาละวาดได้ทุกเมื่อ

“ออกไปนะคะ... หนูจะนอนแล้ว” เสียงเล็กๆ สั่นเครือ

หลินซีถอนหายใจช้าๆ เธอรู้ดีว่าการจะเปลี่ยนความรู้สึกที่สั่งสมมานานหลายปีด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำนั้นเป็นไปไม่ได้ ในนิยายที่เธอเขียน เจียงลี่อิงมักจะเข้ามาในห้องนี้เพื่อระบายอารมณ์ บังคับให้ลูกไปอ้อนวอนขอความรักจากฟู่อวี่เฉินเพื่อให้เขากลับบ้าน หรือไม่ก็ดุด่าที่จื่อหานหน้าตาเหมือนพ่อที่ใจร้ายกับเธอ

“ตกลงจ้ะ แม่จะออกไป แต่อย่าลืมห่มผ้าให้มิดชิดนะ คืนนี้อากาศเย็น” หลินซีลุกขึ้นยืน พยายามส่งยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดไปให้ แม้จะรู้ว่ามันส่งไปไม่ถึงใจของเด็กน้อยก็ตาม

เธอเดินออกจากห้องและปิดประตูลงเบาๆ เมื่อหันกลับมาสู่โถงทางเดินกว้างขวางของคฤหาสน์ตระกูลฟู่ หลินซีถึงได้มีโอกาสสำรวจ "คุกทองคำ" แห่งนี้อย่างจริงจัง ทุกอย่างดูหรูหรา เย็นชา และไร้ชีวิตชีวา ไม่ต่างจากเจ้าของบ้าน

ขณะที่กำลังจะเดินกลับห้องนอนของตัวเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากบันไดวน

ฟู่อวี่เฉินเดินขึ้นมาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เสื้อสูทถูกพาดไว้ที่แขน เนกไทถูกดึงจนคลายออกเผยให้เห็นลำคอแกร่ง เขายังคงดูดีอย่างไร้ที่ติแม้ในยามที่กำลังโกรธจัด แต่เมื่อเห็นหลินซียืนอยู่หน้าห้องลูกสาว คิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันทันที

“เธอเข้าไปทำไม?” น้ำเสียงเขาเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง “ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าจะอาละวาด ก็ให้มาลงที่ฉัน อย่าไปยุ่งกับจื่อหาน”

“ฉันไม่ได้อาละวาด” หลินซีตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เธอไม่ได้หลบสายตาเขาเหมือนที่เจียงลี่อิงคนเดิมมักจะทำเวลาทำความผิด “ฉันแค่เข้าไปส่งลูกเข้านอน”

ฟู่อวี่เฉินชะงักไปเล็กน้อย เขาแค่นหัวเราะในลำคอ “ส่งลูกเข้านอน? คนที่เคยบอกว่าลูกคือภาระที่ทำให้ชีวิตพังอย่างเธอน่ะเหรอจะทำแบบนั้น? เจียงลี่อิง เลิกเสแสร้งเถอะ มันไม่ได้ทำให้เธอดูดีขึ้นเลย”

เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ จากงานเลี้ยงทำให้หลินซีรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย เขาโน้มตัวลงมาจนเกือบชิดใบหู “ถ้าเธอแตะต้องจื่อหานแม้แต่ปลายเล็บ หรือทำให้แกต้องร้องไห้อีกแม้แต่หยดเดียว... ฉันจะไม่สนข้อตกลงบ้าบอของตระกูลเราอีกต่อไป ฉันจะไล่เธอออกไปจากที่นี่ทันที”

หลินซีรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล แต่นี่คือร่างที่เธอสร้างขึ้นมาเอง เธอรู้จุดอ่อนของฟู่อวี่เฉินดี... เขาเป็นคนรักความถูกต้อง แต่เขาก็เป็นคนทิฐิสูง

“ฉันรู้ค่ะว่าคุณไม่เชื่อ” หลินซีถอยออกมาหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง “และฉันก็ไม่ได้ขอให้คุณเชื่อตอนนี้ แต่ผลลัพธ์หลังจากนี้จะเป็นตัวบอกเองว่าใครกันแน่ที่เสแสร้ง... ราตรีสวัสดิ์ค่ะ คุณฟู่”

เธอเดินเลี่ยงเขาไปทางห้องนอนใหญ่ ทิ้งให้ฟู่อวี่เฉินยืนนิ่งอยู่กลางทางเดินด้วยความสับสน นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงลี่อิงเรียกเขาว่า ‘คุณฟู่’ อย่างห่างเหิน แทนที่จะเป็น ‘อวี่เฉิน’ ด้วยน้ำเสียงออดอ้อนน่ารำคาญ

เมื่อเข้ามาในห้องนอนที่กว้างขวางราวกับห้องชุดหรูในโรงแรม หลินซีทิ้งตัวลงหน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง เธอมองเงาสะท้อนของหญิงสาวที่มีใบหน้าสวยจัดจ้านแต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า ข้าวของบนโต๊ะมีแต่เครื่องสำอางแบรนด์เนมวางระเกะระกะ มีแต่เปลือกที่สวยงามแต่ข้างในกลับว่างเปล่า

เธอเปิดลิ้นชักออกดู พบกับสมุดบัญชีและจดหมายแจ้งหนี้หลายฉบับ เจียงลี่อิงคนเดิมใช้เงินเก่งกว่าเครื่องจักรสังหารเสียอีก เธอมีหนี้บัตรเครดิตท่วมหัวจากการช้อปปิ้งประชดชีวิต ขณะที่ความสัมพันธ์กับคนในบ้านก็ติดลบ

ชีวิตพังพินาศกว่าที่คิดไว้เยอะเลยแฮะ หลินซีคิดพลางหยิบสมุดจดที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาเขียน

ในฐานะนักเขียน เมื่อเจอทางตัน สิ่งแรกที่ต้องทำคือการ 'วางพล็อต'

กอบกู้ความสัมพันธ์กับลูก: จื่อหานคือหัวใจสำคัญ ถ้าลูกไม่รัก ต่อให้ฟู่อวี่เฉินจะหันมามองเธอก็ไม่มีความหมาย

จัดการนังเอกจอมปลอม: ไป๋ลู่หลินไม่ใช่คนธรรมดา หล่อนใช้น้ำตาเป็นอาวุธ หลินซีต้องใช้ความจริงเป็นโล่

พึ่งพาตัวเอง: เธอต้องหาเงินเอง จะให้นอนใช้เงินฟู่อวี่เฉินไปวันๆ พร้อมรับคำดูถูกไม่ได้

จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากไป๋ลู่หลิน

‘ลี่อิงคะ ลู่หลินขอโทษจริงๆ นะคะที่ทำให้คุณต้องลำบาก คืนนี้คุณอวี่เฉินมาส่งลู่หลินที่คอนโด เขาดูเครียดมากเลยค่ะ ลู่หลินช่วยปลอบเขาให้แล้วนะคะ ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ’

หลินซีเหยียดยิ้ม นี่มันคือการส่งข้อความมาเยาะเย้ยชัดๆ ถ้าเป็นเจียงลี่อิงคนเดิม ป่านนี้คงโทรไปวี๊ดวาดใส่ฟู่อวี่เฉินจนบ้านแตกไปแล้ว

แต่หลินซีไม่ใช่เจียงลี่อิง

เธอกดพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ เพียงคำเดียวว่า

‘ขอบใจนะจ๊ะ ฝากดูแลเขานานๆ หน่อยล่ะ ฉันจะได้นอนพักผ่อนเงียบๆ สักที’

ส่งเสร็จเธอก็วางโทรศัพท์ทิ้งไว้แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกาย ทิ้งให้ฝั่งนู้นต้องเหวอที่เหยื่อไม่ติดกับ

คืนแรกในโลกนิยายเริ่มผ่านไป... หลินซีหลับตาลงพร้อมกับความมุ่งมั่นว่า พรุ่งนี้เช้า ชีวิตของ "คุณแม่ตัวร้าย" จะต้องเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือให้ได้!