บทที่ 5 ลูกรักของแม่

เด็กทั้งสองวิ่งไล่กันอย่างสนุกสนาน เท้าเล็ก ๆ เปื้อนดินเปื้อนฝุ่นดูเลอะไปหมด รองเท้าก็เก่าแสนเก่า

“แม่ขา... หนูจะเล่นน้ำ” เสียงอี้หลันเจื้อยแจ้ว ทำท่าจะรีบถอดเสื้อผ้าเก่า ๆ ออกโดยไม่รอให้แม่สั่ง เจี้ยนหมิงก็ไม่ยอมน้อยหน้า ยืนยิ้มแฉ่ง เผยฟันน้ำนมที่ยังขึ้นไม่ครบ

“เดี๋ยว ๆ ก่อนลงน้ำ ต้องมาหาแม่ก่อน แม่จะเริ่มอาบน้ำให้ทีละคน จะได้สะอาด” อวี้ซินหัวเราะ มองลูกน้อยที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาหา เธอยกมือขึ้นลูบหัวลูกทั้งสอง ที่เต็มไปด้วยเหงื่อและฝุ่น เธอปลดเสื้อผ้าเก่าแทบจะขาดวิ่นออกจากตัวเด็ก ๆ กลิ่นอับและคราบสกปรกทำให้คิ้วเรียวขมวดแน่น

“ทนอีกหน่อยนะลูก แม่จะให้ใส่ชุดใหม่ แต่ก่อนจะใส่เสื้อผ้าใหม่ หนูต้องสะอาดก่อน อาบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน” ฝาแฝดทำตาโตขึ้นมาทันที

“แม่... จริงเหรอ? ที่หนูจะได้ชุดใหม่แบบสวย ๆ”

“ใช่ ชุดใหม่ที่สวยกว่าเดิม”

ในใจ ‘แต่ต้องเป็นชุดที่ไม่ให้ใครสงสัยนะ’

เธอเปิดระบบในหัว นิ้วเสมือนเลื่อนผ่านรายการของแลกเปลี่ยน

‘ชุดอุปกรณ์อาบน้ำสำหรับเด็ก ผ้าเช็ดตัวของเด็ก ๆ ที่อยู่ในยุคนี้ ผงฟื้นใยผ้า กะละมังซักผ้า’

[รวมแล้ว 50 แต้ม เป็นโปรโมชั่น หลังจากทำภารกิจแรกสำเร็จ]

“จริงหรือ” เธอหน้าตาตื่นเต้น อวี้ซินกดยืนยันโดยไม่ลังเล ถุงเล็กขนาดเท่าฝ่ามือปรากฏขึ้นในกะละมังซักผ้า

อวี้ซินถอดเสื้อผ้าให้กับเด็ก ๆ แล้วเอาไปใส่ในกะละมัง สั่งให้ลูก ๆ นั่งลง

“รอแป๊บหนึ่งจ้ะ หนูจะเปลี่ยนเป็นคนใหม่ เริ่มต้นจากการสระผม” เธอสระผมให้ลูกน้อยทั้งสองคน เด็ก ๆ สนุกกับการได้เล่นฟองของแชมพู ตามด้วยการล้างหน้า แปรงฟัน เธอสอนเด็ก ๆ ให้แปรงฟันให้ถูกวิธี ต่อด้วยทำความสะอาดใบหน้า เอาขี้มูกเกรอะ ๆ ออกจนหมด อวี้ซินถูกสบู่ให้กับลูก ๆ เด็ก ๆ ก็ช่วยแม่ โดยการละเลงฟองสบู่ลงไปบนตัวอย่างสนุกสนาน

“ไปเล่นน้ำได้แล้ว ล้างเอาฟองบนหัว กับที่อยู่บนตัวออกให้หมดนะ”

“จ้ะแม่” เด็กสองคนรับปากแม่อย่างแข็งขัน

อวี้ซินลอบมองรอบ ๆ ให้แน่ใจว่าไม่มีใครเห็น ก่อนฉีกซองเทลงในน้ำซักผ้าที่อยู่ในกะละมัง ซักผ้าไป ตาของเธอมองเด็ก ๆ อย่างระวัง ดูเหมือนวิญญาณของผู้เป็นแม่ยังสิงสถิตอยู่ในตัวของเธอ ฟองลอยขึ้น คราบเหลือง และกลิ่นอับบนผ้าฝ้ายเก่าหายไปอย่างน่าอัศจรรย์ สีผ้าซีด ๆ กลับดูสดขึ้นเล็กน้อย ไม่ถึงกับใหม่จนน่าสงสัย แต่พอให้คนคิดว่าแค่ซักสะอาดดีเท่านั้น เธอเอาเสื้อผ้าของเด็ก ๆ ไปตาก เพื่อผึ่งให้แห้ง

“ฉันก็ต้องสะอาดด้วย” เธอจึงลงไปเล่นน้ำกับลูก ๆ ทั้ง ๆ ชุดนั้น ใจก็คิดหาวิธี จะต้องมีน้ำอยู่ตลอดในบ้าน

“ลูกจ้ะ ในบ้านเรามีบ่อน้ำไหม”

“มีครับแม่ แต่ว่ามันลึก”

“อื้อ ไว้แม่จะไปดู”

“แม่ขา หนูสระผมให้แม่ได้ไหม”

“เอาสิ”

“หนูจะขัดขี้ไคลให้แม่”

“อ้อ... พวกเราผลัดกันใช่ไหม”

“ครับ”

“ค่ะ แม่ แม่จะได้หอม ๆ เหมือนกับเราสองคน” แค่เห็นเด็ก ๆ มีความสุข หัวใจของเธอก็ฟูและพองโต

หลังจากที่อาบน้ำกันเสร็จแล้ว ผ้าของเด็ก ๆ ที่โดนแดดก็แห้งพอดี

“อื้อ... ทำไมผ้ามันหอมจัง” อี้หลันยื่นจมูกดมเสื้อผ้าเก่าของตัวเองที่แม่กำลังสวมให้

“ก็แม่ซักเก่งไงล่ะ” เธอยิ้มบาง ๆ ไม่เฉลยความลับ สองฝาแฝดดีใจมาก ๆ ที่ตัวเองสะอาดสะอ้านขึ้น แต่เธอก็คิดว่า จะต้องหาเสื้อผ้าใหม่ ๆ ให้กับตัวเองและลูกอีก

‘เอาไว้ก่อนเถอะ ต้องปรับปรุงบ้านก่อน’ อวี้ซินรีบเก็บของเข้ากล่องซ่อนในแขนตัวเอง แล้วพาลูก กลับบ้าน

“สองคนจ้ะ คนเราจะดูดี หล่อสวยได้ ต้องเริ่มต้นจากการอาบน้ำ ทำตัวเองให้สะอาด พวกกลิ่นตัวต้องไม่มี สำคัญยิ่งกลิ่นปากนะ”

“ค่ะ” “ครับ”

“ต่อไปแม่จะสอนเอง”

“อี้หลันสัญญาจะเป็นเด็กดีของแม่ค่ะ”

“หนูด้วย”

“ใช่จ้ะ พ่อกลับมาจะได้ภูมิใจในตัวหนู”

“พ่อจะสบายดีไหมคะ”

“นั่นสิ”

เธอนึกเป็นห่วงเหมือนกัน ในยุค 70 ของจีน สมัยนี้ได้มีการปฏิวัติทางวัฒนธรรม จีนยังไม่มีการทำสงครามใหญ่แบบเต็มรูปแบบ แต่มีการปะทะชายแดนกับโซเวียต ใน ค.ศ.1969 และต่อมาทำสงคราม เวียดนาม ใน ค.ศ. 1979

‘เอ๊ะ! แล้วเขาถูกส่งไปที่ไหนกัน’ ดูเหมือนความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไม่ได้กลับมาทั้งหมด

ในเวลาอวี้ซินอยู่ชนบท สามีอาจถูกเกณฑ์ หรือสมัครเป็น ทหารกองทัพปลดปล่อยประชาชน และอาจจะถูกส่งไปประจำที่หน่วยชายแดน หรือพื้นที่กันดาร

‘ยูนนาน’ ชื่อนี้ดังขึ้นมาในหัว

ยูนนานอยู่ที่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ ใกล้กับชายแดนเวียดนาม

‘แต่มันยังไม่ถึงเวลารบนี่น่า หรือว่า... เขาถูกส่งไปซ้อมรบและอาจจะอยู่ในกองกำลังพลล่วงหน้า’ เธอคิดมากไปหมด

“ลูกจ๋า เคยเห็นแม่ได้รับจดหมายไหม”

“มีนะครับ อยู่ใต้ที่นอน”

“อย่างนั้นหรือ?”

อวี้ซิน... เมื่อกลับมาถึงบ้าน เธอจัดแจงลูก ๆ เสร็จแล้ว ก็เข้าห้องนอน ก้มลงเปิดหีบไม้เก่าที่ซุกอยู่ใต้เตียง กลิ่นอับของกระดาษและฝุ่นเก่าตลบอบอวล เธอสะดุดตากับซองจดหมายซีดเหลืองซองหนึ่งที่มุมขาด ๆ เป็นลายมือของเขา สามีที่ไม่ได้กลับบ้านมานานกว่าสองปีแล้ว

(ถึงอวี้ซินและลูก ๆ ของเรา...) ตัวอักษรขรุขระแต่เต็มไปด้วยความคิดถึง จดหมายเขียนว่า... ตอนนี้เขาประจำการอยู่ยูนนาน ติดชายแดนเวียดนาม

หน่วยทหารกำลังฝึกหนักเพราะสถานการณ์ตึงเครียด เงินเดือนของเขา เดือนละ 18 หยวน และเขาส่งกลับบ้านทุกเดือน 12 หยวน ส่วนอีก 6 หยวนเก็บไว้ใช้ส่วนตัว

หัวคิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน แต่ทำไมอวี้ซินไม่เคยได้รับเลยสักหยวนเดียว? ความทรงจำในอดีตเธอ ทุกเดือนอวี้ซินคนเดิมจะไปถามผู้ใหญ่บ้าน

คำตอบก็คือ... “เอกสารยังไม่มา... ทหารชายแดนส่งเงินมาทางนี้ยากนะ ให้อดทนหน่อย”

อวี้ซินเชื่อคำพูดนั้น กัดฟันเลี้ยงลูกฝาแฝดด้วยแรงกายตัวเอง รับงานจิปาถะ ล้างผัก เก็บฟืน แลกข้าวสาร ขายแรงแทบทั้งวัน แต่กลับไม่พอ แม้แต่จะซ่อมเสื้อผ้าให้ลูก พวกเขาต้องใส่ชุดเก่า ๆ ขาดวิ่นเพราะไม่มีเงินซื้อของใหม่ จนวันนั้นเป็นลมแล้วสิ้นใจ วิญญาณของตนเองจึงทะลุมาอยู่ในร่างนี้

‘อวี้ซิน ฉันจะเรียกร้องความยุติธรรมให้แก่เธอเอง’ ก้มลงไปมองเนื้อตัวที่ผอมแห้งแรงน้อย

‘ดูเอาเถอะ ถ้าลมมาแรง ๆ มีหวังพัดปลิวไป’ อดสงสารเจ้าของร่างเดิมไม่ได้