บทที่ 3 ชดใช้หนี้ที่จ่ายไม่ได้ด้วยเงิน

“ อ้าว เฮ้ย อะไรกันวะเนี่ย หลับรึเป็นลมไปอีกล่ะ โธ้โว้ย! ” เขาวางร่างกึ่งเปลือยที่หมดสติลงบนฟูก มองเธอพลางเสยผมอย่างขัดใจ

มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิวะ แม่นี่จะสบายตัวแล้วหลับไปโดยที่เรายังไม่ได้แม้แต่จะเอามังกรเข้าถ้ำได้ยังไง เวรแท้ ๆ เลย!

ธันวาถอนลมหายใจหนักหน่วงพลางก้มลงมองเจ้ามังกรใหญ่ที่เหยียดขยายจนปวดตุบ ๆ ในเป้ากางเกงอย่างหัวเสีย เขาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างของชมพูนุชไว้ก่อนจะเดินออกมาสูบบุหรี่ตรงระเบียงหน้าห้องพัก ในขณะที่บัวตองกำลังเดินเข้ามาหาพอดี

“ นายหัวให้พี่เชิดไปเรียกบัวตองมา มีอะไรหรือคะ ” หัวหน้าแม่บ้านถามผู้เป็นนายด้วยความนอบน้อม

ธันวาหยิบแบงค์พันในกระเป๋าสตางค์ออกมาส่งให้บัวตองจำนวนหนึ่ง

“ เอาเงินนี่ไปจัดการซื้อเสื้อผ้าให้ผู้หญิงที่อยู่ในห้องที ของใช้ส่วนตัวด้วย แล้วคอยเฝ้าดูชมพูตอนที่ฉันไม่อยู่อย่าให้คลาดสายตา ฉันจะเข้าไปดูในเหมืองสักหน่อย เตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ด้วยเดี๋ยวจะกลับมาอาบ ” สั่งเสร็จก็หันกลับเข้าไปมองคนที่ยังนอนหลับอยู่ข้างในด้วยสายตาเย็นชา แล้วเดินออกไปดูงานที่เหมืองแร่ทันที การเอาคืนกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วไอ้วิน!

ชมพูนุชลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งเพราะเสียงเรียกของใครบางคนพร้อมกับแรงเขย่าที่แขนเบา ๆ

“ คุณคะตื่นได้แล้วค่ะ ” บัวตองเมียนายเชิดเป็นหัวหน้าแม่บ้านคอยควบคุมดูแลเด็กรับใช้ในบ้านของนายหัวธันวา และคอยดูแลความเรียบร้อยทุกอย่าง ทำงานที่บ้านธันวามานานตั้งแต่พ่อกับแม่ของเขายังมีชีวิตอยู่

จนกระทั่งเขาเสียท่านทั้งสองไปเพราะอุบัติเหตุ จนเหลือเพียงเขากับมีนาน้องสาวเพียงคนเดียว แล้วมีนาก็มาจากไปอีกคน จากนั้นมานายหัวของนางก็แทบจะไม่เคยมีรอยยิ้มบนใบหน้าให้เห็นอีกเลย

“ พี่ เป็นใครคะ ช่วยด้วยค่ะ ฉันถูกไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้จับมาที่นี่ ” เธอดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วคว้าแขนสาววัยกลางคนเขย่าอย่างวิงวอน โดยไม่ทันได้รู้ตัวว่าผ้าห่มที่ปิดท่อนล่างได้ร่นลงไปกองอยู่หน้าขา แล้วกางเกงที่ไอ้คนบ้าถอดลงไปกองที่ต้นขามันก็ยังอยู่ที่ต้นขาเหมือนเดิม

“ พี่ชื่อบัวตองเป็นแม่บ้านที่นี่ค่ะ ”

“ แล้วที่นี่มันคือที่ไหนคะพี่บัวตอง ” เธอยังคงถามต่อ

“ ที่นี่คือเหมืองแร่ธนกิจ แล้วไอ้คนบ้าที่คุณว่านั่นก็คือนายหัวธันวาเจ้าของเหมืองนี่และเป็นเจ้านายพี่เอง พี่ว่าคุณควรจะแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนดีกว่านะ เดี๋ยวจะพาขึ้นไปเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้นายหัว นี่เสื้อผ้าของคุณพี่ให้คนไปซื้อมาไว้ให้แล้วค่ะ ” บัวตองมองที่หว่างขาของสาวสวยตรงหน้าแล้วหันหน้าหนีไปทางอื่น ผู้หญิงคนนี้ผิวพรรณดีหน้าตาสะสวยหมดจด ไม่น่าเกิดมาเป็นน้องสาวศัตรูนายหัวเลย

“ อุ้ย! ตายจริง ” เธอรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมส่วนสงวนไว้แก้มร้อนด้วยความอาย เพราะไอ้โรคจิตนั่นแท้ ๆ เชียว

“ คุณแต่งตัวเถอะพี่จะไปรอหน้าห้อง ” บัวตองลุกเดินออกไปแล้ว ชมพูนุชจึงรีบดึงกางเกงขึ้นมาใส่ให้เรียบร้อย แก้มนวลร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนที่เธอจะหมดสติไป มันเป็นการรุกรานอันซาบซ่านที่เพิ่งเคยพานพบ เธอสลัดความคิดนั่นออกไปบอกตัวเองให้คิดหาทางเอาตัวรอด

“ มือถือ จริงสิมือถือเราอยู่ไหนต้องหาทางโทรหาพี่วินให้ได้ ” เธอมองหาไปทั่วห้องนอนแคบ ๆ ที่มีห้องน้ำอยู่ในตัว ก็ไม่พบกระเป๋าและข้าวของตัวเองเลยสักชิ้น จำได้แค่ว่าเธอเดินทางกลับจากไปเที่ยวเชียงใหม่นั่งเครื่องมาลงที่สนามบินแล้วก็มีคนขับรถของพี่วินมารับ พอขึ้นมานั่งบนรถก็มีผู้ชายอีกคนเปิดประตูรถเข้ามาโป๊ะผ้าสีขาวมาที่จมูกเธอทันที จากนั้นเธอก็มารู้ตัวอีกบนฟูกที่นี่

ป่านนี้พี่ชายเธอคงจะรู้แล้วว่าน้องสาวหายตัวไป คงต้องทำใจเย็นเอาไว้แล้วค่อยหาจังหวะยืมมือถือใครสักคนโทรหาพี่วิน ชมพูนุชคิดและพยายามตั้งสติให้ได้มากที่สุดก่อนจะเดินออกไปหาแม่บ้านที่รออยู่หน้าห้อง