ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ในยุค 70 กับระบบตลาดลับ

อวี้ซินสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเด็กร้องไห้แหลมเล็กสองเสียงสลับกัน เธอปรือตามองไปรอบห้อง ก่อนจะพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในคอนโดหรูใจกลางเมือง แต่เป็นบ้านดินหลังเก่าที่ฝาผนังเต็มไปด้วยรอยร้าว ฝุ่นละอองปลิวว่อน กลิ่นอับเหม็นอับของฟางชื้นโชยเข้าจมูก

เธอพยายามยันกายลุกขึ้นจากเตียงไม้ผุ เห็นเด็กเล็กสองคนกำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่มุมห้อง คนหนึ่งตาโต หน้าเปื้อนน้ำมูก อีกคนแก้มตอบ ร่างกายผอมจนเห็นซี่โครง ทั้งคู่กำลังจ้องเธอด้วยสายตาหวาด ๆ

"แม่… หิว…" เสียงเล็กสั่นเครือ หัวใจของอวี้ซินร่วงวูบลงไปถึงตาตุ่ม ความทรงจำหลั่งไหลเข้ามาเหมือนกระแสน้ำเชี่ยว เธอ…ทะลุมิติมาในร่างหญิงสาวชื่อเดียวกันในยุคเจ็ดศูนย์ ร่างนี้เป็นภรรยาทหารที่ถูกส่งไปประจำการไกลโพ้น ทิ้งลูกฝาแฝดวัยสามขวบให้อยู่กับแม่เพียงลำพัง แต่แม่แท้ ๆ ของร่างนี้เพิ่งเสียชีวิตไปไม่นาน ผู้หญิงเจ้าของร่างเดิมก็อ่อนแอจนสิ้นลมหายใจ เพราะขาดอาหารและเจ็บป่วย

ตอนนี้… เธอกลายเป็น... แม่ของเด็กสองคนโดยสมบูรณ์ อวี้ซินก้าวลงจากเตียง เท้าเปล่ากระทบพื้นดินเย็นเฉียบ เธอเดินไปหาลูกฝาแฝดด้วยหัวใจที่สั่นระรัว มือเล็ก ๆ ของพวกเขากำเสื้อเธอแน่นราวกับกลัวว่าจะหายไปอีก

"ไม่ร้อง แม่อยู่ตรงนี้แล้ว" เธอตบหลังเบา ๆ พยายามกล่อม แต่แค่เอ่ยปาก เสียงตัวเองยังสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ สายตากวาดรอบบ้าน ทั้งเก่า และทรุดโทรม หัวใจเหมือนจะวางวาย ต้องอยู่แบบอัตคัดแบบนี้หรือ เธอเริ่มเดินสำรวจบ้านใหม่อีกครั้ง พลางหยิกตัวเองไปด้วย

‘อ๊ะ! เจ็บ!’ หยิกแรงแบบเหมือนหนังจะหลุด ทว่าความจริงก็คือ... เธอทะลุมิติมาจริง ๆ ในบ้าน ด้านนอก โดยรอบ และสุดท้ายจบที่ห้องครัว... ไม่มีข้าวสารสักเม็ด ไม่มีน้ำมัน ไม่มีผักแม้แต่ใบเดียว ตู้ไม้ตรงมุมห้องแทบจะว่างเปล่า เธอยกฝาหม้อดู ก็พบเพียงน้ำข้าวขุ่น ๆ ครึ่งถ้วย นี่คือชีวิตในชนบทจีนยุคเจ็ดศูนย์... ความอดอยาก ความแร้นแค้น และการจับจ้องของคนรอบข้าง

ทันใดนั้น เสียง ‘ติ๊ง’ เบา ๆ ดังขึ้นในหัว

[ระบบแลกเปลี่ยนพร้อมทำงาน]

[ภารกิจเริ่มต้น รักษาชีวิตลูกฝาแฝดให้ผ่านสามวันแรก]

อวี้ซินขมวดคิ้ว เธอจำได้ว่าเคยไลฟ์สดขายของออนไลน์เก่งขนาดไหน แต่การมียอดคนดูสูงสุดเป็นล้านมันไม่ได้ช่วยอะไรในยุคนี้ ที่นี่ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีโทรศัพท์มือถือ แต่กลับมี "ระบบ" ที่โผล่มาในหัวเธอแทน

“ระบบ เธอมีอะไรให้ฉันบ้าง?” เธอถามอย่างระแวง

[สามารถแลกเปลี่ยนทรัพยากรยุคใหม่... เป็นสินค้าพื้นฐานที่ไม่ผิดสังเกต]

[แต้มเริ่มต้น 100 % ด้วยความที่เธอเปิดระบบใหม่ เธอจะมีแต้มเริ่มต้นอยู่ที่ 1000 แต้ม จะแลกเปลี่ยนหรือไม่?]

อวี้ซินหันไปมองลูก ๆ ที่น้ำตายังไหลพราก

"ข้าวหนึ่งถุง ราคาเท่าไหร่"

[ข้าวสาร 10 กิโลกรัม 50 แต้ม]

"ฉันขอไข่ไก่ 4 ฟอง"

[10 แต้ม]

"10 แต้มเองหรือ"

"เนื้อหมูบดผสมมันหมู"

{เนื้อหมูบดผสมมันหมู 120 แต้ม จะแลกเปลี่ยนหรือไม่?]

"แน่นอน จัดมาเลย อย่าได้เสีย จัดมา" เธอตอบแทบจะไม่คิด

เศษแสงวาววับปรากฏขึ้นที่มุมห้อง ก่อนจะกลายเป็นถุงปุ๋ยสีขาว แต่เมื่อจับดู กลับเต็มไปด้วยเมล็ดข้าวสารคุณภาพดี และอีกสองอย่างที่เธอเรียกร้อง อวี้ซินรีบหันไปดูลูก ๆ ที่ตะลึงตาโต เธอรีบยกนิ้วแตะริมฝีปาก

"เงียบไว้นะ เธอกับน้องห้ามบอกใครเด็ดขาดว่าได้ของพวกนี้มา เข้าใจไหม" เด็กสองคนพยักหน้าแรง ๆ น้ำตาหยุดลงทันที ราวกับรู้ว่าความลับนี้สำคัญยิ่งกว่าเรื่องอื่นใด อวี้ซินก่อไฟด้วยฟืนชื้น ๆ ควันลอยคลุ้งจนแสบตา แต่สุดท้ายก็หุงข้าวหม้อเล็กจนสำเร็จ กลิ่นข้าวสุกหอมลอยฟุ้งในบ้านดิน เด็กแฝดนั่งรอจนตัวสั่น เมื่อเปิดฝาหม้อไอน้ำพุ่งขึ้น พวกเขาตาโตเป็นประกาย

อวี้ซินตักข้าวร้อน ๆ ให้ลูกคนละถ้วย แม้จะอยากตักมากกว่านี้ แต่เธอก็ต้องเก็บไว้ส่วนหนึ่ง เผื่อมื้อเย็น

"กินช้า ๆ นะ มันร้อน อีกอย่างหนูต้องเคี้ยวกันด้วย เดี๋ยวติดคอ"

เมื่อท้องลูก ๆ อิ่ม เสียงร้องไห้ก็กลายเป็นหัวเราะ เธอเผลอยิ้มออกมาอย่างโล่งอก อวี้ซินนั่งคำนวณ แต้มของเธอในใจ

‘ตอนเริ่มต้น ฉันมี 1,000 แต้ม แลกไป ข้าว 10 กก. 50 แต้ม, ไข่ 4 ฟอง 10 แต้ม, เนื้อหมูบด 120 แต้ม, รวมใช้ 180 แต้ม ฉันเหลือ 820 แต้ม’ ยิ้มหวาน ๆ ไม่แย่เสียทีเดียวที่มีแต้มให้ใช้จ่าย และมีตลาดลับ

แต่อวี้ซินก็แวบคิดขึ้นมาทันที 'ถ้าคนในหมู่บ้านเห็นว่าบ้านเธอมีข้าวสารดี ๆ แบบนี้ จะไม่ถูกสงสัยหรือ?'

ในชนบทแบบนี้ ทุกบ้านรู้ความเป็นไปของกันและกัน สหายบ้านโน้นมีอะไร บ้านนี้ก็รู้หมด ถ้ามีใครเห็นว่าเธอหุงข้าวขาว ๆ ฟู ๆ ไม่เหมือนข้าวผสมรำหรือมันเทศแบบคนอื่น มีหวังถูกถามจนตอบไม่ถูกแน่

ยังไม่ทันจะวางแผน เสียงเคาะประตูดัง

ปัง ๆ ปัง ๆ

"อวี้ซิน อยู่บ้านหรือเปล่า" เสียงผู้หญิงสูงวัยจากบ้านข้างๆ ดังขึ้น

"ป้าจาง" เธอลั่นปากเรียกชื่อของเพื่อนบ้านสูงวัยอัตโนมัติ อวี้ซินสะดุ้ง เธอตักข้าวใส่ปากลูกแฝดอีกคำ เธอรีบปิดฝา และยกหม้อข้าวไปซ่อนไว้หลังตู้ไม้

ประตูบ้านเปิดออก เธอสูดลมหายใจลึก

"ป้าจาง มาทำไมแต่เช้า" หญิงสูงวัยมองเข้ามาในบ้านด้วยสายตากวาดล้าง

"เธอได้กลิ่นข้าวหอม ๆ ไหม เหมือนกลิ่นข้าวสารดี ๆ เลยนะ บ้านเราน่ะได้แต่ข้าวผสมมันเทศ" อวี้ซินยิ้มบาง

"ป้าจางนะจมูกดีไปหน่อยนะ ฟืนชื้นมันมีกลิ่นแบบนี้แหละ พอก่อไฟแล้วเหมือนข้าวหอม" ป้าจางย่นจมูก มองสำรวจไปรอบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจ

"ก็แค่สงสัยน่ะ เธอกับลูกอยู่กันลำบาก ไม่มีสามีอยู่ด้วย ระวังตัวด้วยนะ บ้านอื่นเขาชอบจับผิด"

"จ้ะป้า ขอบคุณป้ามาก ๆ ที่มีน้ำใจกับหนูและลูกสองคนมาตลอด"

เมื่อประตูปิดลง อวี้ซินทรุดตัวลงนั่ง เธอรู้สึกได้เลยว่าความยากของภารกิจนี้ไม่ใช่แค่การหาอาหารเลี้ยงลูก แต่คือการ ปกปิดความลับจากสายตาคนทั้งหมู่บ้าน

ระบบดังขึ้นอีกครั้ง

[คำเตือน ห้ามเปิดเผยแหล่งที่มาของทรัพยากร หากถูกสงสัยเกิน 70% เท่ากับภารกิจล้มเหลว]

อวี้ซินเม้มริมฝีปากแน่น แววตาเด็ดเดี่ยวขึ้นมา

‘ได้สิ เธอเคยไลฟ์สดขายของออนไลน์ร้อยวิธีไม่ให้ใครจับได้… แค่นี้จะไปยากอะไร’

เด็กแฝดนั่งมองแม่ด้วยสายตาชื่นชม แม้ไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ก็รับรู้ได้ถึงพลังใจของเธอ

ปัง ๆ ปัง ๆ แล้ว…เสียงเคาะประตูอีกครั้งดังขึ้น คราวนี้หนักกว่าเดิม… และมีเสียงหนึ่งแผ่ว ๆ ดังเข้ามาในบ้าน

"เราจะต้องรู้ให้ได้ว่า มีของพวกนั้นอยู่ที่นี่จริงไหม แล้วเอามาจากไหน?"

อวี้ซินใจเต้นแรงทันที หัวใจดิ่งลงเหว เธอกระชับลูกฝาแฝดแน่น แล้วคิดในใจ… นี่คือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้เพื่อครอบครัวจริง ๆ