บทที่ 9 บ้านแสนสุข

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอาทิตย์ลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ที่ซ่อมแล้ว อวี้ซินตื่นขึ้นมากับเสียงหัวเราะของเจี้ยนหมิงกับอี้หลันที่เล่นด้วยกัน หยอกเย้าอย่างน่ารักบนเตียง

“พับผ้าห่มก่อนจ้ะ แล้วถ้าวันนี้มีแดด แม่จะพาผ้าห่มออกไปตาก เรานอนกลางคืนจะได้หอม ๆ”

“อื้อ ๆ” เด็ก ๆ พากันพยักหน้า เธอรู้ว่าเด็ก ๆ ยังไม่เข้าใจอะไรมากมาย เพราะเพิ่งสามขวบ เธอจะป้อนแต่ข้อมูลดี ๆ ให้ลูก และให้เด็กสองคนเก่งเหมือนคนในยุคที่เธอจากมา

“นี่รู้ไหมเจี้ยนหมิง อี้หลัน แสงแดดไม่ใช่แค่ดีต่อสิ่งมีชีวิต เช่น คน สัตว์ แล้วยังมีประโยชน์ต่อพื้นผัก และของใช้อีกด้วย”

อี้หลันกับเจี้ยนหมิงเอียงคอสงสัย

“ของใช้ก็ชอบแดดด้วยเหรอแม่?”

“จ้ะ เพราะแดดช่วยไล่ความชื้น ฆ่าเชื้อโรคเล็ก ๆ ที่เราไม่เห็น ที่คนเราป่วย ก็เพราะมีเชื้อโรคเข้าไปในร่างกายค่ะ เวลาผ้าห่มโดนแดด จะหอมอุ่น ไม่อับชื้น เวลาห่มแล้วนอนสบายขึ้น”

“งั้นแม่ก็เป็นผ้าห่มได้สิครับ” เจี้ยนหมิงทำตาโต

“หื้อ ยังไงจ๊ะ”

“ก็ตัวของแม่ทั้งหอม แล้วก็อุ่น นอนกอดแม่แล้วหลับสบายขึ้น” ผู้เป็นแม่ถึงกับยิ้มแก้มปริ

“อ้อ... ถ้าอย่างนั้นเอาแม่ไปตากแดดได้เลย!” อวี้ซินหัวเราะ แล้วหยิกแก้มลูกน้อยทั้งสองคนเบา ๆ

“ไม่ไหวนะ ถ้าแม่ตากแดดนาน ๆ ผิวของเราอาจจะถูกทำร้ายได้ ทั้งดำ อาจจะเป็นฝ้า”

“เป็นฝ้า” เด็กทั้งสองคนทวนคำ

“จ้ะ ที่หน้าดำ ๆ ไง”

“เหมือนผี”

“อืม... ไม่ใช่ผี แต่ก็เกือบเป็นผี ฉะนั้นเวลาออกไปกลางแดดจ้านาน ๆ ต้องสวมหมวกนะ เข้าใจหรือเปล่า”

“เข้าใจ”

“แต่ถ้าอยากจะตัวหอม ๆ ต้องลุกขึ้นไป ล้างหน้า แปรงฟันค่ะ ไปกันได้หรือยัง ลงจากเตียง”

“ลงจากเตียง”

“แม่เตรียมน้ำให้แล้ว” เด็กสองคนเดินจับมือกันไป เธอมองตามเด็ก ๆ ที่พยายามทำตัวน่ารัก และช่วยเหลือตัวเอง ช่างเอาใจคุณแม่คนนี้เสียด้วย อวี้ซินจึงเข้าห้องครัว และทำอาหารเช้า

สายของวันนั้น แดดก็มาจริง ๆ ท้องฟ้าไร้เมฆบดบัง ทำให้เธอหาไม้ไผ่ยาว ๆ มาทำเป็นราวตากผ้าห่ม อวี้ซินหอบผ้าห่ม และที่นอนออกมาพาดราวไม้หน้าบ้าน

พอผ่านไปยี่สิบนาที ก็หาไม้มาทุบที่หนึ่ง เธอต้องหาผ้ามาคาดปากกับจมูกด้วย เพราะฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย ลมพัดมาเบา ๆ พาให้กลิ่นแสงแดดอุ่น ๆ เริ่มอบอวล

“เชื้อโรคจะได้หมดไป แอบซ่อนอยู่ตรงไหนออกมาให้หมด” แค่เห็นฝุ่นเล็ก ๆ ที่ลอยฟุ้งแล้ว ก็เข้าใจได้ดีว่า นี่แหละที่ทำให้เด็ก ๆ ป่วย เด็ก ๆ เมื่อได้ยินแม่ไล่เชื้อโรคก็หัวเราะ พอแม่เดินกลับมาถึง

“แม่ขา เชื้อโรคคืออะไร”

“มันเป็นสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่เรามองด้วยตาเปล่าไม่เห็นค่ะ”

“มันร้ายกาจมากเลยหรือครับแม่”

“ค่ะ มันทำให้คน หรือสัตว์ตายได้”

“น่ากลัวจัง”

“ใช่ น่ากลัวจริง ๆ แม่จะบอกทั้งสองคนอีกเรื่อง ก่อนจะหยิบอะไรเข้าปาก หนูต้องล้างมือนะคะ”

“ครับ” “ค่ะ” สองหนูน้อยพยักหน้าหงึก ๆ อวี้ซินย่อตัวลงกอดทั้งคู่ ทั้งสามคนรับรู้ได้ถึงความอบอุ่น ที่มีกันและกัน

อวี้ซินใช้เกือบทั้งวันทำความสะอาดบ้าน เสียงหัวเราะของเจี้ยนหมิงกับอี้หลันดังอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา แม่ลูกช่วยกันเก็บกวาดเศษไม้ เธอมองไปทางมุมรั้วบ้านที่หญ้าขึ้นรก

‘ตรงนี้แหละ ปลูกผักได้ คงไม่มีใครสนใจ’ เธอกดเรียกระบบขึ้นมา

“อยากปลูกผักกินเองน่ะ”

[ปลูกพืชลับ เมล็ดพันธุ์ผักสวนครัวพิเศษ ใช้ 1,500 แต้ม]

[บ่มเร่งให้เติบโตใน 3 วัน ใช้เพิ่ม 800 แต้ม]

[ต้องการให้พืชดูเหมือนปลูกเองตามธรรมชาติหรือไม่]

“แน่นอน ต้องดูธรรมชาติที่สุด จะได้ไม่มีใครสงสัย”

แสงเรืองสีฟ้าแวบผ่านไปเพียงชั่วครู่ ดินตรงนั้นถูกไถพรวนเรียบร้อย และเมล็ดพันธุ์ต่าง ๆ ก็ถูกฝังลงไป อวี้ซินดูอึ้ง ๆ แล้วสักพัก ก็มีอุปกรณ์การเกษตร มีจอบ มีที่พรวนดิน และมีกระบุง พร้อมตะกร้าอีกหนึ่งใบ

“อ้าว... ทำไมเพิ่งมา”

[ลืม... เมื่อกี้ลัดขั้นตอน จะทำให้กลับไปเหมือนเดิม]

“เฮ๊ย! ไม่ได้ ถือว่าจบไปแล้ว”

อวี้ซินก้มลงไปดูที่แปลงผัก เหมือนคนใช้จอบขุดด้วยมือจริง ๆ ไม่มีร่องรอยพิเศษใด ๆ หญิงสาวยิ้มอย่างพอใจ แล้วหันมาหาสิ่งของบางอย่าง

[มีอะไรอีกหรือ]

“ปุ๋ยกับถังน้ำ” เธอกล้าทวง เพราะจำได้ ในสมัยก่อนที่ไลฟ์ขายของ จะมีอุปกรณ์ครบและมากกว่านี้

[ปุ๋ยต้องทำเองจากเศษผักและอาหาร วิธีทำอยู่ในหนังสือ]

“งกเหมือนกันนะเนี่ย” เธอพึม ๆ พำ ๆ

[แต้มเหลือปัจจุบัน 11010 แต้ม]

เด็ก ๆ วิ่งเข้ามาหา “ลูก ๆ ช่วยแม่รดน้ำหน่อย ผักของเราจะได้โตเร็ว ๆ”

“ครับ” “ค่ะ” เด็กเอากระบวยไม้เล็ก ๆ ที่ทำจากไม้ไผ่รดน้ำอย่างขยันขันแข็ง แต่ยังไม่ทันเสร็จ เสียงฝีเท้ากับเสียงกระแอมก็ดังขึ้นจากทางรั้ว

“อวี้ซิน เจ้าทำอะไรอยู่” เสียงของป้าเหลียน เพื่อนบ้านจอมจับผิดอีกคน ที่ใคร ๆ ในหมู่บ้านก็รู้จักดี ว่าจะทะเลาะหรือมีเรื่องกับใครก็ได้ แต่อย่ามีกับป้าเหลียน

หัวใจอวี้ซินเต้นแรงวูบ เธอหันไปทางประตูอย่างชั่งใจ ดีว่ากำแพงหน้าบ้าน หนาและสูง สามีของเธอทำให้ก่อนจะไปรบ เพราะเห็นว่าอยู่กัน... สามแม่ลูก ไม่อยากให้คนอื่นเห็นข้างในบ้าน อวี้ซินเปิดประตูให้ป้าเหลียน ก็เห็นหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม มือเท้าเอว สายตาคมกริบกว่ามีด

“โอ้ ป้าเหลียน... มีอะไรกับฉันหรือจ๊ะ”

“พักนี้ไม่เห็นลูก ๆ ไปเดินเล่นเลย เลยแวะมาดู”

“อ้อ... เด็ก ๆ เป็นไข้ ขี้มูกเยอะด้วย กลัวจะเอาไปติดกับเด็กคนอื่น” เจี้ยนหมิงกับอี้หลันเดินมาจับมือแม่

“เอ๊ะ! ก็เห็นอยู่ดีนี่” เพราะหน้าตาของเด็กทั้งสองดูดี และสะอาดหมดจดกว่าเดิมเสียอีก

“ก็เพิ่งหาย แล้วฉันก็เพิ่งอาบน้ำ นี่ก็เอาที่ฟูกกับผ้าห่มออกมาตากแดดอยู่”

“อื้อ ๆ” ปากว่าแบบนั้น แต่สายตาส่ายส่องเข้ามาในบ้าน

“ปลูกผักเหรอ? แหม… เพิ่งไปรับงานจากบ้านผู้ใหญ่บ้านนี่ แปลกจังนะ ยังจะมีแรงมาขุดดินปลูกผักเอาเอง”

“แค่ทำเล่น ๆ จ้ะป้า” อวี้ซินยิ้มบาง ๆ พลางพยายามบังร่องดินที่เพิ่งขุดใหม่

เจี้ยนหมิงเงยหน้ามองป้าเหลียนแล้วพูดเสียงดัง “แม่บอกว่าห้ามบอกใครนะ” อวี้ซินแทบอยากเอามือปิดปากลูกทันที โชคดีที่อี้หลันหัวเราะแล้วพูดต่อ