บทที่ 4 หาแต้มเพิ่ม

“แม่ทำอะไรคะ?” อี้หลันถาม

“กำลังทำก้อนสมุนไพรไง จะได้เอาไปแจก หรือว่าขาย ไม่งั้นก็แลกเป็นอะไรกลับมาที่บ้านเรา”

“ถ้าอย่างนั้นหนูช่วย”

“หนูก็ช่วย”

“ได้สิ! อี้หลัน เจี้ยนหมิง ช่วยแม่ด้วยนะ แม่นั่งยิ้มอยู่ใกล้ ๆ แม่ แม่ก็พอใจแล้วจ้า”

อวี้ซินถอนหายใจเบา ๆ แล้วเปิดระบบตลาดลับในหัว

[ระบบแจ้ง สร้างสินค้าแลกแต้ม 50 แต้มต่อ 1 ชุด]

[ขายให้กับระบบ แต่ถ้าขายให้กับคนทั่วไป ได้ 100 แต้มต่อ 1 ชุด เธอสามารถขายได้สูงสุดวันละ 5 ชุดเท่านั้น]

เธอพยักหน้า รีบจัดวัตถุดิบเป็นชุดเล็ก ๆ

‘เรื่องอะไรจะขายให้ระบบ ได้แค่ 50 แต้ม แต่ถ้าขายให้คนอื่นได้ 100 แต้ม’

สูตรของอวี้ซินที่ได้มา

{ผงสมุนไพรพื้นบ้าน 3 ชิ้น ก้อนซุปไก่ 1 ก้อน ถุงผ้าสะอาดใส่ชุดละ 1}

“โอเค… วันนี้เราจะขาย 5 ชุดก่อน” อวี้ซินออกจากบ้าน โดนมีเด็กสองคนวิ่งตามอย่างตื่นเต้น ขาเล็ก ๆ กระทบดินกรวด ตัวเซ เธอรีบคว้าเอาไว้

“ระวังหน่อยสิลูก เดิน หรือวิ่ง หนูต้องมองทางด้วย อย่าทำให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บ เข้าใจไหม”

“ค่ะ”

“ครับ” เธอมองกาใส่น้ำร้อนที่ตอนนี้บรรจุน้ำซุปจากสูตรที่เธอทำ เมื่อไปถึงหน้าสหกรณ์ มีคนมาจับจ่ายซื้อของตามปรกติ บางคนก็มาส่งพืชผักตามที่ได้รับโควตาไป

อวี้ซินเดินไปยังกลุ่มแม่บ้านที่จับตัวยืนคุยกันอยู่ห้าคน

“สหายจ๊ะ คือฉันทำของง่าย ๆ ให้ลองชิม น้ำซุปสมุนไพรอุ่น ๆ ทำเองจากวัตถุดิบบ้าน ๆ แต่อร่อยและหอมมากเลยนะ อยากจะลองไหม” ทั้งห้าคนหันมามองหน้าเธอ

“อ้าวสหายอวี้ซิน” เอ่ยทักทาย แต่ก็มองด้วยความสงสัย แต่บางคนเริ่มสนใจ เพราะอวี้ซินเปิดฝาแล้ว กลิ่นซุปหอมโชยขึ้นมาอย่างน่าหลงใหล อวี้ซินใจเต้นแรง พลางสังเกตสีหน้าของทุกคน

“หอมมาก ฉันอยากลองชิม”

“ได้จ้ะ” อวี้ซินรีบเทใส่ฝา แล้วยื่นให้ผู้หญิงคนนั้น

“โอ้ว... นุ่มลิ้น และอร่อยมาก”

“ฉันขอลองด้วย” ทุกคนแย่งกันพูด

“เธอเอาอะไรใส่ลงไป” มีคนหนึ่งถาม เพราะติดใจมาก ๆ

“เป็นก้อนสมุนไพรง่าย ๆ ที่ฉันทำเองจ้า มาจากวัตถุดิบที่เราหาได้นี่แหละ เอ่อ... ฉันไม่ได้จะขายนะ แต่อยากให้ลองเอาไปใช้กันดู”

“อูย... มันต้องเป็นเงินเป็นทองสิ”

“ถูกต้อง จะให้พวกเรารับเอามาเปล่าๆ ได้ยังไงกัน ของต้องใช้อะไรบ้าง ต้องเสียเงินซื้อไหม เกรงใจ เกรงใจ” พูดออกมาจากใจจริงๆ

ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงแบบนี้ ทุกคนที่เป็นคนดี ต่างก็เห็นอกเห็นใจกัน

“เอาสักชุดไหม ก้อนสมุนไพร ถ้าไม่อยากเอาเปล่า ๆ แค่สองเหมาพอจ้ะ”

“สองเหมา! ของดีขนาดนี้ให้ถูกไปหรือเปล่า?”

“ถูก ก็ให้ถูก จะได้เอาไปทำกินกันง่าย ๆ วันนี้มีเด็ก หรือคนแก่ ที่กินอาหารได้ยาก กินอะไรไม่อร่อย ถ้าได้ก้อนสมุนไพรนี่ไป จะทำให้เจริญอาหารขึ้น”

“ฉันเอา”

“ฉันเอา”

“แต่ฉันมีมาแค่ 5 ชุด เพราะมันทำยากจ้า”

“ก็เอาไปกันคนละชุดสิ อย่าโลภ” มีคนหนึ่งจัดแจง และหยิบของในมือของอวี้ซิน ไปแจกจ่ายทุกคน และให้เงินกับเธอ คนละสองเหมา

ระบบแจ้ง

[ขายชุดแรกสำเร็จ 100 แต้ม]

[ขายชุดที่สองสำเร็จ 100 แต้ม]

“อวี้ซิน ดูสิ… แต้มเพิ่มแล้ว!” อวี้ซินยิ้มแก้มแทบแตก เด็ก ๆ ที่มีส่วนร่วม มองเงินที่แม่ได้รับอย่างภูมิใจ ต่างยิ้มกว้าง หัวเราะราวกับเข้าใจความสำคัญของงาน

คำเตือนจากระบบ

[ความสงสัยของคนนี้ เพิ่มขึ้น 25% หากเกิน 100% ภารกิจล้มเหลว]

อวี้ซินหันไปมองลูกฝาแฝด กอดมือเล็ก ๆ ของทั้งสองแน่น

“ฉันคิดจะสอนทุกคนให้ทำเป็นเหมือนกันจ้ะ”

“เมื่อไร”

“อ๊า... ขอให้ได้ส่วนผสมครบหมดทุกคนก่อนนะ”

“ยังไงต้องบอกพวกเรานะ”

“ใช่... ว่าสหายอวี้ซินจะสอนเมื่อไร”

“จ้ะ” เธอรีบพาลูก ๆ เดินจากมา

“แม่มีเงินแล้ว”

“ใช่ หนูสองคนอยากกินอะไร”

“หนูอยากกินซาลาเปา”

“ได้สิ” เธอจะพาลูก ๆ เดินไปที่คนขายซาลาเปา หน้าสหกรณ์’

แต่ทันใดนั้น... “อวี้ซิน… เธอทำอะไรอยู่ที่นี่?”

อวี้ซินสะดุ้ง เลื่อนสายตาไปเห็นสหายหวังกำลังมองมาและเดินมาทางนี้ แววตาคมกริบเหมือนกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง หัวใจเธอเต้นแรง แต่ยังดีที่คนตรงนั้นสลายตัวกันไปแล้ว เพราะเหมือนจะมีประกาศเรียกให้คนไปซื้อของในสหกรณ์ ตามหมายเลขที่ได้จับกันเอาไว้ เธอหายใจออกมาอย่างโล่งอก อวี้ซินยิ้มกว้างให้กับสหายหวัง เกรงจะจับได้ที่เธอเอาก้อนสมุนไพรมาขายให้กับกลุ่มแม่บ้านพวกนี้

“จะมาซื้อของน่ะ”

“เด็ก ๆ อยากได้อะไรกันหรือ” สหายหวังย่อตัวลงไปคุยกับเด็กฝาแฝด

“ซาลาเปา” ตอบอย่างพร้อมกัน เด็ก ๆ ดีใจที่เห็นแม่มีเงิน เพราะอยากกินซาลาเปามานานแล้ว

“อ้อ... พากันไปซื้อเสียสิ เดี๋ยวจะหมดเสียก่อน”

“จ้ะ ไปเด็ก ๆ” เธอรีบดันหลังลูก ๆ ให้พ้นจากหน้าสหายหวัง ดีที่เขาเดินไปทางอื่น

ที่หน้าคนขายซาลาเปา

“สี่ลูก สองเหมา”

“นี่จ้ะ” อวี้ซินยื่นเงินให้กับคนขาย เขาจึงใส่ถุงกระดาษให้

“เราไปหาที่นั่งกินดีกว่า”

“ครับ”

“ค่ะ” เด็กสองคนพยักหน้า

ในหัวของอวี้ซิน ‘ไม่ว่าจะเกิดอะไร… แม่จะปกป้องพวกเธอสองคนให้ดี แต่เมื่อไรพ่อของพวกเธอจะกลับมานะ’ ที่คิดแบบนี้ เพราะอยากเห็นหน้าเขา สมัยที่อยู่ในยุคเดิม ยุ่งเรื่องเรียน พอจบ ก็มุ่งทำงาน จนไม่มีเวลาหาแฟน

ระบบแจ้งเตือน

[ได้แต้มเพิ่ม 500 แต้ม]

“เยส” เธอกำหมัดแล้วชูขึ้นฟ้า

“แม่ครับ ตกใจ”

“ฮ่า... แม่ หนูตกใจหมดเลย แม่ทำอะไรคะ”

“เวลาที่เราดีใจ มีความมุ่งมั่น เรียกพลังใจ ก็ทำแบบนี้”

อวี้ซินทำท่าให้ลูก ๆ ดู เด็ก ๆ จึงทำตาม

“เยส”

“เยส”

“เยส” กำปั้นของทุกคนชูขึ้นฟ้า แล้วเปล่งเสียงออกมาพร้อมกัน

“อี้หลันกับเจี้ยนหมิงน่ารักจริง ๆ ลูก”

ต่อมา... อวี้ซินพาเด็ก ๆ ลัดเลาะไปตามทุ่งนา สายลมอ่อนจากท้องทุ่ง ขับกลิ่นหอมของดินและหญ้า เพื่อจะมุ่งไปยังลำธาร จะเดินเลียบลำธาร เพื่อกลับบ้าน จะว่าไปก็โชคดีไม่ใช่เล่นที่ลำธารนี้ไหลผ่านหลังบ้านของเธอด้วย

“เหนื่อยไหมจ๊ะ”

“ไม่ค่ะ”

“ไม่ครับแม่”

เสียงน้ำใสไหลกระทบก้อนหินดังจุ๋งจิ๋ง เด็กทั้งสองคนเก็บก้อนหินมาโยนลงไปในน้ำดังจ๋อมแจ๋ม ในขณะที่เธอกำลังคิดและคุยกับระบบ เรื่องที่ว่าจะทำอะไรดี ๆ ให้กับเด็ก ๆ ดูเหมือนอี้หลันและเจี้ยนหมิงมีกันคนละชุดเอง เธอไม่เข้าใจว่า แต่ก่อนสามแม่ลูกอยู่อย่างไร แล้วเงินเดือนที่พ่อเด็ก ที่ไปรบที่ชายแดน ไปเป็นทหาร หายไปไหน ไม่พอใช้หรือ