บทที่ 5

ฉันถอยรถเข้าโกดัง ปิดประตูแล้วเปิดไฟ

ไอลีนายืนอยู่กลางโกดัง มองไปรอบๆ กองเสบียงที่สูงเป็นภูเขา

น้ำ อาหาร กระสุน ยา ทุกอย่างถูกจัดแยกหมวดหมู่วางไว้อย่างเป็นระเบียบ เหมือนซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดย่อม

“คุณเตรียมพวกนี้มานานแค่ไหน?” เธอถามด้วยความตกใจ

“สามวัน”

“สามวัน?” เธอหันมามองฉัน “ของพวกนี้……”

“ผมรู้ว่าเมื่อไหร่ต้องใช้อะไร รู้ว่าต้องไปซื้อที่ไหน รู้วิธีต่อราคา รู้วิธีหลีกเลี่ยงความสนใจ”

ฉันเดินไปที่โซนอาหาร หยิบเนื้อวัวกระป๋องขึ้นมา

“อย่างเช่นนี่ ผมรู้ว่าพรุ่งนี้บ่ายสาม ชั้นวางของในซูเปอร์มาร์เก็ตจะถูกกวาดจนหมด”

เธอเดินไปที่โซนการแพทย์ ตรวจดูยาและอุปกรณ์

ตอนเธอเห็นถุงเลือดและอุปกรณ์ให้น้ำเกลือ เธอก็หันกลับมามองฉันแวบหนึ่ง

“คุณเตรียมแม้กระทั่งกรุ๊ปเลือดไว้แล้ว?”

“O ลบ ผู้ให้เลือดสากล หวังว่าจะไม่ต้องใช้”

ไอลีนาเปิดกล่องแช่เย็น ข้างในเป็นยาที่เธอเอามาจากโรงพยาบาล

ยาปฏิชีวนะ ยาต้านไวรัส ยาชา ไหมเย็บแผล

“ส่วนของฉัน” เธอวางกล่องไว้ที่โซนการแพทย์ “ถึงจะไม่เยอะเท่าของคุณ”

“คุณค่าของคุณไม่ได้อยู่ที่ของพวกนี้” ฉันเดินไปที่หน้าต่าง ดึงมู่ลี่เปิดออกเล็กน้อย “ดูบ้านฝั่งตรงข้ามนั่น”

เธอเดินเข้ามา มองไปตามที่ฉันชี้

หน้าต่างชั้นสองของบ้านคาร์ล ลิซ่ากำลังเสียบไฟประดับต้นคริสต์มาส

“นั่นคือ……”

“แฟนเก่าของผมกับเพื่อนสนิทของผม”

เสียงฉันเรียบ “ในความฝัน พวกมันยืนอยู่ตรงหน้าต่างนั้น มองผมตายอยู่กลางถนน”

ไอลีนามองตาฉัน

ดวงตาของเธอเป็นสีน้ำตาลอ่อน ใต้แสงไฟในโกดังดูใสสะอาด

“คุณอยากให้ฉันพูดอะไร?”

เธอถาม “บอกว่าสิ่งที่คุณทำมันไม่ถูก? หรือบอกว่าคุณทำถูกแล้ว?”

“พูดในสิ่งที่คุณอยากพูด”

เธอไม่ตอบ แต่เดินไปที่โซนครัว

เธอเปิดตู้เย็น หยิบไข่สองฟองกับเบคอนสองสามชิ้นออกมา

“ฉันหิว ไข่เอาด้านเดียวหรือสองด้าน?”

ฉันชะงักไปนิดหนึ่ง “ด้านเดียว”

“โอเค” เธอจุดไฟ เทน้ำมัน “งั้นระหว่างอดตายกับการแก้แค้น ฉันเลือกกินให้อิ่มก่อน คุณเอากี่ฟอง?”

“สอง”

เบคอนในกระทะส่งเสียงฉ่าๆ ขอบไข่เริ่มเป็นสีทอง

ท่าทางของไอลีนาคล่องแคล่ว เห็นได้ชัดว่าเธอทำอาหารเองบ่อย

“คุณรู้ไหม” เธอพูดโดยไม่หันมามองฉัน “ที่โรงพยาบาล เรามีหลักการหนึ่ง

ไม่ตัดสินการเลือกของคนไข้

คุณเสพยาเสพติดจนต้องเข้า ICU ฉันก็ช่วยคุณ

คุณเมาแล้วขับจนขาหัก ฉันก็รักษาคุณ

เพราะหน้าที่ของฉันคือทำให้คุณมีชีวิต ไม่ใช่ตัดสินว่าคุณควรมีชีวิตไหม”

เธอตักไข่ใส่จานกระดาษ แล้วยื่นให้ฉัน

“แต่ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล”

เธอนั่งลง ถือส้อม “ที่นี่คือเซฟเฮาส์ของคุณ กฎของคุณ ขอแค่คุณไม่เอาฉันไปขังไว้ข้างนอกให้ซอมบี้กิน……” เธอเงยหน้ามองฉัน “ฉันก็ไม่มีปัญหา”

ฉันรับจาน กลิ่นหอมไหม้ของเบคอนผสมกับไอร้อนของไข่

“ขอบคุณ”

ฉันขอบคุณเธอจริงๆ ที่เข้าใจฉัน

“งั้นก็กินเถอะ”

เธอเริ่มหั่นของตัวเอง “กินเสร็จแล้วช่วยฉันจัดยา เรียงตามวันหมดอายุ”

พวกเรากินกันอย่างเงียบๆ

ในโกดังมีแค่เสียงส้อมกระทบจานกระดาษ กับเสียงเพลงคริสต์มาสที่ลอยมาเบาๆ จากที่ไกลๆ

ไม่รู้ว่าเพื่อนบ้านบ้านไหนกำลังจัดปาร์ตี้

พอกินเสร็จ ไอลีนาก็เริ่มจัดยาอย่างจริงจัง

เธอทำงานอย่างตั้งใจ ขวดแต่ละขวดอ่านฉลากละเอียด แล้วติดป้ายระบุสรรพคุณกับปริมาณยา

ส่วนฉันก็จัดการระบบป้องกันต่อ ติดตั้งสัญญาณเตือนแบบเส้นดักที่ประตู ทดสอบวิทยุ สะอาดและตรวจเช็กอาวุธทุกกระบอก

สองทุ่ม โทรศัพท์ฉันดังขึ้น

เป็นคาร์ล

“พวก นายอยู่ไหน? ลิซ่าย่างสเต๊กเสร็จแล้วนะ!”

“มีธุระด่วน ไว้พรุ่งนี้ พรุ่งนี้คืนคริสต์มาส ฉันจะไป ฉันจะเอาไวน์ดีๆ ไปด้วย”

“โอเค……”

เขาฟังดูผิดหวังนิดหน่อย แต่ไม่นานก็กลับมาตื่นเต้น “อ้อ ใช่ ลูกพี่ลูกน้องฉันบอกว่าโครงการเริ่มได้เร็วขึ้น! พอเงินเข้า สัปดาห์หน้าก็เริ่มงานได้เลย!”

“ดี ผมจัดการเรื่องธนาคารเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้าเจ็ดโมงเงินจะเข้า”

พูดจบ ฉันก็ตัดสายทันที

สี่ทุ่ม พวกเราปูถุงนอนสองถุง เว้นระยะกันด้วยชั้นวางของสองแถว

พอปิดไฟ โกดังก็จมอยู่ในความมืด มีเพียงแสงไฟถนนลอดผ่านช่องมู่ลี่เข้ามาเป็นเส้นบางๆ

“แจ็ก” ในความมืด เสียงไอลีนาดังขึ้น

“อืม?”

“ขอบคุณที่วันนี้มาหาฉัน”

ฉันไม่ตอบ

“ก่อนน้องสาวฉันจะเสีย เธอบอกฉันว่า สิ่งสำคัญที่สุดของชีวิตไม่ใช่ว่าอยู่ได้นานแค่ไหน แต่คืออยู่กับใคร”

เสียงเธอเบามาก “ฉันหวังว่าคุณจะเป็นตัวเลือกที่ถูกต้อง”

“ผมก็หวังเหมือนกัน”

เงียบไปนาน จนฉันคิดว่าเธอหลับไปแล้ว เธอก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง

“ถ้าพรุ่งนี้พวกมันมาที่ประตูจริงๆ คุณจะเปิดไหม?”

ฉันจ้องเงาบนเพดาน

“ไม่เปิด”

“ดี”

เธอพลิกตัว เสียงผ้าถูเสียดสีกันเบาๆ

“ราตรีสวัสดิ์ แจ็ก”

“ราตรีสวัสดิ์ ไอลีนา”

เหลืออีกสิบสองชั่วโมง