บทที่ 12 รอดพ้นอีกคราว

“เมื่อกี้ป้าเหลียนพูดเหมือนกับว่าลุงเหลียนใกล้ตาย ไฉนตอนนี้ดูแข็งแรงขึ้น? แล้วแผล” สายตาคมหันไปทางอวี้ซินซึ่งยืนกอดแขนตัวเองแน่น

“แล้วนั่นอะไร?” สายตาสหายฮุ้ยไว เขาเห็นกล่องไม้ใบเล็กโผล่พ้นผ้าห่มใต้เตียงเพียงนิด อวี้ซินรีบก้าวมาบังไว้ แล้วก้มลงไปหยิบผงสมุนไพรที่ตกอยู่ เธอจึงบี้เพื่อให้กลิ่นสมุนไพรฟุ้งขึ้นกว่าเดิม

“มันเรียกว่าอะไร แล้วหาจากไหน”

‘ระบบช่วยหน่อย ยอมใช้แต้มจ่าย’

เสียงระบบดังขึ้นทันที [แนะนำชื่อสมุนไพรพื้นบ้านยุค 70 ที่หาได้ในภูเขา หญ้าหอมไผ่เขียว และรากบัวหอมป่า ซึ่งมีกลิ่นแรงแต่ใช้เพื่อลดไข้ ให้อธิบายว่าสมุนไพรนี้เป็นสูตรโบราณของครอบครัว ใช้รักษาแผลและลดไข้ ใช้แต้ม 50 แต้ม เพื่อสร้างเศษสมุนไพรเพิ่ม]

‘ตกลง เพราะฉันจะแบ่งให้พวกเขา’ เธอกะพริบตาปริบ ๆ แล้วหยิบห่อผ้าขึ้นมา อวี้ซินโชว์ให้เห็นว่าเป็นสมุนไพรของครอบครัวเธอ

“สหายหวัง วันก่อนฉันก็ให้ก้อนสมุนไพรใส่อาหาร ใช่ไหม”

“เอ่อ... ใช่ ๆ ทำให้แม่ของฉันกินข้าวได้มาบ้างแล้ว ตอนนี้ยิ้มได้บ้าง มีแรงมาเล่นกับหลาน ๆ” เธอใช้สหายหวังในหารยืนยันว่าตนเองมีความสามารถ

“นี่ไง จะลองดูไหมล่ะ?” ยื่นให้กับผู้ใหญ่บ้าน และสหายฮุ้ย ทั้งสองหยิบมาดม ๆ อวี้ซินรีบเสริม “ที่ได้กลิ่นแรง เพราะว่ามีหญ้าหอมไผ่เขียว และรากบัวหอมจ้า พวกนี้ใช้ลดไข้ได้ดีและยังรักษาแผลได้ด้วย”

“ทำไมสหายอวี้ซินมีความรู้”

“บ้านฉันสมัยโบราณสืบกันมาเป็นหมอสมุนไพร มีฉันนี่แหละที่สืบทอดจ้า ลูกสาวกับลูกชายของฉันก็เป็นไข้ มีน้ำมูก ตอนนี้หายแล้ว” ป้าเหลียนรีบพยักพเยิด รีบพยักหน้าหงึก ๆ ตามน้ำทันที

“เอาเถิด อย่างไรก็ระวังลุงเหลียนไว้ หากไข้สูงอีก แล้วไม่ดีขึ้นจริง ๆ จะหารถไปส่งสถานพยาบาลในเมือง แต่อย่างว่าแหละ ถ้าไปก็ลำบากลำบน ต้องรอ กว่าจะมีรถมา” ที่นี่เป็นแบบนี้จริง ๆ อวี้ซินรู้สึกถึงความลำบากของทุกคน

“ฉันว่า น่าดีขึ้นแล้ว พอได้กินยาของซินอวี้ไป ที่ปวดบรรเทาลงจริง ๆ รู้สึกดีขึ้น ไม่ทรมานเหมือนเคย”

“ขอบคุณท่านผู้ใหญ่ และสหายทั้งสองคนนะจ้ะ” ป้าเหลียนโค้งคำนับแทบติดพื้น อวี้ซินยิ้มเรียบ ๆ แต่ในใจโล่งอก ที่ตัวเองรอดมาได้อย่างหวุดหวิด ทว่าก่อนออกจากบ้าน ฉิงฟูกู้ยังหันกลับมามองเธออย่างพิจารณา

“อวี้ซิน เจ้าเคยเรียนยามาหรือไม่?”

“เคยเรียนกับย่าของฉันนั่นแหละจ้ะ ไม่ได้จริงจัง แต่เป็นการสืบทอดมารุ่นต่อรุ่น”

“อื้อ...”

“ว่าแต่เมื่อไรผ้าจะมาจ๊ะ ฉันอยากจะทำงานแล้ว”

“ถ้ามาจะให้คนมาตาม อ้อ... อวี้ซิน”

“ค่ะ”

“จำเอาไว้ เจ้าไม่ใช่หมอ”

“แน่นอน ฉันไม่คิดจะเป็นหมอเถื่อนเพื่อรักษาคนหรอก”

หญิงสาวยิ้มเกร็ง หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

[ระบบแจ้งเตือน ภารกิจช่วยคนสำเร็จ แต่ตอนนี้เหมือนจะถูกคนสงสัย ระวังจะถูกจับได้ ไม่เช่นนั้น ตลาดของเจ้าจะปิด]

“ฉันรู้แล้ว”

“อะไรนะ” ผู้ใหญ่บ้านหันมาถาม

“ก็เรื่องผ้าไงจ๊ะ ยังไงก็ขอบคุณผู้ใหญ่บ้านที่ใส่ใจดูแลลุงเหลียนกับป้าเหลียนด้วยจ้ะ”

“ก็เป็นหน้าที่อยู่แล้ว”

“ฉันไปส่งจ้ะ” ป้าเหลียนเดินออกมาส่งทุกคน อวี้ซินหันไปหาลุง

“ขอบใจนะอวี้ซิน ที่ช่วยเหลือ... พวกนี้ทำดีเอาหน้าเท่านั้นแหละ ลับหลัง...” ลุงเหลียนพ่นลมหายใจแรง ๆ

“ลุงจ้ะ รักษาสุขภาพเถอะจ้ะ อีกอย่างมองแต่เรื่องดี ๆ พวกเขามาดู ดีกว่าไม่มานะ”

“อื้อ ก็จริง ขอบใจนะ ขอบใจจริง ๆ”

“จ้า ฉันจะกลับบ้านก่อน ทิ้งเด็กสองคนเอาไว้”

ป้าเหลียนเดินกลับเข้ามา

“พวกเขาไปแล้วหรือจ๊ะ”

“อวี้ซิน เมื่อก่อนป้า” ดูเหมือนนัยน์ตาขอโทษเธอ และเต็มไปด้วยความเสียใจ

“เรื่องอะไรละป้า”

“ก็... นิสัยป้าที่ไม่ค่อยจะดี”

“ไม่เป็นไร ๆ ไม่มีป้าเหลียนเสียคน หมู่บ้านของเราก็ไม่มีสีสัน”

“นี่ชมป้าใช่ไหม”

“ค่ะ” ทั้งลุงทั้งป้าพากันหัวเราะ

“อย่าลืมให้ลุงกินยานะ แล้วพรุ่งนี้ฉันจะมาล้างแผลให้อีก ต้องล้างทุกวันจะได้ไม่ติดเชื้ออีก”

“ไป... ป้าเดินไปส่ง”

“ไม่ต้องจ้ะป้า ป้าทำความสะอาดห้องสักหน่อยเถอะ แล้วถ้าจะไม่ให้มีเชื้อโรค ของเก่า ๆ ที่ไม่ใช้ ป้าต้องทิ้ง มันเป็นที่อยู่ของฝุ่น ในฝุ่นมีเชื้อโรค แล้วฝุ่นพวกนี้แหละที่จะทำให้เราป่วยอย่างอื่นเพิ่มด้วย”

“ป้าจะทำเลย” ป้าเหลียนเหมือนจะมีกำลังใจมากขึ้น ที่เห็นสามีอาการดีขึ้นทันตา เดินมาส่งอวี้ซินถึงหน้าประตู

คนเราเจอเรื่องบางเรื่องที่หนักหนาสาหัส ถึงจะเห็นน้ำใจของคน...

ระบบแจ้งเตือน

[แต้มเหลือปัจจุบัน 11830 แต้ม หักค่าภารกิจสมุนไพร กรณีฉุกเฉิน แต่อยู่ในการทำความดีช่วยเหลือชีวิตคน ใช้แต้มไป 80 แต้ม]

“เฮ้อ...” เธอถอนหายใจอย่างเซ็ง ๆ โดนหักนิด ๆ หน่อย ๆ แล้วยังต้องลุ้นอีก

‘นี่มันการผจญภัยชัด’

เมื่ออวี้ซินกลับมาถึงบ้าน เด็ก ๆ ที่รออยู่แล้ว ทั้งอี้หลันและเจี้ยนหมิงเข้ามาคลอเคลีย “แม่... ลุงเขาเป็นอย่างไรบ้าง”

“ดีขึ้นแล้ว”

“แม่ไปดูเฉย ๆ หรือว่าไปรักษา”

“ต้องบอกว่าไปช่วยเหลือจ้ะ”

“ช่วยเหลือ” เด็กทั้งสองคนทวนคำ

“คนเราเป็นมนุษย์ เรื่องสำคัญอีกอย่างหนึ่งคือ ต้องไม่เห็นแก่ตัว และเรามีกำลังเท่าที่ควร อะไรที่พอจะทำให้ให้เราทำ ในเรื่องการช่วยเหลือคนอื่น”

“เช่นที่แม่ไปช่วยป้ากับลุงเหลียน”

“ค่ะ” อวี้ซินคิดว่าต้องปลูกคุณธรรมให้กับลูก ตั้งแต่เธอเด็ก ๆ ในฐานะแม่ แม้เธอจะไม่ได้คลอดเด็กทั้งสองออกมาเอง ไหน ๆ สวรรค์ให้โอกาสได้เกิดใหม่มาอยู่ที่นี่แล้ว

“ไป ช่วยแม่ทำความสะอาดบ้าน เราต้องกวาดถูกทุกวันรู้ไหม บ้านเราต้องสะอาด จะไม่ได้เป็นที่สะสมเชื้อโรค แล้วหนูสองคนจะได้หายใจโล่ง ๆ ด้วย”

เรื่องที่อวี้ซินจะทำต่อไป เธอจะปรับปรุงเรื่องน้ำ และห้องน้ำ เรื่องนี้จำเป็นอีกเหมือนกัน เด็ก ๆ ยังวนเวียนวอแวอยู่ใกล้ ๆ แม่ ในขณะที่อวี้ซินเริ่มสำรวจรอบบ้าน ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม มีบ่อน้ำในบ้านนี้ หญิงสาวเดินหาจนเจอ เธอมองบ่อน้ำเก่า ที่ปิดด้วยฝาไม้ผุพลางถอนหายใจ

“บ้านไหน ๆ ก็ต้องมีน้ำสะอาดใช้... ถ้าไม่ทำตอนนี้ อีกหน่อยลูก ๆ จะลำบาก”

อวี้ซินกดเรียกระบบขึ้นมา

“ฉันจะปรับปรุงบ่อน้ำนี้ ให้สะอาด และพร้อมใช้ คุณแนะนำอะไรดี”

[รอกไม้พร้อมเชือกถักเหนียว 100 แต้ม]

[ถังน้ำเคลือบกันสนิม 50 แต้ม]

[ชุดเครื่องมือซ่อมบ่อพื้นฐาน 70 แต้ม]

‘รวม 220 แต้ม… คุ้มมาก’

[โปรโมชั่นเฟรชเซลล์อยู่ วันที่ 8 เดือน 8]

เธอกดยืนยันทันที แสงสีฟ้าแวบขึ้นเพียงชั่ววินาที ก่อนที่รอกไม้และถังใหม่จะถูกติดตั้งอย่างแนบเนียน เหมือนช่างฝีมือหมู่บ้านทำมาเอง เธอหมุนรอกทดสอบ เชือกเสียดสีกับล้อไม้ดัง ครืด ๆ เสียงนุ่มและมั่นคง ถังตักน้ำขึ้นมาสะอาดใส จนมองเห็นก้นบ่อ