ตอนที่ 3 กล้องเดินปุ๊บ ผัว(ปลอม)ปั๊บ - 2

"จริงๆ แล้ว... มันเป็นแค่ความเข้าใจผิดน่ะครับ"

โป้งชิงตอบขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักโซฟา ท่วงท่าดูผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติสุดๆ

"ตอนนั้นผมมองเธอผ่านหน้าจอ ผ่านสิ่งที่สังคมพิพากษา... ผมยอมรับว่ามีอคติและตั้งป้อมเกลียดเธอไปแล้ว"

เขาเว้นจังหวะ หันมาสบตากับมัสยา

"แต่พอเราได้มีโอกาสมาเคลียร์ใจกันหลังไมค์ ได้คุยกันแบบเปิดอกจริงๆ แบบที่ไม่มีกล้องไม่มีแสงไฟ... มันทำให้ได้เห็นตัวตนอีกมุมหนึ่งของเธอ"

'ตัวตนบ้าอะไรล่ะ! หลังไมค์ก็เพิ่งจะด่ากันว่าดาราพลาสติกอยู่แหม็บๆ!'

มัสยาเถียงในใจ แต่ภายนอกต้องแกล้งทำเป็นก้มหน้ายิ้มเขินอาย

"แล้วตัวตนมุมนั้น มันเป็นยังไงเหรอคะคุณโป้ง" พิธีกรชงต่ออย่างรู้หน้าที่

"ก็..."

โป้งระบายยิ้มละมุน นัยน์ตาสีเข้มจัดทอประกายลึกซึ้ง

"ทำให้ผมรู้ว่า... ตัวจริงของเธอน่ารักแค่ไหน น่ารักจนต้องยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ยอมทิ้งอีโก้ทั้งหมด... แล้วเดินหน้าจีบเต็มกำลังเลยครับ"

พูดจบ ชายหนุ่มก็เอื้อมมือไปกุมมือเล็กของมัสยาที่วางบนตักขึ้นมา นิ้วเรียวยาวสอดประสานเข้ากับนิ้วเธอแนบแน่น ก่อนค่อยๆ ยกหลังมือขึ้นมาจรดริมฝีปากอย่างแผ่วเบา ทะนุถนอมอย่างที่สุด

จุ๊บ...

สัมผัสนุ่มหยุ่นและอุณหภูมิร้อนผ่าวจากริมฝีปากหยักประทับลงบนหลังมือ ทำเอากระแสไฟฟ้าแล่นปราดจากปลายนิ้วพุ่งตรงเข้าสู่หัวใจมัสยาอย่างจัง!

ตึกตัก... ตึกตัก...

หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติ จู่ๆ ก็กระหน่ำรัวเร็วขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ หญิงสาวเบิกตาโตเล็กน้อย สบตาเข้ากับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่ช้อนขึ้นมองในระยะประชิด

ดวงตาของเขาในวินาทีนี้... ไม่มีความแข็งกร้าว ไม่มีการเย้ยหยัน ไม่มีความเกลียดชังหลงเหลืออยู่เลย มีแต่ประกายความอบอุ่น ลึกซึ้ง และคลั่งรักอย่างที่เขาประกาศเอาไว้จริงๆ!

'นี่มัน... การแสดงบ้าอะไรกัน...'

มัสยารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปกะทันหัน ลมหายใจขาดห้วง เธอสับสนจนแยกไม่ออก ผู้ชายคนนี้คือยูทูบเบอร์ปากร้ายจริงๆ หรือกลืนกินวิญญาณนักแสดงรางวัลออสการ์เข้าไปกันแน่! ทำไมสายตาที่มองมามันถึงดู 'จริง' ขนาดนี้ จริงจนเผลอใจสั่นไปกับสัมผัสอุ่นๆ บนหลังมือตัวเอง

ความสมบูรณ์แบบของการแสดงที่แฝงความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ กำลังต้อนอินฟลูเอนเซอร์สาวให้จนมุมอยู่หน้าเลนส์กล้อง!

"คัต! ดีมากครับ! เพอร์เฟกต์มาก! เทปแรกผ่านฉลุยเลยครับคุณโป้ง คุณแป้งร่ำ!"

เสียงตะโกนสั่งคัตของผู้กำกับดังทะลุความเงียบ ไฟสีแดงบนหัวกล้องหลักดับลง ทีมงานหลายคนเป่าปากโล่งอก บรรยากาศผ่อนคลายลงทันที

ทว่า... ตรงมุมอับบนโซฟาสีครีมที่ไฟสปอตไลต์ส่องไปไม่ถึง รังสีอำมหิตกลับปะทุขึ้นมาอีกครั้งฉับพลัน!

พรึ่บ!

ทันทีที่สิ้นเสียงคำว่า 'คัต' โป้งปล่อยมือที่กุมมือมัสยาออกทันที ประหนึ่งว่ามือเธอคือถ่านร้อนๆ ที่เพิ่งหยิบออกจากเตาไฟ!

ร่างสูงขยับตัวออกห่าง รักษาระยะห่างราวกับรังเกียจกันนักหนา รอยยิ้มอบอุ่นละมุนละไมที่ประดับบนใบหน้าหล่อเหลาเมื่อเสี้ยววินาทีก่อน ระเหยหายไปในอากาศเหมือนไม่เคยมีอยู่จริง ถูกแทนที่ด้วยใบหน้าเรียบตึงและแววตาเย็นชาที่คุ้นเคย

มัสยากะพริบตาปริบๆ ความรู้สึกอุ่นวาบบนหลังมือยังไม่ทันจางหาย เธอก็ถูกกระชากกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงอย่างโหดร้าย

ชายหนุ่มล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง ก่อนจะเอียงศีรษะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ในมุมที่กล้องและทีมงานมองไม่เห็น... แต่ยังคงอยู่ในระยะที่เครื่องบันทึกเสียงทำงาน

เขากดเสียงต่ำ กระซิบชิดริมใบหูเธอด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเจ็บแสบที่สุด

"เมื่อกี้ตอนฉันจูบมือ... มือเธอสั่นนะแป้งร่ำ"

มัสยาชะงักค้าง

นัยน์ตาสีเข้มปรายมองดวงหน้าสวยที่กำลังซีดเผือดสลับแดงก่ำ มุมปากของเขาเหยียดยิ้มร้ายกาจ

"อินกับบทเกินไปหรือเปล่า หรือว่า... แยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนคอนเทนต์ อันไหนของจริง"

ปรี๊ดดด!

เส้นเลือดตรงขมับมัสยาเต้นตุบ! ความโกรธที่ถูกสะกดไว้พุ่งทะลุปรอทจนอยากจะหันไปฟาดฝ่ามือลงบนหน้าหล่อๆ นั่นให้รู้แล้วรู้รอด แต่เธอทำไม่ได้!

ไฟสีแดงดวงเล็กบนไมค์ไวร์เลสที่หนีบอยู่ตรงปกเสื้อยังคงกะพริบเป็นจังหวะ บ่งบอกว่าเสียงทุกอย่างยังถูกบันทึกเอาไว้!

หญิงสาวได้แต่ขบกรามแน่นจนปวดร้าว สองมือกำแน่นบนตัก ดวงตากลมโตตวัดมองผู้ชายหน้าตายข้างๆ ด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย พร้อมฉีกยิ้มการค้าที่ไปไม่ถึงดวงตาส่งให้เป็นการตอบโต้