บทที่ 3 ต้องรอด

เธอเอามาปั้น ๆ เป็นก้อน ๆ แล้วรีบยื่นให้กับป้าจางและสหายหวัง คนละสองก้อน

“แม่ นี่กระดาษเอาไว้ห่อค่ะ”

“จ้า”เธอจึงห่อให้คนทั้งสอง สหายหวังยิ้ม พลางยื่นมือไปรับก้อนซุปไก่

“อวี้ซิน… เธอแน่ใจนะจะสอนพวกเราทำ”

“อื้อ แต่ขอให้ได้ทรัพยากรมาก่อนนะ จะหาก่อน แล้วไม่ต้องกลัว ฉันจะเขียนสูตรให้เลย จะไม่ซ่อนเร้นเคล็ดลับอะไรทั้งนั้น”

“แน่ใจนะว่าเธอจะไม่ซ่อนเร้นอีก?” อวี้ซินหัวใจเต้นแรง นั่งลง และกอดลูกฝาแฝดของเธอเอาไว้แน่น

“ฉันต้องดูแลลูกนะสหายหวัง ป้าจาง สามีของฉันก็ไม่รู้จะได้กลับมาหรือเปล่า” อวี้ซินทำหน้าเศร้า แววตาของป้าจางกับสหายหวังที่ยังคงจับจ้องสลดลง ทำเอาสองคนสะเทือนใจกับการกระทำของตัวเอง

“ขอโทษนะ ที่สงสัยเธอ”

“ไม่เป็นไร”

“ฉันต้องขอโทษเธอ” ทั้งสองยิ้มให้กับเธอและลูกน้อย อวี้ซินรู้ทันที นี่ไม่ใช่จุดจบของความสงสัยของทั้งสองคนเท่านั้น แต่เป็นจุดเริ่มต้นของเกมลับที่จะสั่นสะเทือนทั้งหมู่บ้าน

"เอาเถอะ… เราขอโทษเธอแล้ว ต่อไปมีอะไรดี ๆ ก็ต้องแบ่งปันกันนะ”

“ใช่ ยังไงเราก็เพื่อนบ้านกัน บ้านใกล้เรือนเคือง”

‘ใช่สิ ดูเหมือนป้าจางจะจับตาดูฉันอย่างใกล้ชิด" อวี้ซินยิ้มกว้าง แต่ในของเธอรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล แต่ก็เกิดความมุ่งมั่นขึ้นมา

‘ฉันจะไม่ล้ม ไม่ว่าจะต้องทำอะไร เพื่อเด็ก ๆ และครอบครัวของฉัน ไหน ๆ ก็มาอยู่ที่นี่แล้ว’

เพียงชั่วพริบตา ประตูบ้านปิดดังปัง เสียงฝีเท้าหายไป แต่อวี้ซินไม่วางใจอีกแล้ว เธอยังคงสัมผัสถึงสายตาที่ยังจ้องมาที่บ้านตลอดเวลา และในหัวของเธอคือคำว่า... ไม่ไว้ใจ

ระบบดังขึ้นอีกครั้ง

[คำเตือน ความสงสัยลดลง 10% แต่หากเกิน 100% ภารกิจล้มเหลว]

อวี้ซินขมวดคิ้ว แววตามุ่งมั่น

‘ไม่เป็นไร… ฉันเคยขายของออนไลน์ เคยทำงานใหญ่มาเยอะแยะ เอาล่ะตอนนี้ไม่มีใครจับผิด… คราวนี้รอด ต่อจากไปจะระวังให้มากขึ้น’ อวี้ซินกอดลูกฝาแฝดแน่นขึ้น หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกร่าง เด็ก ๆ มองแม่ด้วยสายตากลัว และหวังพึ่งพิงเต็มที่ เธอสูดลมหายใจลึก พยายามเรียกสติกลับมา

“แม่คะ”

“แม่ครับ”

“ไม่ต้องกังวล ลูก ๆ ฟังแม่นะ เราต้องสงบใจเอาไว้ก่อน เข้าใจไหม” เธอกระซิบ น้ำเสียงแม้จะสั่น แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เด็กฝาแฝดพยักหน้าแรง ๆ มือเล็ก ๆ เกาะเสื้อเธอแน่นราวกับไม่ยอมปล่อย

อวี้ซินจึงบอกให้ลูก “เจี้ยนหมิงกับอี้หลัน ลูกไปวิ่งเล่นข้างนอกนะ แม่จะจัดบ้านก่อน แต่ห้ามไปไกลนะ เล่นในเขตบ้านของเรา”

“ค่ะ”

“ครับ”

อวี้ซินคิดวางแผนอย่างรวดเร็ว สายตากวาดไปที่ถุงปุ๋ยข้าวสาร เธอต้องใช้มันอย่างชาญฉลาด ไม่ให้ใครจับผิด

‘ระบบ… ตอนนี้ต้องทำยังไง’ เธอกระซิบเสียงเบา

[คำตอบจากระบบ สามารถสร้างกล่องเก็บในระบบ คุณสามารถเบิกของออกไปใช้เท่าที่ต้องการ กล่องซ่อน แต้มเริ่มต้น 100]

‘โธ่! เมื่อกี้ก็ไม่บอก เกือบไปแล้วเชียว แล้วกล่องนั้นอยู่ตรงไหน’

[เธอจะให้สร้างกี่กล่องซ่อนของ 100 แต้ม 1 กล่อง]

‘เอาแค่ 1 กล่องก่อน ฉันรีบ’

[แต่มีแบบตู้เย็นด้วยนะ เธอจะเก็บของสดได้ แต่ต้องใช้ 200 แต้ม]

‘โอ๊ะ! ทำไมแพงแบบนั้นเล่า’

[ที่แพง เพราะว่า ต้องใช้ไฟฟ้า]

‘มีแบบนี้ด้วยหรือ’

[ไม่เอา ก็ได้นะ]

‘ตกลง เอาแบบตู้เย็นด้วย’ เธอถึงกับถอนหายใจโล่ง มีกล่องซ่อนเป็นสัญลักษณ์เกิดขึ้นที่แขนของเธอ

[ซ้ายคือตู้เย็น แช่ของได้ ขวาเป็นที่เก็บของแห้ง และสโตร์ขนาดใหญ่]

‘เข้าใจแล้ว’ เธอรีบเก็บข้าวสารก่อน แล้วก็เก็บหมูที่เหลือ กับไข่ไก่อีกสองฟอง จากนั้นก็ฮัมเพลง แล้วปัดกวาดเช็ดถู ทำความสะอาดบ้าน เธอรีบหยิบฟืนชื้นที่เหลือมาไว้ในครัว จัดวางทุกอย่าง เพราะอวี้ซินจะคลั่งความเป็นระเบียบและความสะอาด อย่างน้อยจะอยู่ที่นี่ ทุกอย่างจะต้องดีกว่าเดิม เธอค่อย ๆ ก้าวไปยังหน้าต่าง เปิดเพื่อระบายอากาศจะได้รับอากาศบริสุทธิ์ ห้องจะได้ไม่เหม็นอับเกินไป ถ้าพรุ่งนี้ประเมินสถานการณ์แล้ว เธอจะเอาที่นอนและผ้าต่าง ๆ ออกไปตาก ให้โดนแดดบ้าง

เด็กฝาแฝดยกไม้ยกมือให้กับแม่ ทักทาย... เนื้อตัวของเด็กทั้งสองสกปรกมอมแมม เห็นขี้มูกยังติดเกรอะกรังที่ใบหน้าของทั้งสองคนด้วย

‘ยา ปรอทวัดไข้ เดี๋ยว... คิดออกแล้วจะบอก’

[แต้มเธอเหลือไม่เยอะ ตอนนี้เหลือแค่ 380]

“หา!”

‘แล้วทำอย่างไร จะได้แต้มเพิ่ม?’ หญิงสาวเริ่มหัวหมุน อวี้ซินกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้อง เธอต้องปรับปรุงอีกเยอะ แล้วลูกฝาแฝดอีก จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ สุขภาพอนามัยต้องดีกว่านี้แน่นอน แต้มเหลือแค่ 380 ไม่เพียงพอสำหรับจะปรับปรุงอะไรแน่ ยังต้องมีของใช้จำเป็นอีกหลายอย่าง รวมถึงยา วิตามิน และอาหารเสริม

“ต้องหาเพิ่มให้ได้… ทำอย่างไร ทำอย่างไร?” เธอพึมพำกับตัวเอง

ระบบเปิดตัว [แต้ม 380]

[นี่คือตัวเลือกที่จะทำให้เธอได้แต้มเพิ่ม แลกวัตถุดิบ ทำสินค้า ทำของแลกแล้วขายให้กับระบบแลกแต้ม หรือว่าขายให้กับคนในยุคนั้น หรือทำภารกิจพิเศษ]

เธอหันไปดูลูก ๆ เจี้ยนหมิงและอี้หลัน ทั้งเนื้อทั้งตัวดูสกปรกและมอมแมมไปหมด

“แม่”

“แม่ครับ”

ทั้งสองคนมีสายตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อใจ ไว้ใจ และความรัก

‘แม่คิดออกแล้ว… ทำของแลกแต้ม แต่ว่าในยุคนี้ทำอะไรโจ่งแจ้งไม่ได้ ฉันจะทำให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ แต่ก็ได้แต้มเพิ่มด้วย’ เธอคลี่ยิ้ม อยากน้อยก็มีทางรอด จะใช้ความสามารถและความรู้ที่มีให้ได้มาซึ่งแต้ม

อวี้ซินนึกสนุก เธอหยิบก้อนซุปไก่สำเร็จรูปจากระบบ และสมุนไพรพื้นบ้าน ที่เธอใช้แต้มยี่สิบแต้มก่อนหน้านั่นแลกเอาไว้

[ระบบเห็นถึงความมุ่งมั่นของเธอ เธอได้รับรางวัลเป็นหนังสือที่สามารถค้นหาสูตรต่าง ๆ ได้หมด เป็นสูตรดี ๆ ที่มีคนบันทึกเอาไว้ทั่วโลก]

“หา! จริงหรือ”

ระบบเผยให้เธอได้เห็น มีแสงสีสันหลากหลายปรากฏขึ้น คล้ายกับการค้นหาในกูเกิล

“ว้าว! แบบนี้ก็สุดยอดนะสิ”

[ขอให้สนุกกับการอ่านหนังสือ] แล้วระบบก็หายไป

อวี้ซินจึงเริ่มค้นหา แล้วเธอผสมทุกอย่างที่พอมีให้เป็นเครื่องปรุงพื้นบ้านราคาถูก ที่สามารถทำออกมา แล้วขายแลกแต้มได้โดยไม่ผิดยุค ‘สมุนไพรนี่ใส่ลงไปในขณะที่ต้มซุป มันจะกลายเป็น... น้ำซุปสมุนไพรแบบง่าย ๆ อืม... ถ้าเอาไปเสนอที่สหกรณ์ ก็สามารถขายให้เพื่อนบ้านได้แบบไม่ผิดกฎหมาย ฉันต้องคิดจัดเรียงคำพูดใหม่ และคิดให้ดีที่สุดก่อน ก่อนจะไปนำเสนอ’

อวี้ซินตื่นเต้น มาอยู่ในโลกนี้ ก็ทำอะไรได้เยอะแยะ เอาละไม่ซ้ำซากจำเจเหมือนตอนไลฟ์สดขายของ แม้จะเก่ง แต่คนเราทำแบบเดิมทุกวัน ๆ มันแทบจะเรียกว่า... บางครั้งแทบอยากจะอ้วก และไม่อยากตื่นมาทำงาน สีหน้าและแววตาของเธอมุ่งมั่นมาก ๆ