บทที่ 4

ฉันไม่ได้ขับรถเข้าไปในลานจอด แต่จอดไว้หน้าร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้ามถนน

มองผ่านกระจกหน้ารถ เห็นประตูอัตโนมัติของแผนกฉุกเฉินเปิดปิดไม่หยุด

รถพยาบาลเพิ่งส่งคนชรามา ญาติยืนร้องไห้อยู่ข้างๆ

ทุกอย่างดูปกติดี

ฉันหยิบโทรศัพท์ หาเบอร์ของไอลีนา

ครั้งล่าสุดที่โทรหาเธอคือเมื่อสี่เดือนก่อน

ตอนนั้นเธอเพิ่งเข้าเวรกะกลางคืนยาวสามสิบหกชั่วโมง ฉันส่งข้อความถามว่าจะให้ซื้อกาแฟไปฝากไหม

เธอตอบว่า “ขอบคุณนะ แต่ฉันต้องไปนอนแล้ว”

หลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยติดต่อเธออีก

ไม่ใช่ว่าไม่อยาก แต่ไม่กล้า

อดีตทหารหน่วยพิเศษที่มือเปื้อนเลือด กับหมอที่ช่วยชีวิตผู้คน

สิ่งที่คั่นกลางไม่ใช่แค่ความต่างของอาชีพ แต่คือทั้งชีวิต

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม

โทรศัพท์ดังอยู่ห้าครั้งกว่าจะมีคนรับ

“สวัสดีค่ะ ไอลีนา รอส” เสียงเธอแฝงความเหนื่อยล้า ด้านหลังมีเสียงเครื่องมือแพทย์ดังติ๊ดๆ

“ผม แจ็ก มาสเตอร์ส”

ปลายสายเงียบไปสองวินาที

“แจ็ก?” เธอดูแปลกใจเล็กน้อย “คุณป่วยเหรอ?”

“ฟังนะ ผมรู้ว่ามันฟังดูบ้ามาก แต่ผมต้องการให้คุณมาที่ลานจอดรถในอีกยี่สิบนาที”

“ฉันกำลังเข้าเวร……”

“ลาออก”

“อะไรนะ?”

“ลาออกจากงาน ตอนนี้เลย หรืออย่างน้อยก็ลาพักยาวหนึ่งเดือน ลาป่วย ลากิจ ใช้เหตุผลอะไรก็ได้”

ในสายมีเสียงเธอหายใจลึก “แจ็ก คุณดื่มเหล้าอยู่หรือเปล่า?”

“ผมมีสติ”

ฉันมองไปที่ตึกโรงพยาบาล “พรุ่งนี้บ่ายสี่ ที่นี่จะกลายเป็นนรก

ผู้ติดเชื้อกลุ่มแรกจะถูกส่งมาประมาณบ่ายสาม อาการเหมือนโรคพิษสุนัขบ้าแต่ก้าวร้าวรุนแรงกว่า

สี่โมงครึ่ง แผนกฉุกเฉินจะควบคุมไม่ได้

ห้าโมง โรงพยาบาลทั้งแห่งจะถูกปิดล้อม แต่คุณจะติดอยู่ในห้องเก็บของชั้นใต้ดิน เพราะเพื่อนร่วมงานล็อกคุณไว้นอกห้อง เพื่อแย่งชุดป้องกันชุดสุดท้าย”

ฉันพูดรวดเดียวจบ แล้วหยุด

ไอลีนาเงียบไปสิบวินาทีเต็ม

“คุณรู้เรื่องห้องเก็บของได้ยังไง?”

เธอประหลาดใจมาก “ฉันเพิ่งย้ายแฟ้มเวชระเบียนเก่าไปที่นั่นเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว แม้แต่หัวหน้าแผนกยังไม่รู้ตำแหน่งแน่ชัดเลย”

ฉันไม่ตอบคำถามนั้น

“อีกยี่สิบนาที ฝั่งตะวันออกของลานจอด รถกระบะสีเขียวของผม

ถ้าคุณไม่มา ผมจะบุกเข้าโรงพยาบาลพรุ่งนี้บ่ายสามแล้วพาคุณออกมา

แบบนั้นจะอันตรายกว่ามาก ทั้งกับคุณและกับผม”

“แจ็ก……”

“ผมเห็นคุณตายมาแล้ว”

ฉันขัดเธอ “ผมเห็นคุณถูกกัดจนเหลือแขนแค่ครึ่งเดียว ผมไม่อยากเห็นมันอีกครั้ง”

ฉันวางสาย

ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ

ยี่สิบนาทีต่อมารู้สึกเหมือนยี่สิบปี

ฉันมองคนเข้าออกหน้าโรงพยาบาล จนกระทั่งเธอปรากฏตัว

ไอลีนา รอสไม่ได้ใส่เสื้อกาวน์ แต่สวมคาร์ดิแกนไหมพรมสีเทาอ่อน กางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้ม รองเท้าผ้าใบ

ผมสีทองรวบเป็นหางม้าเรียบง่ายด้านหลัง หน้าไม่มีเครื่องสำอาง ใต้ตาเป็นรอยคล้ำจางๆ จากความเหนื่อยล้า

ในมือเธอถือกล่องแช่เย็นทางการแพทย์ ยืนมองซ้ายมองขวาอยู่หน้าประตูโรงพยาบาล

ฉันกะพริบไฟรถ

เธอเห็นฉัน ลังเลหนึ่งวินาที แล้วรีบวิ่งข้ามถนนมา

พอเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารนั่งลง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกลิ่นกาแฟอ่อนๆ ลอยเข้ามา

“ฉันบอกหัวหน้าว่าที่บ้านมีเรื่องด่วน”

เธอวางกล่องแช่ไว้ข้างเท้า “แต่ฉันลาได้แค่สามวัน แจ็ก คุณควรมีเหตุผลที่ดีมาก……”

“คุณเชื่อผมไหม? วันคริสต์มาสจะมีซอมบี้ระบาดทั่วโลก อารยธรรมมนุษย์จะเผชิญวันสิ้นโลก”

ฉันมองเธออย่างจริงจัง และเป็นครั้งแรกที่มองเธอจริงๆ

จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเธอสวยมาก

และเมื่อเธอถูกฉันมองแบบนั้น ตอนแรกก็เขินเล็กน้อย แล้วเธอก็พยักหน้า

“ฉันเชื่อคุณ”

ใช่แล้ว ชาติก่อนฉันมันเลวจริงๆ!

ทั้งที่มีผู้หญิงแบบนี้รักฉันอยู่เงียบๆ กลับไม่เคยรู้ตัว

ทั้งที่สิ่งที่ฉันพูดมันไร้สาระขนาดนั้น ไม่มีหลักฐานอะไรเลย แต่เธอกลับเชื่อ

ชาตินี้ ฉันจะไม่มีวันทำให้เธอผิดหวัง

“ไปกับผม”

“ไปไหน?” เธอถาม

“เซฟเฮาส์ ผมมีเสบียง อาวุธ และยา เพียงพอให้คนอย่างน้อยสองคนอยู่ได้หกเดือน”

ไอลีนาจ้องฉัน เหมือนกำลังประเมินเคสที่ซับซ้อน

“ทำไมต้องเป็นฉัน?”

“เพราะ……ผมไม่อยากทำผิดต่อคุณอีก”

ดวงตาเธอเบิกเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างเขิน “คุณรู้ได้ยังไง……”

ฉันมองเธออย่างจริงใจ “ผมอยากมีชีวิตอยู่กับคนที่คู่ควรจะมีชีวิตอยู่”

ไอลีนาก้มมองมือของตัวเอง

มือของพยาบาล ข้อนิ้วนูนเล็กน้อย เล็บตัดสั้น ผิวแห้งจากการฆ่าเชื้อซ้ำๆ

“คนไข้ของฉัน……” เธอพูดเบาๆ

“คุณช่วยพวกเขาไม่ได้ หลังจากพรุ่งนี้ ไม่มีใครช่วยได้”

เสียงฉันแข็งขึ้น “แต่คุณช่วยตัวเองได้ แล้วรอให้ทุกอย่างผ่านไป จากนั้นคุณจะช่วยคนได้มากกว่านี้”

เธอเงยหน้าขึ้น ในดวงตามีความลังเล แต่มีความมุ่งมั่นมากกว่า

“ตกลง!”

เมื่อได้คำตอบ ฉันก็ยิ้ม

ระหว่างทางกลับ ฉันเล่าเรื่องที่ตัวเองเจอในชาติที่แล้วให้เธอฟัง

แต่ฉันบอกว่าเป็นแค่ฝันร้าย

ไอลีนาจับมือฉันไว้ มองฉันด้วยแววตาเป็นห่วง “คุณคงเจ็บมากเลยใช่ไหม?”

ในวินาทีนั้น ฉันก็รู้ว่าฉันเลือกถูกแล้ว