บทที่ 3

บ่ายสองโมง ฉันไปรับของทั้งหมดที่ร้านปืน

เฒ่าโจช่วยยกกล่องขึ้นท้ายรถกระบะให้ฉัน ก่อนจะยื่นกล่องอะลูมิเนียมทรงยาวมาให้

“ของแถม”

เขาพูดว่า “กล้องเล็งตรวจจับความร้อนระดับทหาร แบตเตอรี่ใช้ได้สี่สิบแปดชั่วโมง ถือว่าเป็นของขวัญคริสต์มาส”

ฉันเปิดกล่อง

เลนส์สะท้อนแสงสีเขียวหม่นใต้แสงแดด

“ของแบบนี้ไม่ถูกนะ” ฉันพูด

“ของที่นายซื้อไป พอให้ฉันฉลองปีใหม่สบายๆ แล้วล่ะ”

สี่โมงเย็น ฉันกลับโกดังแล้วเริ่มลงมือทำงาน

ติดตั้งช่องยิงที่เปิดปิดได้ด้านในของกระจกกันกระสุน

เปลี่ยนประตูเป็นประตูเหล็กนิรภัย มีจุดล็อกสามจุด กรอบประตูยึดเข้ากับผนังคอนกรีตด้วยพุกขยาย

บนหลังคาติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์ เดินสายเข้าชุดแบตเตอรี่และอินเวอร์เตอร์ภายใน

หกโมง งานเกือบเสร็จสมบูรณ์

ตอนนี้โกดังเหมือนป้อมปราการ

และที่ระยะสามร้อยหลา ห้องรับแขกของบ้านคาร์ลก็สว่างด้วยแสงสีเหลืองอบอุ่น

ผ่านกล้องเล็งตรวจจับความร้อน ฉันเห็นแหล่งความร้อนสามร่างกำลังเคลื่อนไหว

คาร์ล ลิซ่า และอีกคน น่าจะเป็นลูกพี่ลูกน้องของคาร์ล เจ้าของ “บริษัทก่อสร้าง”

พวกเขานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร

ลิซ่าลุกขึ้น ถือจานเดินไปหาใครบางคน ตอนเธอก้มตัว เส้นโครงร่างความร้อนบริเวณหน้าอกชัดเจน

เธอกำลังคอยปรนนิบัติพวกเขากินข้าว

พวกเขาคงไม่คิดว่า ตอนนี้ฉันกำลังจ้องพวกเขาอยู่

ฉันจึงตั้งใจโทรหาลิซ่า“ลิซ่า เธออยู่ไหน?”

เธอตอบเสียงอึกอักว่า “ฉะ ฉันอยู่ข้างนอก มีอะไรเหรอ?”

ฉันบอกว่าไม่มีอะไร แล้วก็ตัดสาย

ในความมืด ฉันข้ามถนนและคำโกหก ใช้เส้นเล็งของกล้องกวาดผ่านศีรษะพวกเขาทีละคน

ลิซ่า คาร์ล

ลมหายใจนิ่ง มือยิ่งนิ่งกว่า

ถ้าฉันลั่นไกตอนนี้ พวกมันตายแน่นอน

แต่ฉันไม่ทำ

ให้พวกมันตายง่ายๆ แบบนั้น มันถูกเกินไป

ฉันเปิดวิทยุทหารเครื่องใหม่ ปรับไปที่สถานีข่าวท้องถิ่น

ผู้ประกาศกำลังพูดถึงผู้ป่วยไข้หวัดที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แนะนำให้ประชาชนระวังตัวในช่วงคริสต์มาส

ฉันปิดวิทยุ แล้วมุดเข้าไปในถุงนอน

เงาท่อระบายอากาศบนเพดานถูกแสงไฟถนนยืดยาวออกไป

พรุ่งนี้คือวันที่ยี่สิบสามธันวาคม

เหลืออีกสี่สิบแปดชั่วโมงก็จะถึงคืนคริสต์มาส

เหลืออีกเจ็ดสิบสองชั่วโมงก่อนที่พวกมันจะผลักฉันเข้าไปในฝูงซอมบี้เหมือนชาติที่แล้ว

ยี่สิบสี่ธันวาคม ตอนเช้า

ฉันยืนอยู่ตรงทางขนส่งของซูเปอร์มาร์เก็ตแซม มองรถยกขนพาเลตอาหารกระป๋องชุดสุดท้ายขึ้นรถบรรทุกของบริษัทโลจิสติกส์

“คุณแน่ใจนะครับว่าจะให้ส่งของทั้งหมดนี้ไปที่อยู่ส่วนตัว?”

ผู้จัดการสวมเสื้อกั๊กสีส้มเช็ดเหงื่อ แท็บเล็ตในมือแสดงรายการยาวเหยียดผิดปกติ

“ของพวกนี้พอให้……อย่างน้อยห้าสิบคนกินได้ครึ่งปี”

“งานปาร์ตี้คริสต์มาสบริษัท”

ฉันตอบโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “ปีที่แล้วงบเหลือ โดนเจ้านายด่า”

เขาพยักหน้า เห็นได้ชัดว่าเจอคนใช้เงินปลายปีแบบนี้มามาก

แต่ตอนเขาเห็นว่าฉันสั่งน้ำดื่มเพิ่มอีกยี่สิบลัง น้ำมันดีเซลทหารสิบถัง และเครื่องกรองน้ำอุตสาหกรรมสองเครื่อง คิ้วก็เลิกขึ้นอีกครั้ง

“ปาร์ตี้ต้องใช้เครื่องกรองน้ำด้วยเหรอ?”

“โซนกิจกรรมกลางแจ้ง”

“แยกส่งของ ที่อยู่ฉันส่งเข้าอีเมลคุณแล้ว”

ตอนเซ็นเอกสาร ฉันเหลือบไปเห็นลูกค้าสองสามคนในทางเดินข้างๆ กำลังกระซิบกระซาบกัน

ผู้หญิงผมทองใส่กางเกงโยคะกลอกตาใส่เพื่อน “ดูไอ้บ้านั่นสิ พวกกักตุนของวันสิ้นโลกเริ่มอีกแล้ว”

เพื่อนเธอหัวเราะคิกคัก “ก่อนคริสต์มาสทุกปีต้องมีพวกเพี้ยนแบบนี้ ครั้งก่อนก็ปี 2012 ทำนายมายา คราวนี้อะไรอีกล่ะ?”

ฉันเซ็นเอกสารแผ่นสุดท้ายเสร็จ เงยหน้ามองพวกเธอ

พวกเธอเงียบทันที แล้วรีบเข็นรถออกไป

ผู้จัดการลดเสียงลง “อย่าใส่ใจเลยครับ บางคนก็……”

“ไม่เป็นไร”

ฉันคืนปากกาให้เขา “พรุ่งนี้ก่อนห้าโมงเย็น ของทั้งหมดต้องส่งถึง เพิ่มค่าด่วนผมจ่าย”

ฉันเดินออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต แสงแดดยามบ่ายของลอสแอนเจลิสทำให้ยางมะตอยในลานจอดรถนิ่มลง

ท้ายรถกระบะถูกอัดแน่นไปด้วยของที่ซื้อวันนี้

เจ้าของร้านวัสดุก่อสร้างมองฉันเหมือนกำลังมองฆาตกรต่อเนื่อง

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง เป็นลิซ่า

“แจ็ก! เธออยู่ไหน?”

เสียงเธอหวานจนเลี่ยน “เพื่อนฉันเห็นเธอซื้อของเต็มรถเลยเหรอ? ที่รัก โรงรถบ้านเราเก็บไม่ไหวแล้วนะ”

“ไม่ได้ซื้อเข้าบ้าน” ฉันสตาร์ทรถ “เช่าโกดังไว้ บริษัทจะเก็บอุปกรณ์”

“อ๋อ……” เธอหยุดไปนิดหนึ่ง “งั้นคืนนี้เธอมากินข้าวไหม? เรานัดกันไว้แล้วนะ”

“หกโมง ฉันจะเอาสเต๊กไปด้วย”

“เธอต้องมานะ” น้ำเสียงเธอแฝงความออดอ้อนปนข่มขู่เล็กน้อย “ฉันไม่ได้เจอเธอมาสามวันแล้ว”

วางสาย ฉันมองเวลา

บ่ายสองโมง เหลืออีกยี่สิบหกชั่วโมงก่อนซอมบี้จะระบาด

ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว

เหลือแค่อย่างสุดท้าย——ไอลีนา