บทที่ 2 แขกไม่พึงประสงค์

เสียงประตูยังคงสะท้อนในหัวอวี้ซิน เธอทรุดตัวลงกับพื้นช้า ๆ กอดลูกฝาแฝดไว้แน่นที่สุด มือเล็ก ๆ ของพวกเขากำมือแม่แน่น ราวกับเป็นกำลังใจให้เธอเอง

"เราจะต้องรู้ให้ได้ว่า มีของพวกนั้นอยู่ที่นี่จริงไหม แล้วเอามาจากไหน?" เสียงข้างนอกยังดังอยู่ แค่เอ่ยก็ทำให้เส้นผมบนหลังคอเธอชูชัน อวี้ซินลอบหันไปมองหน้าต่าง มองเห็นป้าจางยืนอยู่ตรงนั้น แต่คราวนี้ป้าจางไม่อยู่คนเดียว มีชายหนุ่มผมสั้นใส่ชุดทำงานแบบเกษตรกรยืนอยู่ด้วย มือกำไม้เท้าแน่น สายตาเฉียบคมเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

อวี้ซินกลืนน้ำลาย เธอพยายามสงบสติ แต่หัวใจเต้นแรงเกินจะห้าม

"สหายอวี้ซิน ฉันมาเยี่ยมเฉย ๆ ทำอะไรอยู่ข้างในนั้น” เสียงไม่ได้เป็นมิตรสักนิด

แล้วยังตบตีประตูบ้านของเธอเหมือนจะพังแล้ว

“สหายต้องการอะไร แล้วป้าจางต้องการอะไร" เธอถามเสียงสั่น ป้าจางแสยะยิ้มบาง ๆ

"ก็แวะมาดูเฉย ๆ หรอก… เมื่อกี้แค่ได้กลิ่นหอม ๆ ป้าก็สงสัยอยู่ดีว่า ข้าวดี ๆ หอมๆ นั่นมาจากไหน เธอคิดว่า ป้าจะไม่รู้หรือ หาไม่เจอ ใช่ว่าไม่มี แล้วกลิ่นฟุ้งขนาดนั้น”

อวี้ซินกัดฟันแน่น นี่ป้าจางกำลังเป็นตัวตั้งตัวตีให้คนในหมู่บ้านสงสัยเธอ หญิงสาวคิดรวบรวมความคิดใช้สมอง ที่เคยไลฟ์สดขายของออนไลน์ และทำงานเก่งมาวิเคราะห์ ต้องทำให้ทุกอย่างดูธรรมชาติ… ต้องสร้างแผน… ต้องปกป้องลูก…

"ออ… อ๋อ... ก็… ฟืนที่เผาไฟ มันโชคดี มันกลิ่นมันหอมเฉย ๆ นั่นแหละ ฉันก็บอกป้าไปแล้วไง" เธออ้ำอึ้ง พยายามทำเสียงเรียบ แต่ลมหายใจสั้น ๆ ของเธอบอกถึงความตื่นกลัว จนในที่สุด กลอนประตูก็หลุด สหายชายที่ชื่อหวังก้าวเข้ามาในบ้านช้า ๆ สหายหวังมือเท้าเอว อีกมือก็ถือไม้เท้าเอาไว้ด้วย สายตากวาดไปทั่วบ้านของเธอ

"ถ้าเธอบอกความจริง เราอาจจะช่วยได้…" เขาหยุด และมองไปที่เด็กฝาแฝด

"แต่ถ้าโกหก… อย่าให้ฉันเจอความลับนะ บอกได้เลยสหายอวี้ซิน เธอกับลูกจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป"

อวี้ซินก้มหน้ามองลูกน้อย ใครจะมาแตะต้องลูกของเธอไม่ได้ แม้จะรู้ว่าเด็กฝาแฝดไม่ใช่ลูกของเธอจริง ๆ เด็ก ๆ ซบหน้ากับขาของแม่ ร้องไห้ออกมาเสียงเบา ๆ เธอรู้แล้วว่า... เวลาในการตัดสินใจของตนเองมีจำกัด

ทันใดนั้น เสียงระบบดังขึ้นในหัว

[ภารกิจลับ ปกป้องทรัพยากร หากถูกสงสัยเกินไป และถ้าถูกจับได้ ภารกิจของเธอจะล้มเหลว]

[ไอเทมใหม่ปลดล็อก “สิ่งประดิษฐ์พื้นบ้าน” สามารถสร้างอาหาร หรือสิ่งของจากวัตถุดิบธรรมดา]

‘ซุปไก่ก้อน’ เธอเอ่ยในหัว

อวี้ซินสูดลมหายใจลึกเข้าปอดลึก ๆ มือไม้สั่น แต่จิตใจแน่วแน่ ต้องทำตัวให้เหมือนธรรมชาติ… อย่าให้คนพวกนี้สงสัย งัดและใช้ไหวพริบ… ฉันกับเด็ก ๆ ต้องรอด…

[ซุปไก่ก้อน กรณีฉุกเฉิน ไม่ได้เตรียมการล่วงหน้า ต้องใช้ 100 แต้ม]

‘จัดมาแบบสำเร็จ และช่วยให้ภารกิจนี้ไม่ล้มเหลว’

[ตกลง ทุกอย่างอยู่ในตู้กับข้าว] อวี้ซินเผยยิ้มออกมาให้กับสองคนนั้น

“ถ้าอย่างนั้นรอสักครู่” แม้อวี้ซินรู้สึกถึงแรงกดดันทันที แต่เวลานี้ได้ตัวช่วยแล้ว เธอหันไปมองหน้าของป้าจางอย่างผิดหวัง ทั้งที่เป็นคนดีๆ กัน แต่นางกลับเอาเรื่องที่สงสัยไปฟ้องสหายหวัง หญิงสูงวัยหลบสายตาที่ตำหนิของอวี้ซิน

“แหม... ทำไมต้องทำตาทำหน้าแบบนี้ด้วยเหล่าอวี้ซิน ก็ป้าแค่สงสัย ข้าวเราก็ได้มาเหมือน ๆ กัน แต่ทำไมกลิ่นข้าวต้มหอม ๆ มันจึงมาจากบ้านของเธอตั้งแต่เช้า สงสัยว่าเธอไปเอาของดีมาจากไหน ถ้ามีก็ต้องแบ่งปันกันบ้าง” ยิ้มอย่างคนเห็นแก่ตัว และเจ้าเล่ห์

สหายหวังยังทำตัวก้าวก่าย เดินขยับเข้ามาในบ้านอย่างจงใจ และเริ่มค้น เขาสายตากวาดไปทั่ว แต่ไม่เจออะไร จึงหันกลับมามองหน้าของอวี้ซิน อวี้ซินสูดลมหายใจลึก ปกติจะใจเย็น แต่ตอนนี้ต้องเธอต้องตัดสินใจเร็ว เธอไม่สามารถปล่อยให้คนทั้งสองสงสัยเกินไป

“อ้อ… ก็ได้ ๆ ดูนะ” เธอยกหม้อมา จากนั้นก็เอาข้าวที่เหลืออยู่ก้นถึง และใส่ปลายรำข้าวลงไป เธอใส่น้ำพอท่วมเท่านั้น แล้วเอาหม้อขึ้นตั้งไฟ เริ่มคนข้าวเบา ๆ

“แม่ของฉันสอนให้ฉันใช้สูตรพื้นบ้านแบบเก่า ใส่รำและสมุนไพรเล็กน้อย เผื่อข้าวจะหอม” เธอที่ได้ซุปไก่ก้อนมาแล้ว จึงรีบแกะ และปั้นเป็นก้อนเล็ก ๆ เหมือนก้อนลูกกลอน

“อะไรนะ”

“ก็เป็นสูตรของแม่น่ะ”

ว่าแล้วก็ใส่ก้อนซุปไก่ที่ปั้นเป็นก้อนเล็ก ๆ ลงไป พอมันละลาย กลิ่นก็ฟุ้งหอมไปทั่ว

“แม่ของเธอสอนหรือสหายอวี้ซิน”

“ใช่ เป็นของต้นตระกูล” เด็กฝาแฝดยืนอยู่ข้าง ๆ แอบยิ้ม ขณะที่อวี้ซินยื่นก้อนซุปไก่ให้ป้าจางกับสหายหวังดู

“เอาเถอะ ถ้าสนใจ ไว้ถ้าฉันว่าง เราค่อยนัดกัน แต่ฉันต้องหาส่วนประกอบก่อน แล้วจะสอนให้ทั้งป้าจางและสหายหวังค่ะ ป้าจะได้ทำเป็น” ป้าจางยิ้มกว้าง สหายหวังกลืนน้ำลายเอื้อก ๆ เพราะกลิ่นหอม แต่สักพักป้าจางขมวดคิ้ว... และเหลือบไปสบตากับสหายหวัง มองหน้ากันราวกับพยายามอ่านใจ

“อืม… ก็เหมือนจะธรรมดานะ ถ้าเราได้สูตรนี้ไปใช้ ก็คงจะทำให้เกิดความอยากอาหารบ้าง” ป้าจางพูดเบา ๆ แต่สายตายังไม่วางใจ สหายหวังก้าวเข้าใกล้หม้อไฟ ด้วยแววตาพิศวง

“อืม...” เขาสูดลมหายใจเอาควันที่ลอยขึ้นมา

“นี่… ข้าวหอมขึ้นจริง ๆ หรือเป็นเพราะ?”

“ก็เจ้าก้อนนี่แหละ เอาฉันพอจะมีเหลือ จะแบ่งให้ไปคนละสองก้อนนะ แต่ก่อนอื่น ชิมก่อนนะป้าจางกับสหายหวัง” อวี้ซินยิ้มบาง ๆ พลางค่อย ๆ ตักข้าวหอมร้อน ๆ ใส่ชามให้กับคนทั้งคู่ เด็ก ๆ ก็รีบทำท่าคะยั้นคะยอให้ทั้งสองลองดู โดยการยื่นช้อนให้

“ลองชิมดูสิ… สูตรนี้แม่ของฉันได้มาจากยายอีกที่ ครอบครัวของเราใช้กันมานานแล้ว ไม่มีอะไรซ่อนเร้น” ทั้งสองคนรับเอาชามข้าวต้มมากินด้วยความตื่นเต้น พอข้าวเข้าไปในปาก กลิ่นและรสชาติทำให้ป้าจางกับสหายหวังชะงัก อวี้ซินเห็นโอกาสรีบเสริม “ที่จริงวัตถุดิบมันหายากสักหน่อยนะป้า เลยต้องแอบซ่อน แต่เอาเถอะ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ฉันจะไม่ห่วงสูตร แต่จะบอกแค่สหายหวังกับป้าจางเท่านั้นนะ”

“ได้” ทั้งสองคนสบตากัน แต่ไม่ทันจะพูดอะไร

เสียง ติ๊ง! ดังขึ้นในหัวของอวี้ซิน

[คำเตือน ความสงสัยอาจจะเพิ่มขึ้นนะ ตอนนี้พวกเขายังไม่วางใจ สงสัย 20% หากเกิน 100% ภารกิจล้มเหลว]

[ไอเทมใหม่ปลดล็อก “ก้อนซุปไก่สำเร็จรูป” จะเอาเพิ่มหรือไม่ หรือว่าจะเอาสูตรทำ ฉันจะทำให้เธอหาส่วนประกอบที่หาได้ในเวลานี้ จากแหล่งทรัพยากรที่มีอยู่ ใช้ 40 แต้ม]

‘ตกลง’ อวี้ซินงับฟันแน่นจนปวดกราม ขณะเดียวกันมือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปกระเป๋า ท่าทางแข็งแกร่ง ระบบได้จัดส่งสิ่งที่เธอขอไป… ก้อนซุปไก่...