บทที่ 11 จะซวยอีกแล้วหรือ

แกพยักหน้าหงึก ๆ ปวดตรงที่บาดแผล จนจะเป็นลมแล้ว

“ป้าเหลียน เปิดหน้าต่างให้ลมระบายหน่อย แล้วช่วยไปต้มน้ำ เอ่อ... ช่วยใส่สมุนไพรของฉันลงไปด้วย”

อวี้ซินได้ยามาจากระบบ จากนั้นก็ใส่ห่อผ้าเอาไว้ เธอว่างกล่องไม้ที่สะพายมาลงไปข้าง ๆ ลุง และจัดแจ้งให้ลุงนอนเอนลงไป ในท่าที่สบายที่สุด

“ลุงเหลียน ฉันจะล้างแผลด้วยสมุนไพรต้ม จากนั้นขอดูหน่อยว่ายังมีเศษไม้ติดอยู่ในแผลหรือเปล่า แล้วก็จะผ่าเอาหนองออกนะลุงนะ ไม่งั้นไม่หายแน่ ๆ” ลุงเหลียนเองเคยโดนแต่เสี้ยนตำ ครั้งนี้ก็มาโดนไม้ แต่มมันอันใหญ่นี่สิ

“ทำอะไรก็ทำเถอะ มันเหมือนจะ...”

“ไม่ต้องพูดจาลุง” เธอหันไปรินน้ำใส่แก้ว แล้วก็เอายาแก้ไข้ให้ลุงกิน แกมองยาที่เม็ดแปลก ๆ

“ฉันเอาผสมกับแป้ง ลุงจ้ะ มันจะได้กินง่าย” อวี้ซินโป้ปดไป จะบอกได้ไงมาจากอีกโลกหนึ่ง ที่อยู่ใกล้มาก อยู่ตรงไหนก็ไม่รู้

ป้าเหลียนเดินเข้ามาพร้อมกับน้ำสมุนไพรที่กำลังร้อน ๆ

“เอาวางตรงนี้จ้ะป้า แต่ป้าจ๊ะ เดี๋ยวช่วยจับลุงเขาเอาไว้หน่อยนะคะ ฉันกลัวแกดิ้นนะ เพราะว่ามันจะต้องเจ็บ แต่ลุงคะ มันจะเจ็บแป๊บเดียวนะ” ลุงเหลียนครางเบา ๆ แต่พยักหน้ารับรู้ อวี้ซินแผลของลุงด้วยน้ำสมุนไพรนั้น เมื่อเห็นว่าภายนอกสะอาดแล้ว หญิงสาวได้ใช้มีดปลายแหลมสะอาด ชี้เข้าไปที่เปลวไฟจากตะเกียง แล้วกรีดเบา ๆ ลงตรงแผลเพื่อเปิดทาง ก่อนใช้แหนบดึงเศษไม้เล็ก ๆ ออกทีละชิ้น เลือดซึมชุ่มแต่ไม่มากเกินไป

“ทนได้ไหมลุง” ลุงเหลียนพยักหน้า

“ทนหน่อยนะลุง อีกนิดเดียว” เธอพูดเสียงนุ่ม และรวดเร็วกับงานในมือที่กำลังทำอยู่ ป้าเหลียนยังไม่กล้ามอง ถึงกับหลับตาปี๋ หลังเอาเศษไม้ออกหมด เธอล้างแผลซ้ำด้วยน้ำต้มสมุนไพร จากนั้นใช้ผงยาฆ่าเชื้อโรยบาง ๆ ลงไปที่บาดแผล

อวี้ซินปิดแผลด้วยผ้าสะอาด พันผ้าใหม่ให้แน่นพอดี ๆ

“ป้าต้มข้าวที่ฉันให้สิ แล้วก็ใส่ก้อนสมุนไพรลงไป ลุงจะได้กิน แล้วจะได้กินยา”

“จ๊ะ ๆ” ป้าเหลียนยิ้มออก เพราะเห็นสีหน้าของสามีดีขึ้น อวี้ซินยังแนะนำป้าให้เช็ดตัวให้ลุงด้วย ทั้งบอกอีกว่า บ้านช่องต้องสะอาดกว่านี้ ไม่งั้นเชื้อโรคมันเยอะ เธอยังบอกอีกว่า วันนี้ยังเอาที่นอน หมอน และผ้าห่ม ออกตาก แสงแดดฆ่าเชื้อโรคได้ ป้าว่าวันนี้จะทำความสะอาด ส่วนที่นอน นางจะทำพรุ่งนี้

“คืนนี้อย่าลุกเดินบ่อยนะลุง เดี๋ยวแผลจะอักเสบได้อีก ฉันเอาสมุนไพรนี้มาให้ป้าเหลียน ป้าต้มให้ลุงกินนะ มันสามารถลดไข้ได้ กินทุกหกชั่วโมง”

“อวี้ซิน… ขอบใจมาก ๆ เลยนะ” ทั้งลุงทั้งป้าเอ่ยปาก รู้สึกซาบซึ้งจริง ๆ

“ป้า ลุง ถ้าช่วงนี้ยังทำงานกันไม่ได้ ไปเอาข้าวสารที่บ้านฉันนะ ฉันพอจะเจียดให้ลุงกับป้าได้”

“โธ่! ถ้าไม่ได้อวี้ซน ลุงอาจไม่รอด” ป้าเหลียนน้ำตาคลอ

ความทรงจำหนึ่งแวบขึ้นมา…

“ไม่ต้องขอบคุณค่ะ ป้ากับฉันกับลุงก็รู้จักกันมานานแล้ว ตอนที่มาอยู่ที่นี่ใหม่ ๆ ฉันได้แต่งงานกับสามี ก็มีลุงกับป้านี่แหละที่ยิ้มให้ฉันเป็นคนแรก ๆ”

“อื้อ... ให้ลุงหายดีก่อนนะ มีปัญหาอะไรลุงจะช่วย เรื่องใช้กำลังวังชา ออกแรงแบบผู้ชาย”

“จ้ะ ลุง ป้า วันนี้กลับก่อนนะ ปล่อยเด็ก ๆ อยู่บ้านกันลำพัง ฉันเป็นห่วง อ้อ... พรุ่งนี้ฉันจะมาอีกนะลุง จะมาล้างแผลให้ จนกว่าจะหาย”

“หายปวดไปเยอะเลย” ลุงถึงกับน้ำตาเอ่อที่เดียว

อวี้ซินยิ้มบาง ๆ แต่ในใจกลับกังวล เธอจึงพูดกับทั้งสองคน “ลุงจ๊ะ ป้าจ๊ะ”

“มีอะไรหรือ”

“อย่าบอกใคร ๆ นะว่าฉันมาดูแลรักษาลุงน่ะ ถ้าคนในหมู่บ้านรู้ บางคนก็หวังดี บางคนก็หวังร้าย อาจจะปากต่อปากว่า ฉันเป็นหมอเถื่อน ที่จริงฉันแค่เห็นว่า ถ้าลุงจะไปรักษามันลำบาก พอมีความรู้จึงช่วย”

“ไม่พูดแน่นอน”

“ใช่... ป้าจะพูดมากทำไม อวี้ซินมีน้ำใจมากขนาดนี้ ยังคิดว่า หากไม่พาลุงไปรักษา” ป้าน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างสะเทือนใจ ใจคิดไม่ดีไปแล้ว ลุงอาจจะตายจากแกไป

ขณะที่อวี้ซินกำลังเก็บของ เสียงตะโกนของใครบางคนก็ดังขึ้นหน้าบ้าน!

“ป้าเหลียน! ป้าเหลียน!” เสียงผู้ใหญ่บ้านนั่นเอง อวี้ซินรีบเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว แต่ในมือยังถือกล่องไม้ที่บรรจุอุปกรณ์ที่ทำทุกอย่างไปเมื่อกี้ มือเล็ก ๆ กำสายของกล่องเอาไว้แน่น

‘ซวยอีกแล้วหรือนี่?’ หัวคิ้วของเธอชนกัน

เสียงระบบแจ้งเตือน

[ทำความดี รักษาชีวิตคน แต้มเพิ่ม 2000]

[แต้มเหลือปัจจุบัน 13310 แต้ม]

[แต้มรวม 11910 แต้ม]

‘ฉันดีใจนะ แต่ตอนนี้กำลังตกที่นั่งลำบาก’

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังใกล้เข้ามาหน้าประตูบ้านไม้ แล้วผู้ใหญ่บ้านก็ปรากฎตัวพร้อมกับสหายหวังและสหายฮุ้ย ป้าเหลียนหน้าซีดเหมือนกระดาษ ตกใจจนต้องรีบทักทาย

“สวัสดีผู้ใหญ่บ้าน” อวี้ซินตัวแข็งทื่อ มือเล็กรีบกวาดอุปกรณ์ทั้งหมดใส่กล่องไม้ แต่ก็หล่นเพราะลนลาน ทว่าเธอก็รีบเก็บของ จะเก็บในกล่องลับของตัวเองก็ไม่ได้ เพราะลุงเหลียนมองอยู่ อวี้ซินดันซ่อนกล่องยาเอไว้ใต้เตียงที่มีฝุ่นฟุ้งจนติดมือขึ้นมา

ป้าเหลียนเดินน้ำหน้าผู้ใหญ่บ้านฉิงฟูกู้ ยังมีสหายหวังกับสหายฮุ้ยเดินตามเข้ามาด้วย “ได้ข่าวว่าลุงเหลียนป่วยหนัก ป้าเหลียนเองก็มาหา พวกเราเลยมาดูเสียหน่อยว่าจะช่วยกันได้อย่างไร” ฉิงฟูกู้เอ่ยเสียงเข้ม แต่มีแววห่วงใย ทว่าก้าวแรกที่ข้ามธรณีห้องเข้ามาก็กลับต้องชะงัก

“หืม… กลิ่นอะไรกันนี่ แรงนัก คล้ายยาสมุนไพร แต่ไม่เหมือนที่เคยรู้จักเลย” สหายหวังก็สูดจมูกตาม

“จริงด้วย กลิ่นฉุนออกหอม ๆ แปลกประหลาด” สหายฮุ้ยเหลือบตามองไปที่มุมห้องซึ่งมีหยดน้ำต้มและเห็นเศษผงสมุนไพรหกอยู่บนพื้น

“อวี้ซินมาทำไม” ผู้ใหญ่บ้านทัก

“เอ๊ะ! รักษากันเองหรือไง?”

“จริงด้วยหน้าตาลุงเหมือนไม่ป่วยดั่งที่ป้าเหลียนเล่า”

ป้าเหลียนอ้ำอึ้ง “เอ่อ… คือว่า… ลุงเหลียนไข้ขึ้น ข้าเลยต้มน้ำสมุนไพรให้ดื่ม และเช็ดตัวเองเท่านั้น… ส่วนอวี้ซิน”

“ป้าเหลียนก็ไปหาที่บ้าน เพราะได้ข่าวว่ามีเงินมาจากสามีของฉันที่ชายแดน 12 หยวน ก็เลยมาดูจ๊ะ” อวี้ซินรีบตอบ

ฉิงฟูกู้เดินตรงไปยังที่นอน เห็นลุงเหลียนยังนอนซม แต่สีหน้าแดงระเรื่อดีขึ้นผิดหูผิดตา ไม่ได้ล้มเจ็บหนัก