บทที่ 4 หน้าที่ ๆ ต้องยอมรับ

“ เสร็จแล้วค่ะ พี่จะพาฉันไปไหนคะ ” หญิงสาวถามแม่บ้านพร้อมทั้งมองสำรวจไปรอบ ๆ บ้านที่เธออยู่ มันเป็นบ้านน็อคดาวน์สไตล์โมเดิร์น ที่มีอยู่ด้วยกันหลายหลังตั้งเรียงกันในพื้นที่กว้าง เธอมองไปทางขวาของบ้านพักที่ยืนอยู่ก็เห็นบ้านตึกสไตล์ยุโรปหลังใหญ่รายล้อมไปด้วยสวนหย่อมไม้ดอกไม้ประดับดูร่มรื่น นั่นคงจะเป็นบ้านของนายหัวธันวาอะไรนั่นสินะ

“ ไปที่บ้านนายหัวค่ะ เตรียมน้ำอุ่นให้นาย ” บัวตองตอบพร้อมกับเดินนำหน้าไป หญิงสาวเดินตามพร้อมทั้งมองสังเกตุไปรอบ ๆ เพื่อมองหาทางหนี

บัวตองเดินนำเข้ามาในตัวบ้านผ่านห้องโถงรับแขก เดินขึ้นบันไดมาบนชั้นสองแล้วเปิดเข้าไปในห้องนอนใหญ่ของเจ้าของบ้าน ภายในห้องตกแต่งด้วยโทนสีเทาเรียบหรู ทั้งชุดเครื่องนอนโซฟาและผ้าม่าน หมอนี่ก็น่าจะรวยใช่ย่อยคงไม่ได้จับตัวเธอมาเพื่อเรียกค่าไถ่แน่นอน ชมพูนุชรู้สึกกลัวขึ้นมาเมื่อนึกถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเครารกครึ้มกับตาคมที่เปล่งรัศมีความดุร้ายเคียดแค้นคู่นั่น หรือว่าเขาจะเป็นพวกค้ามนุษย์จับตัวผู้หญิงไปขายต่างประเทศ แล้วใช้ฉากหน้าเป็นนายเหมือง

บัวตองพาเธอเดินเข้ามาในห้องน้ำ เธอต้องเบิกตากว้างกับความสวยงามกว้างขวางของมัน พื้นถูกปูด้วยแผ่นหิน ผนังห้องน้ำติดวอลเปเปอร์สีน้ำตาลลายหินราวกับผนังถ้ำ มีเถาไม้เลื้อยตกแต่งอยู่รอบ ๆ อ่างจากุซซี่แบบฝังลงไปในพื้นตรงมุมห้องมีกระถางต้นไม้จัดไว้เป็นมุมสีเขียวสบายตา เรียกได้ว่าหมอนี่มีรสนิยมน่าดูชม

“ คุณต้องเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้นายหัวอาบทุกวัน นายชอบแช่น้ำอุ่นให้ผ่อนคลายน่ะค่ะ มันเป็นหน้าที่ของคุณตั้งแต่วันนี้ไป ” บัวตองบอกเล่าพร้อมทั้งเทเกล็ดสบู่หอมลงในอ่างจากุซซี่ทรงกลม

“ พี่คะ ถ้าพี่ช่วยฉันให้หนีออกไปจากที่นี่ได้ ฉันจะให้พี่สองแสนเลย นะคะพี่ช่วยชมพูด้วย ” เธออ้อนวอนพร้อมทั้งติดสินบนแม่บ้าน บัวตองถอนลมหายใจออกมาช้า ๆ ไอ้เห็นใจน่ะก็เห็นใจอยู่หรอก แต่จะทำไงได้นางเป็นแค่ลูกจ้างจะไปทัดทานคำสั่งเจ้านายได้ยังไงกัน อีกอย่างนางเข้าใจนายหัวดีว่าเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องเสียคุณมีนาไป ภาพร่างคุณหนูที่ห้อยโตงเตงลิ้นจุกปากยังคงติดตานางอยู่จนทุกวันนี้

“ จะใช้เงินฟาดหัวคนของฉันอีกอย่างนั้นรึ หึหึ สันดานเธอนี่ไม่ผิดกับพี่ชายเลยนะ ฝันไปเถอะ บัวตองออกไปได้แล้ว ” เสียงตวาดห้วนจัดดังขึ้นด้านหลังจนชมพูนุชสะดุ้งโหยง บัวตองก้มหน้าแล้วเดินออกไปตามคำสั่ง ทิ้งให้เธอยืนคว้างอยู่กับนายหัวตัวร้ายตามลำพัง

“ นาย เอ่อ คุณ จับชมพู เอ้ย ฉันมาทำไม คุณก็ออกจะร่ำรวยไม่น่าจะต้องการเงินค่าไถ่ หรือว่าไอ้ที่รวยขึ้นมานี่เพราะค้าผู้หญิงกันแน่ ” ชมพูนุชกรูดถอยไปยืนข้างอ่างอาบน้ำขณะที่เขาย่างสามขุมเข้ามา ร่างสูงใหญ่ค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดแล้วเดินเข้ามาช้า ๆ มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนเจ้าป่ากำลังจ้องเหยื่อตัวน้อยที่จนมุม ไม่รีบร้อนเพราะถึงยังไงก็หนีไปไหนไม่พ้นอยู่ดี

“ ปากดีเดี๋ยวจะโดนอย่างที่พูดจริง ๆ แม่คุณหนูตีนแดง ถอดเสื้อให้ฉันสิ ” เขาเข้ามายืนตรงหน้า กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกไปจนหมด เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีแนวขนอ่อนปรกคลุมเป็นแนวลงมาจนถึงขอบกางเกงยีน ชมพูนุชกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อมองเห็นลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เครียดครัดของคนตรงหน้า เธอยังคงยืนนิ่งไม่ยอมทำตามคำสั่ง

“ ฉันบอกให้ถอดเสื้อให้ฉันได้ยินมั้ย! ” คำรามก้องพร้อมกับกระชากแขนเธอเข้าหาจนร่างบางปลิวหวือมาปะทะอกกว้าง ชมพูนุชตัวสั่นด้วยความกลัว แต่ก็นั่นแหละความดื้อดึงมันอยู่ในสายเลือดเสียแล้ว

“ ถอดเองสิโตจะตายแล้ว ฉันจะไม่ทำตามที่คุณสั่งหรอกนะในเมื่อคุณยังไม่บอกเลยว่าจับฉันมาทำไม ” คำพูดอ่อนหวานแทนตัวเองว่าชมพูไม่มีอีกแล้ว ในเมื่อมันใช้ไม่ได้ผลก็ต้องต่อต้านมันซะเลย