
เฟยอี้หนิงเกิดใหม่พร้อมระบบช่วยเหลือ
ชีวิตนี้ลำบากหน่อยก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ได้อยู่พร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว เฟยอี้หนิงชีวิตดับสิ้นเมื่ออายุได้เพียงยี่สิบปี ในขณะที่ดวงจิตกำลังจะเคลื่อนผ่านสะพานไน่เหอ กลับถูกสตรีในชุดสีขาวอมชมพูสะอาดตาคว้าแขนห้ามเอาไว้ เธอบอกกล่าวว่าช่วงชีวิตนี้ของตนยังไม่สิ้นสุด เฟยอี้หนิงไหนเลยจะรู้สึกดี ในเมื่อความตายนี้เธอไม่ได้รู้สึกเสียดายเพียงแค่เสียใจที่ไม่อาจตอบแทนบุญคุณบิดามารดาที่เลี้ยงดูมาอย่างดี แต่แล้วความคิดของเธอก็เปลี่ยนไปเมื่อคนที่ตนคิดว่าไม่อาจตอบแทนความรักกลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้า หยาดน้ำตาไหลรินด้วยความคิดคะนึงหา ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าชีวิตใหม่ที่ได้มานี้จะใช้มันเพื่อตอบแทนความรักที่พวกเขามอบให้ ชีวิตใหม่ที่สวรรค์มอบให้นี้ เธอจะใช้มันอย่างดีที่สุด

ฉันเกิดใหม่เป็นหลานสาวชาวนายุค 60
ในช่วงที่หญิงสาวกำลังรู้สึกสิ้นหวังในชีวิต เธอได้ช่วยชีวิตหญิงชราคนหนึ่งเอาไว้ นับตั้งแต่วันนั้นชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไปตลอดกาล

ย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน
เมื่อเยี่ยหลันก็ต้องลาโลกเก่าอย่างไม่ทันตั้งตัว วิญญาณบรรพบุรุษบอกว่าจะช่วยให้เกิดใหม่ ได้เกิดใหม่ทั้งทีดันเกิดในยุคโบราณแถมมาอยู่ในร่างของคนที่กำลังถูกจับถ่วงน้ำ ข้อหาหญิงงามเมืองท้องไม่มีพ่อ !!

หงส์กลางใจอสุรา
เพราะความรักมันบังตา เพราะความดีมันจอมปลอม เพราะเกิดมาบนกองเงินกองทอง นอนอยู่บนตั่งแห่งอำนาจ นางถึงไม่เคยคิดว่าตัวเองจะถูกล่อลวงและหักหลังจากคนที่นางทุ่มเททั้งชีวิต ทั้งอำนาจเพื่อส่งเขาถึงจุดสูงสุด

เฟิ่งจิ่วกับน้ำเต้าสุรา
เฟิ่งจิ่วทะลุมิติมาพร้อมกับน้ำเต้าสุราที่ด้านในมีสุราวิเศษใครก็ตามที่ดื่มจะมีร่างกายแข็งแรงเมื่อดื่มไปนานๆก็จะไม่แก่เฒ่ามีอายุยืนยาวนับพันปีเช่นผู้บำเพ็ญเพียร

นรินตาข้ามภพ
เมื่อ 'นรินตา' หญิงสาวยุคปัจจุบันต้องทะลุมิติมาอยู่ในร่างของ 'หยางอันอวี้' เด็กสาวกำพร้าในยุคโบราณที่แสนยากจน พร้อมภาระที่ต้องดูแลน้อง ๆ อีกสองชีวิตให้รอดพ้นจากความอดอยาก ในโลกที่ปราศจากเทคโนโลยี สิ่งเดียวที่นางมีคือ สองมือเปล่า... กับสมองที่เต็มไปด้วยความรู้จากอนาคต ท่ามกลางความยากจน เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง...จะสามารถเปลี่ยนชะตากรรมของครอบครัวได้หรือไม่ นี่ไม่ใช่เรื่องของการผจญภัยสุดแฟนตาซี แต่มันคือเรื่องของ ความกล้าเอาชีวิตรอด ความรักในครอบครัว และ พลังของหญิงสาวที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา เส้นทางของทั้งสามจะ "รุ่ง" หรือจะแค่ "รอด" คงต้องให้กาลเวลาพิสูจน์...

โหวน้อยท่านเลิกตื๊อข้าเสียที
ชั่วชีวิตของเซี่ยเฟิงหรั่นมีความปรารถนาอยู่สามประการ ประการแรก: ขอให้มารดาของนางตาสว่างเสียที เลิกทุ่มเทความรักอย่างมืดบอด แล้วมองให้ชัดว่าบิดาของนางนั้นคือบุรุษสารเลวหาตัวจับยาก! ประการที่สอง: ขอให้ท่านย่าเลิกกังวลเรื่องการออกเรือนของนาง เพื่อให้นางได้เลือกเฟ้นสามีที่ว่าง่ายและเชื่อฟังมาเคียงคู่สักคน ประการที่สาม: ขอให้ ท่านโหวตัวน้อย แห่งจวนองค์หญิงอยู่ห่างจากนางไปไกลๆ ปล่อยให้นางได้หาเงินเก็บสะสมสินเดิมออกเรือนอย่างสงบสุขเสียที ใครบ้างจะไม่รู้ว่าท่านโหวผู้ยิ่งใหญ่แห่งจวนองค์หญิงผู้นี้ ผิวหน้าหนายิ่งกว่ากำแพงเมือง มีคู่หมายกระจายอยู่ทั่วเมืองหลวง สตรีทั้วเมืองหลวงต่างหมายปอง กล้ากระทั่งโต้เถียงฮ่องเต้ แย่งชิงสตรีกับเหล่าองค์ชาย ทำเอาอัครเสนาบดีโกรธจนเป็นลม ต่อยตีแม่ทัพจนหมอบราบคาบ ฝีปากกล้าจนเหล่าขุนนางสอดส่องนิ่งอึ้งไร้คำโต้ และทำเอาศาลต้าหลี่สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว! คนแบบนี้นางย่อมมิอาจไปตอแยด้วยได้! แต่ใครจะไปคาดคิดว่าท่านโหวผู้ยิ่งใหญ่นอกจากจะหน้าหนาแล้ว ความสามารถในการตามตื้อยังเป็นเลิศ มู่ชิงเหยาได้แต่เฝ้ามองตนเองค่อยๆ หลุดจากกำแพงที่วางไว้ หน้ากากที่สวมอยู่ร่วงหล่นลงทีละชั้น จนกระทั่งตกอยู่ในอ้อมกอดของท่านโหวตัวร้าย... และไม่อาจหนีพ้นได้อีกต่อไป! .. นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมุติ

หน้ากาก(ร้าย)ท่านประธาน
พายุ อายุ 29 ปี เจ้าของบริษัท Strom's Secret เจ้าของบริษัทชุดชั้นในสตรีชื่อดังระดับโลก อัธยาศัยดีเป็นที่หลงรักของลูกน้องในบริษัท ชวนให้หลายคนวาดฝันภาพตัวเองยืนเคียงข้างกับชายหนุ่มในวันแต่งงานกันทั้งนั้น บุคลิกท่าทางน่าเกรงขาม รอยยิ้มเบาบางแต่กระชากใจสาวหลายคน ต่อให้ชายหนุ่มเป็นคนเนี๊ยบและละเอียดกับงานมากแค่ไหน แต่ลูกน้องในบริษัทไม่มีใครบ่นเลย ยังเต็มใจทำงานให้กับเขาเป็นอย่างดี แต่ไม่มีใครรู้ว่าอีกหน้ากากหนึ่งพายุไม่ต่างจากอสูรร้าย โหมกระหน่ำดั่งพายุทอร์นาโด มีเพียงคนสนิทเท่านั้นที่จะรู้นิสัยที่แท้จริง นอกนั้นไม่มีใครรู้ว่าชายหนุ่มมีมุมโหดเหี้ยมก็เพราะคนอื่นที่เห็นหน้ากากนี้มักไม่มีลมหายใจกลับมาพูดต่อ แก้มใส อายุ 24 ปี พนักงานบริษัท สาวสวยจนหลายคนหลงไหล แต่ก็ไม่ยอมคนที่คอยเอาเปรียบ ไม่อ่อนต่อโลก ผับก็เข้าเหล้าก็กินตามประสาวัยรุ่นและสนุกสนานกับเพื่อนฝูงแต่ไม่เคยทำเสียงาน แก้มใสเข้าสู่วัยทำงานอย่างเต็มตัว เธอทำงานในบริษัทชุดชั้นในสตรีชื่อดังมาเป็นเวลาหนี่งปีแล้ว ด้วยความขยันและมีความสามารถทำให้เธอสามารถเข้าบริษัทดังระดับโลกได้ ยิ่งอัธยาศัยดีไม่เคยคิดร้ายกับใครทำให้เธอเข้ากับคนอื่นได้ง่าย ภาพวาดฝันเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มก็ผุดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง ยิ่งได้รับคำชมเรื่องงานจากริมฝีปากหนาของเจ้านายหนุ่มทำให้หัวใจดวงน้อยกระชุ่มกระชวย แต่สุดท้ายเธอก็ต้องดึงสติกลับมาเพราะสายตาของเจ้านายหนุ่มไม่เคยคิดเกินเลยกับลูกน้องคนไหนเลย ไม่ใช่แค่เธอที่คิดเกินเลยกับเจ้านายตัวเอง แต่สาวๆหลายคนก็ต่างจินตนาการเหมือนกับเธอกันทั้งนั้น

อวี้จื่อลู่ ณ หมู่บ้านม่านหมอก
ข้อมูลเบื้องต้น องุ่นก็แค่หญิงสาวกำพร้าคนหนึ่ง ที่หาปลา ปลูกผักข้างบ้าน รับจ้างล้างจาน ทำงานทุกอย่างเพื่อเลี้ยงปากท้อง แล้วทำไมคนเห็นแก่ตัวเหล่านั้นต้องมาแย่งเงินและทำให้เธอตายด้วย คิดแล้วเจ็บใจจริง ๆ หลังจากเธอเสียพ่อและแม่ไปในอุบัติเหตุครั้งนั้น ทุกคนที่เคยรู้จักต่างเริ่มห่างหายไปทีละคนสองคน ราวกับว่าไม่มีเคยมีตัวตนอยู่ในชีวิต ทรัพย์สินเงินทองอย่าได้ถามหา ทุกอย่างล้วนถูกลุงและป้า ๆ เอาไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้ให้เพียงแค่กระท่อมหลังหนึ่งติดริมคลองพร้อมกับเรือพายคู่ใจของเธอและจักรยานคันเก่า ที่พอจะช่วยให้ทำมาหากินได้ในตอนนี้ แต่จะไปโทษพวกเขาทั้งหมดก็ไม่ได้ ถ้าหากเธอไม่โง่เอง ทั้งยังไว้ใจลุงกับป้าจนเกินไป สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าเธอโดนหลอกจนแทบหมดตัว มิหนำซ้ำยังโดนลุงเขยและป้ารังแกจนตัวตาย องุ่นค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา หันไปมองสิ่งรอบข้างก็ต้องแปลกใจ นี่เธอตายไปแล้วไม่ใช่เหรอแล้วทำไมถึงยังหายใจอยู่ สถานที่พวกนี้ก็แปลกตาช่างไม่คุ้นเคยเอาซะเลย ทว่าความคิดเหล่านั้นเป็นอันต้องหยุดชะงัก เมื่อความทรงจำต่าง ๆ ที่เธอไม่รู้จักของเด็กสาวคนหนึ่งต่างไหลทะลักเข้ามาในหัว ทำให้องุ่นรู้ว่าเด็กหญิงคนนี้มีชื่อ อวี้จื่อลู่ อายุสิบหนาว มีพี่ชายสองคน คนโตมีนามว่า อวี้เหิงเยว่ อายุสิบสามหนาว และคนรองชื่อ อวี้เฉิงรุ่ย อายุสิบเอ็ดหนาว ส่วนบิดามารดาได้เสียชีวิตไปตั้งแต่เมื่อสองปีก่อน เมื่อไม่มีบิดามารดาคอยปกป้อง สามพี่น้องอวี้จึงโดนลุงและป้าสะใภ้ขับออกจากตระกูล จากนั้นก็พาพวกเขาทั้งสามไปทิ้งไว้ยังบ้านเดิมของมารดา และที่นั่นก็คือ หมู่บ้านม่านหมอก สาเหตุที่องุ่นเข้ามาอยู่ในร่างของเด็กคนนี้ ก็เพราะอวี้จื่อลู่เดินเข้าไปยังป่าด้านในเพื่อหาผักและผลไม้ป่าให้พี่ชายทั้งสองได้กิน แต่ก็โชคร้ายนักเมื่อนางเจอเข้ากับหมีที่ออกมาจากป่าชั้นใน จึงโดนหมีทำร้ายอาการสาหัส เมื่อเห็นความทรงจำของร่างนี้ องุ่นก็ไม่รู้ว่าจะขำหรือสงสารเด็กตรงหน้าดี “มีอย่างที่ไหนหนีหมีขึ้นต้นไม้ ใครสั่งใครสอนกัน” ...................................................... *นิยายเป็นแนวฝึกยุทธ ฝึกลมปราณ นะคะ* ระดับผู้ฝึกยุทธ ลมปราณนั้นมี 7 ขั้น และมี 9 ระดับ ได้แก่ - ขั้นปราณก่อเกิด - ขั้นปราณกำเนิด - ขั้นปราณปฐพี - ขั้นปราณนภา - ขั้นปราณเทวะ - ขั้นปราณบรรพกาล - ขั้นล้ำลึก (ไม่มีจุดสิ้นสุด) โปรดอ่านสักนิด อ่านเพื่อความเพลิดเพลิน เพื่อความบันเทิง อาจจะขัดหูขัดตาบ้างบางฉากบางตอน กรุณาอ่านอย่างมีสติเพราะนี่คือนิยายหาใช่ชีวิตจริงไม่ ทุกอย่างอาจจะไม่สมเหตุสมผล เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์จีน ทุกอย่างในนิยายคือเรื่องที่ไม่มีอยู่จริง สนองความต้องการของไรต์ล้วนๆ หากอ่านไปแล้วคิดว่าไม่ใช่แนวที่ชอบก็กดออกไปได้เลยค่ะ อย่าบั่นทอนด้วยคำพูดแรงๆ หากชอบก็อย่าลืมสนับสนุนกันด้วยนะคะ หากมีคำผิด หรือข้อผิดพลาดตรงไหนสามารถติเตือนกันได้ค่ะ รบกวน ติ ชม ตักเตือน ด้วยความสุภาพนะคะ ขอบคุณค่ะ สามารถเข้ามาพูดคุยกันได้ที่ Facebook : นามปากกา คุณมะนาวหวาน โปรดอ่านอีกนิดนึงนะเจ้าคะ นิยายเรื่อง อวี้จื่อลู่ ณ หมู่บ้านม่านหมอก เป็นลิขสิทธิ์ของนามปากกา คุณมะนาวหวาน / Solaris Libra ห้ามมิให้ผู้ใดนำไปดัดแปลง คัดลอก ปลอมแปลง จัดเผยแพร่จำหน่าย ทำซ้ำ หรือการกระทำใดๆ เกี่ยวกับสิทธิและทรัพย์สินทางปัญญาโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงานนามปากกา คุณมะนาวหวาน / Solaris Libra

ข้ามภพมาเป็นหญิงโง่แห่งหมู่บ้านไท่ผิง
ภพชาติก่อนเป็นโสดไร้คู่ครองภพชาตินี้ได้มีสามีสมใจแต่สามีที่รูปงามดั่งพานอันดันมีเมียถึง3คนนี่สิ สตรีร่างอวบอ้วนจากศตวรรษที่21เช่นนางเลยเลือกที่จะเดินจากมา

ชาตินี้ข้าขออยู่ห่างจากคนไร้ใจเช่นท่าน
นางไม่เชื่อว่าเขาจะไม่รักนางจวบจนวันที่นางต้องตายอย่างอนาถถึงคิดได้ เขาไม่รักคือไม่รัก ซูเหมยหลันรักและทุ่มเทให้ญาติผู้พี่ของนาง ความปราถรนาเดียวของนางคือการได้แต่งงานกับเขา และในที่สุดความฝันก็เป็นจริง นางได้แต่งงานแถมยังเป็นภรรยาเอกของเขา แต่หลังจากนั้นสิ่งที่นางได้รับคือ ความเย็นชาจากเขา นางไม่เข้าใจและไม่ยอมเข้าใจจนได้เห็นกับตาว่าเขานั้นมีคนที่รักอยู่แล้ว แล้วคนนั้นก็ไม่ใช่นาง แต่ทุกอย่างก็สายไปแล้ว นางสูญเสียสิ้นทุกอย่างรวมถึงชีวิตที่น่าอนาถของตัวเอง เมื่อสวรรค์มีเมตตาให้นางย้อนกลับมาอีกครา ครานี้นางจะไม่แต่งกับเขาอีกและจะอยู่ให้ห่าง ๆ จากคนไร้ใจเช่นเขา แต่เหตุใดชาตินี้เขากลับตามนางไม่เลิก ถึงกับร้องไห้ขอร้องนางให้อย่าทิ้งเขาไป! ….

ทะลุมิติ สลับวิวาห์
หลังเกิดอุบัติเหตุ กวนโย่วซวง นักศึกษามหาวิทยาลัยก็ทะลุมิติเข้ามาในนิยายยุค 90 เรื่องหนึ่ง และกลายเป็นลูกสาวคนโตที่ไม่เป็นที่โปรดปรานของตระกูลกวน ในชาติที่แล้ว พ่อแม่ของเธอต้องการเงินค่าสินสอดจึงยกเธอให้แต่งงานกับ จ้าวหยางคนรวย เธอมีชีวิตที่ดูหรูหราภายนอก แต่ภายในกลับขมขื่นจนสุดจะทน ในขณะที่เธอกำลังกลุ้มใจว่าจะทำอย่างไรเพื่อหลีกหนีชะตากรรมที่กำลังจะแต่งเข้าตระกูลจ้าว กวนเหล่ย น้องสาวที่เกิดใหม่ก็รีบร้อนมาขอร้องพ่อแม่ ให้สลับตัวเจ้าสาวกับเธอ น้องสาวต้องการจะแย่งชิงจ้าวหยาง คนรวยปลอม ๆ คนนั้นไป! และจะยกกู้เอ่อหรง พี่ทหารที่มีเสน่ห์ดึงดูดใจคนนั้นให้เธอ! นี่มันเรื่องราวดีงามจากสวรรค์อะไรกันนี่! เธอตอบตกลงโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เธอมีระบบอยู่ในมือ การหาเงินทองเป็นเรื่องง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ!

บำเรอไฟ
”ชดใช้ยังไงดีล่ะ…ด้วยตัวของเธอดีไหม ?“

ไม่เคยถูกรักเลย
เพราะถูกหักหลังในวันนั้น เขาจึงเลือกเกลียดเธอ คืนพลาดพลั้งเพียงครั้งทำให้เธอตั้งท้องลูกของเขา ขณะที่เธอรักเขาอยู่ฝ่ายเดียว วันที่เธอเกือบเสียลูก เขากลับอยู่กับผู้หญิงอื่นอย่างไม่ไยดี

ไป๋หลัน ทะลุมิติมายุคจีนโบราณ
เรื่องย่อ “มาเถอะหลันหลันน้อย ตาทำอาหารเสร็จแล้วมารีบกินเสีย ประเดี๋ยวจะได้ดื่มยา” พอได้ยินว่าดื่มยาเด็กน้อยถึงกับเบ้หน้าขยาดในรสชาติของมัน บัดซบ! ยาอะไรขมจนฆ่าคนตายได้เลย คนเป็นหมอนี่ได้ชิมรสชาติของมันบ้างหรือเปล่า หากถามว่านางรู้ได้อย่างไรนะหรือ ก็จากความทรงของร่างนี้ไงล่ะ ความรู้สึกขมยังตรึงอยู่ในปากนางอยู่เลย ชาติก่อนว่าเจอยาขมแล้วนะ มาชาตินี้ขมยิ่งกว่าเข้าไปอีก “มิกินอีกมิได้หรือเจ้าคะท่านตามันขมยิ่งนัก และที่สำคัญนะหลันเอ๋อร์หายแล้วจริง ๆ” ดวงตากลมโตช้อนมองขึ้นอย่างอ้อน ๆ เชื่อข้าเถอะ เชื่อข้านะ ข้าพูดจริง “ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องกินจนกว่าจะหมดเทียบยานั่นละ” เขาพยายามไม่มองตาหลานสาวตัวน้อย เกรงว่าหากไปสบตาเข้าจะพลันใจอ่อนเผลอรับปากโดยไม่รู้ตัว เพราะฉะนั้นต้องท่องไว้อย่าได้ใจอ่อนเป็นอันขาด อย่าสบตาและอย่ามองใบหน้ากลมน่ารักนั่น “ไม่ได้จริง ๆ หรือเจ้าคะ” เด็กน้อยช้อนตามองปริบ ๆ เลี้ยงน้ำตาไว้อย่าให้ร่วง ฮึบไว้อย่าไหลเชียวนะ ตาต้องแดงเข้าไว้เบะปากเล็กน้อย นั่นแหละ ๆ อ้อนเข้าไว้ท่านตาจะได้ใจอ่อน “โธ่หลันหลันน้อย เจ้าอย่าได้บีบบังคับตาเช่นนี้เลยเลยหนา” ยิ่งเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มน้ำตารื้น ดวงตาแดงช้ำก็พาลปวดใจ “หลันเอ๋อร์เปล่าทำ ท่านตาให้ร้ายหลานแล้ว” น้ำตาคลอหน่วยใกล้จะร่วงหมิ่นแหม่ ปากเบะเล็กน้อย ทำเอาชายชราใจอ่อนยวบพ่ายแพ้อย่างราบคาบ “เฮ้อ ครึ่งถ้วย” ไป๋หลันดีดนิ้วเปาะดีใจด้วยความลืมตัว “ดีล! เจ้าค่ะ” “ห๊ะ! เมื่อครู่เจ้าว่ากระไรนะ” ************************************************** นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งของนิยาย ไปเผยแพร่หรือกระทำการใด ๆ ก่อนได้รับการอนุญาตจากผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ หากฝ่าฝืนจะดำเนินการทางกฎหมายต่อผู้กระทำละเมิดอย่างเด็ดขาด โดยไม่มีการยกเว้น ***** เรื่อง ไป๋หลัน ทะลุมิติมายุคจีนโบราณ ผู้แต่ง คุณมะนาวหวาน : Solaris Libra นิยายเรื่องนี้เป็นลิขสิทธิ์ของนามปากกา คุณมะนาวหวาน : Solaris Libra

เสือร้ายพ่ายรัก
รักครั้งนี้เขาเสนอข้อแลกเปลี่ยนเพื่อให้ได้เธอมา และรักครั้งนี้เขาก็เจ็บปวดไปมากเหมือนกันเมื่อต้องเสียเธอไป

ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ
นางตื่นขึ้นในกระท่อมไม้เก่า ๆ ที่ไม่คุ้นตา ลมหายใจแรกที่สูดเข้าไปมีเพียงกลิ่นฝุ่นและความชื้นไม่ใช่กลิ่นเลือดที่นางคุ้นเคยในอดีต ชั่วพริบตานั้น นางรู้ทันทีว่าตนไม่ได้อยู่ในโลกเดิมอีกต่อไป และร่างนี้… ไม่ใช่ร่างของนางข้างกายนางมีชายผู้หนึ่งนอนหลับอยู่ใบหน้าเขาสง่างามปนเศร้าลึก หัวไหล่กว้างที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของพลังบัดนี้ดูอ่อนแรง ขาที่พิการถูกห่มด้วยผ้าหนา ๆ อย่างลวก ๆ เขาคืออดีตแม่ทัพผู้เคยได้รับความเคารพจากทั้งแผ่นดินแต่ตอนนี้กลับถูกทิ้งราวกับไร้ค่าเขาคือสามีของเจ้าของร่างเดิมและคือคนแรกที่นางเห็นในโลกใหม่นี้ทั้งชีวิตที่ผ่านมา นางเป็นนักฆ่าไร้หัวใจ ไม่เคยหวั่นไหวต่อชะตาของผู้ใด แต่เพียงมองชายพิการผู้นี้ความเงียบงันในดวงตา ความเจ็บปวดที่เขาไม่เอ่ยกลับทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของนางสั่นไหวขึ้นอย่างแปลกประหลาดนางไม่รู้ว่าชะตานำพานางมาที่นี่ด้วยเหตุใดแต่รู้เพียงอย่างเดียวว่าเขาคือสิ่งเดียวที่ทำให้นางอยากปกป้อง

หมิงเอ๋อทะลุมิติมาหนีสงคราม
ฝูหนิงเอ๋อเป็นอาสาสมัครองค์กรช่วยเหลือผู้ยากไร้ต้องมาถูกลูกหลงจากเหตุผู้ก่อการร้ายวางระเบิด แต่แทนที่เธอจะตายแล้วไปเข้าแถวรอดื่มน้ำแกงเมิ่ง วิญญาณกับไปเข้าร่างเด็กน้อยที่อยู่ในช่วงหนีสงคราม

สามีคนงามของข้า
“ให้ตายก็ไม่แต่ง!! นางอัปลักษณ์เช่นนั้น ทั้งอ้วนท้วนสูงใหญ่ ป่าเถื่อน นิสัยโหดเหี้ยม ให้ตายข้าก็ไม่แต่ง!!” กู้หนิงอัน บุตรสาวตัวกลมจอมพลังของ กู้เฉิงเยี่ยนกับซูเหมยหลัน เติบโตมากับการฝึกฝนวรยุธ นางแอบตามบิดาเข้ากองทัพจนได้รับแต่งตั้งให้เป็นรองแม่ทัพ และต่อมาได้เลื่อนเป็นแม่ทัพใหญ่ แต่ราชโองการแต่งตั้งมาถึงจวน ความลับที่นางปลอมตัวเข้าไปในค่ายทหารก็ถูกท่านย่าและท่านแม่จับได้ ราชโองการแต่งตั้งเป็นเหมือนใบสั่งตาย ฐานหลอกลวงเบื้องสูง โชคดีที่ท่านย่าของนางถือจดหมายของบุตรชายนาง เข้าวังไปขออภัยโทษจากฝ่าบาท แต่เมื่อรู้ว่า นางเป็นสตรี ฝ่าบาทกลับไม่โกรธแถมยังมอบรางวัลที่แสนจะยิ่งใหญ่ให้นางอีกด้วย คือการแต่งงานกับองค์ชายที่มีรูปร่างงดงามที่สุดในวังหลวง! สวัสดีค่ะ นิยายเรื่องนี้ไรท์เขียนต่อในภาคลูกของนิยายเรื่อง ชาตินี้ข้าขออยู่ห่างจากคนไร้ใจเช่นท่าน แต่เนื้อหาแยกกันค่ะ สามารถอ่านแยกได้เลยไม่งง

I'm Evil Guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
“คนนั้นมาใหม่เหรอไม่เคยเห็นหน้า” “คนไหนเฮีย” “นั่นไง” “อ๋อ~ ไม่ได้มาใหม่หรอก ปกติน้องช่วยงานในครัว ทีแรกมาสมัครเสิร์ฟนี่แหละแต่เฮียเตอร์ไม่ให้เด็กอายุต่ำกว่า 20 มาเสิร์ฟ นี่เพิ่งอายุ 20 มาหมาดๆ เลยให้ขึ้นมาเสิร์ฟ” “อืม พี่มึงมันหัดมีคุณธรรมตั้งแต่เมื่อไหร่วะ” “ตั้งแต่มีเมียไง เฮียก็หาบ้างดิ” “ไม่ว่ะ ขี้เกียจเจ็บบ่อยๆ อีกอย่างกูมีคุณธรรมล้ำหน้าพี่มึงมานานแล้วไอ้เปอร์” “โห่ คนเรามันต้องผ่านช่วงเวลาที่เจ็บปวดก่อนจะได้เจอความสวยงามเสมอเฮีย ว่าแต่ถามทำไม สนใจเหรอเฮีย” “เปล่า แค่ไม่เคยเห็นก็เลยถาม” “เหรอเฮีย แต่น้องเขาสเปคเฮียเลยนะนั่นเรียบร้อยสุดๆ” “...เหรอ?” ผมมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นแล้วก็พูดออกมาสั้นๆ “ทำไมทำหน้าไม่เชื่อแบบนั้นล่ะ เฮียรู้ไหมน้องเขาเป็นเด็กดีมากนะทำงานหาเงินเรียนเอง บอกตรงๆ ว่าโคตรเหมาะกับเฮีย สนใจจีบเป็นเมียแล้วส่งเสียเรียนต่อไหมเดี๋ยวเปอร์จัดให้” “พูดเหี้ยไรของมึง กูเห็นเรียบร้อยอ่อยหนักมาเยอะแล้ว” “มันก็ไม่ทุกคนน่าเฮีย” “หึๆๆ พวกเรียบร้อยนี่ไม่ใช่สเปคกูแล้วว่ะไอ้เปอร์ ดูแข่งรถได้แล้วเผื่อจะเอาไปพัฒนารอบหน้ามึงจะได้ไม่แพ้จนขายขี้หน้าอีก” ผมตัดบทไอ้คู่สนทนาที่ถามมันแค่นิดเดียวแต่มันชวนคุยต่อซะยืดยาว แล้วก็หันไปสนใจการแข่งรถต่อ ในสนามมีอะไรให้สนใจมากกว่าเรื่องผู้หญิงตั้งเยอะ ผมชื่อมิกซ์ครับ เป็นนักศึกษาปี 4 มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง เป็นเดือนมหาลัย เป็นประธานสโมสรนักศึกษา พ่อแม่เป็นนักธุรกิจที่...รวยมั้ง ใช้คำว่ารวยหรือโคตรรวย หรือว่ามหาเศรษฐีผมก็ไม่รู้เหมือนกันช่างมันเถอะครับมันเงินพ่อแม่ผมไม่ใช่เงินผม แล้วก็เป็นเพื่อนกับเจ้าของสนามแข่งรถที่ผมกำลังนั่งดูอยู่ ส่วนไอ้ที่คุยกับผมเมื่อกี้มันชื่อคูเปอร์เป็นน้องชายของไอ้ชัตเตอร์เจ้าของสนาม ข้อมูลของผมมีแค่นี้ล่ะครับรู้จักผมแค่นี้ไปก่อน เอาแค่ที่ผมอยากให้รู้จักก็พอ “เป็นไรของมึงวะทำไมดูหงุดหงิด” ไอ้เวกัสเพื่อนสนิทอีกคนของผมที่นั่งอยู่ข้างๆ หันมาถามหลังจากที่ผมคุยกับไอ้คูเปอร์จบได้สักพัก “เปล่า” “เปล่าเชี่ยไรปกติมึงไม่นั่งทำหน้าอมขี้แบบนี้ ทำหน้าคนดีหน่อยไอ้ห่าเดี๋ยวคนรู้ว่าเลว” “เลวพ่อง!” ผมหันไปด่าไอ้เวกัสแล้วก็หันกลับมาสนใจการแข่งรถต่อ ผมไม่ได้อารมณ์ไม่ดีหรอกครับ แค่หงุดหงิดนิดหน่อยที่เห็นเด็กเสิร์ฟใหม่ของที่นี่ทำท่าทางกล้าๆ กลัวๆ แล้วก็เกร็งใส่ลูกค้าผู้ชาย บอกตรงๆ ว่ามันขัดตาผม รู้สึกโคตรไม่เข้าตาเลยพวกผู้หญิงเรียบร้อย เพราะเจอมากับตัวหลายครั้งแล้วเรียบร้อยอ่อนหวานสุดท้ายก็...หึ! “น้องคนนั้นสวยว่ะ” “ใคร?” “เด็กเสิร์ฟใหม่ไง เสียดายไม่มาเสิร์ฟโต๊ะเรา” “มึงอยากได้เหรอวะ” ผมหันไปถามไอ้เวกัส ไม่ได้ถามเพราะอยากได้ผู้หญิงคนนั้นเหมือนกันหรอกครับ ปกติพวกผมก็ถามกันแบบนี้อยู่แล้ว “เปล่าเห็นสวยดีกูก็เลยอยากแทะโลมด้วยสายตา” “หึๆๆ โคตรเหี้ย” ผมกระดกเหล้าเข้าปากก่อนที่จะหัวเราะแล้วก็สรรเสริญมัน “กูเหี้ยเปิดเผยครับไอ้มิกซ์” มึงมองผมแล้วก็ยิ้มมุมปากให้ “หึ! อย่างมึงน่ะเหรอจะแค่แทะโลมด้วยสายตา” ร่านกว่าหมาเดือน 9 หอนหาคู่ก็ไอ้เวกัสนี่ล่ะครับ “ไม่ใช่สเปคกูนี่หว่า กูชอบผู้หญิงร้ายๆ เซ็กซี่แล้วก็เอ็กซ์ๆ มึงก็รู้ แต่นี่สเปคมึงต่างหาก” “ไม่ว่ะ กูไม่ชอบแบบนี้แล้ว” “เข็ด?” ไอ้เวกัสเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นตอนที่พูดเห็นแล้วรู้สึกว่ามันกวนตีนดีครับ “เปล่า กูแค่ขยาดไม่อยากข้องเกี่ยวกับผู้หญิงแบบนี้อีก” “ก็ไม่ทุกคนมั้งไอ้ห่า ลองพนันกับกูไหมล่ะ กูว่าน้องคนสวยคนนั้นไม่ได้เป็นแบบลลินแล้วก็เอมแน่นอน” “หึ!” “1 ล้าน ถ้าไม่ใสมึงเอาไปได้เลย” ไอ้เหี้ยกัสเป็นอะไรนักหนาอะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็ชอบพนัน “10 ล้านกูก็ไม่เอา ไม่อยากเสียเวลาไปข้องแวะกับผู้หญิงประเภทนั้น” ผมตอบมันแล้วก็มองไปทางผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงผมยาว ผิวขาว ตาโต หน้าตาสวยหวาน แต่งหน้าบางๆ ยิ่งทำให้สวยมากจนไม่อยากละสายตา ท่าทางการเดินทุกอย่างถูกเซ็ตให้คนที่มองเห็นดูแล้วรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่เรียบร้อย แต่เรียบร้อยแบบนี้ผมเจอมาเยอะแล้วครับ เรียบร้อยกว่านี้ก็สัมผัสมาแล้ว แต่สุดท้ายก็รู้ว่ามันแค่เปลือก “ไอ้ห่ามึงเอาอะไรมาตัดสินว่าบุคลิกแบบนี้ต้องนิสัยเหมือนกันทุกคน” “ประสบการณ์กับเซ้นส์ของกูไง” “ระวังเซ้นส์พังนะครับไอ้คนดี” “หึๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพังไหมเพราะกูไม่เสียเวลาไปข้องเกี่ยวกับผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวานแบบนั้นอีกแล้วว่ะ” ...พวกผู้หญิงเรียบร้อยมันโคตรขัดตาผมเลย บอกแล้วไงครับว่าเจอกับตัวมาหลายครั้ง ที่บอกว่าเรียบร้อยอ่อนหวานสุดท้ายก็... ไม่ได้แรดหรอกแต่เรียกว่า “ร่าน” เลยดีกว่า
