ตอนที่ 2 เซ็นสัญญาสงบศึก (ชั่วคราว) - 1

"คิดว่าผมอยากร่วมงานกับดาราพลาสติกอย่างคุณนักหรือไง"

ประโยคเหยียดหยามหลุดจากริมฝีปากหยักของ ‘โป้ง’ ดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องประชุมกระจกใส

มัสยาชาไปทั้งหน้า ร่างกายแข็งทื่อชั่วขณะ ก่อนความโกรธเกรี้ยวจะพุ่งทะยานจุกถึงอก มือเล็กที่วางบนโต๊ะกระจกกำแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ สกัดกั้นอารมณ์อยากพุ่งไปตะปบหน้าหล่อๆ แสนกวนประสาทให้รู้แล้วรู้รอด

'ดาราพลาสติกงั้นเหรอ! ไอ้คนปากหมา!'

ชายหนุ่มตรงหน้าเธอยังคงยืนล้วงกระเป๋าด้วยท่วงท่าสบายๆ นัยน์ตาสีเข้มจัดจ้องมองมาอย่างไม่ลดละ แววตาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา ทว่าลึกซึ้งจนยากจะคาดเดาว่าคิดอะไรอยู่

ไม่มีใครในห้องนี้รู้หรอกว่า ภายใต้หน้ากากน้ำแข็งของยูทูบเบอร์ฝีปากกรรไกรคนนี้ กำลังพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ข้างใน... ความรู้สึกที่ถูกกระชากกลับมาเมื่อสองวันก่อน

...

สองวันก่อนหน้านี้ ณ สตูดิโอช่องยูทูบของโป้ง

ปึก!

แฟ้มรายงานสถิติเอนเกจเมนต์ถูกโยนกระแทกลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โป้งละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่มีฟุตเทจวิดีโอค้างอยู่ เงยหน้ามอง ‘เต้’ เพื่อนสนิทพ่วงตำแหน่งโคโปรดิวเซอร์ที่กำลังยืนเท้าสะเอวหน้าเครียด

"มึงดูตัวเลขสิไอ้โป้ง! กราฟช่องมึงตอนนี้ดิ่งลงยับยิ่งกว่าหุ้นติดดอย สปอนเซอร์ถอนตัวไปสามเจ้าติด แบรนด์ใหญ่ๆ เขาไม่อยากเอาโปรดักต์มาเสี่ยงกับความขวางโลกของมึงแล้วนะเว้ย!"

โป้งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง ยกมือนวดขมับด้วยความหงุดหงิด

"ก็กูวิจารณ์ตามเนื้อผ้า สังคมมันบิดเบี้ยว กูแค่พูดความจริง ทำไมต้องไปเลียแข้งเลียขาอวยแบรนด์พวกนั้นด้วยวะ"

"ความจริงของมึงมันขวานผ่าซากเกินไปไงไอ้หมาบ้า!" เต้สวนทันควัน สองมือเท้าลงบนโต๊ะทำงาน "บอร์ดบริหารเอเจนซีเพิ่งเรียกกูไปคุยเมื่อเช้า ถ้าไม่ยอมรับงานเพื่อ 'ฟอกขาว' ปรับภาพลักษณ์ให้ดูซอฟต์ลง มีความเป็นมนุษย์ที่เข้าถึงได้มากกว่านี้... เขาจะตัดหางปล่อยวัดช่องมึง"

โป้งแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาแข็งกร้าวขึ้นทันที

"แล้วงานฟอกขาวที่ว่าคืออะไร อย่าบอกนะว่าให้ไปออกรายการเรียลลิตีปัญญาอ่อน แกล้งรัก แกล้งหวานหน้ากล้องน่ะ... มึงก็รู้ว่ากูเกลียดรายการลวงโลกพวกนี้แค่ไหน!"

ความทรงจำแย่ๆ ในอดีตฉายวาบเข้ามาในหัว ภาพแฟนเก่าแอบตั้งกล้องถ่ายคลิปตอนที่เขากำลังอ่อนแอที่สุด เอาเรื่องส่วนตัวไปป่าวประกาศลงโซเชียลเพื่อแลกยอดไลก์ยอดฟอลโลว์ ความเฟคของมนุษย์หิวแสงทำเอาเขารู้สึกขยะแขยงจนแทบอาเจียน

"ให้ไปเล่นละครหลอกคนดู... ยอมกดปิดช่องทิ้งตอนนี้เลยยังดีกว่า"

โป้งประกาศกร้าว นิ้วเรียวเตรียมเลื่อนเมาส์ไปกดปิดหน้าจอ

"แล้วถ้ากูบอกว่า... ผู้หญิงที่ต้องไปคู่ด้วย คือ 'แป้งร่ำ' ล่ะ"

กึก...

ปลายนิ้วที่กำลังจะคลิกเมาส์ชะงักค้าง ร่างกายสูงใหญ่แข็งทื่อฉับพลัน เขาหันขวับกลับมามองหน้าเพื่อนสนิท นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

"มึงว่าไงนะ"

"พีดีแพตตี้เจาะจงมาเลยว่าต้องเป็นมึงกับแป้งร่ำ" เต้ระบายลมหายใจยาว ทรุดตัวนั่งบนโซฟาหนังมุมห้อง "ผู้หญิงที่มึงเคยทำคลิปสับเขาจนเละเมื่อปีที่แล้วไงไอ้โป้ง ผู้หญิงที่ชีวิตพังพินาศเพราะความปากดีของมึง... โอกาสที่จะได้ไปดูให้เห็นกับตาไง ว่าสิ่งที่มึงด่าเขาวันนั้น มันคือความจริงทั้งหมด หรือแค่มึงตัดสินเขาเร็วเกินไป"

คำพูดเต้เหมือนค้อนปอนด์ทุบลงกลางอก โป้งนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน ภาพอินฟลูเอนเซอร์สาวหน้าตาสะสวยร้องไห้จนตาบวมช้ำในไลฟ์สดขอโทษเมื่อปีก่อน แวบเข้ามาในหัว... ตอนนั้นมั่นใจว่าเธอแสดงละครเรียกร้องความสงสาร แต่ลึกๆ ในใจที่พยายามซ่อนไว้มิดชิด กลับมีความรู้สึก 'ผิด' เล็กๆ กัดกินเขามาตลอดหนึ่งปีเต็ม

...

"ดาราพลาสติกเหรอ? ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะคุณยูทูบเบอร์ล้านซับ!"

เสียงตวาดแหวของมัสยาดึงสติโป้งให้กลับมาสู่ปัจจุบันภายในห้องประชุมกระจก หญิงสาวผุดลุกขึ้นเต็มความสูง เชิดหน้า นัยน์ตากลมโตที่เคลือบด้วยคอนแทกต์เลนส์สีน้ำตาลอ่อนวาวโรจน์ไปด้วยไฟโทสะ

"ก่อนจะด่าคนอื่นว่าพลาสติก ช่วยเช็กสมองตัวเองก่อนไหมว่าตอนทำคลิปด่าฉัน เคยหาข้อมูลความจริงบ้างหรือเปล่า! หรือสักแต่จะเอาแสงเข้าช่อง ขยี้คนอื่นให้จมดินเพื่อแลกยอดวิว โดยไม่สนว่าชีวิตคนอื่นจะพังพินาศแค่ไหน!"

โป้งขบกรามแน่น สันกรามนูนปูด เกลียดที่สุดเวลาโดนตราหน้าว่าทำไปเพื่อยอดวิว ชายหนุ่มก้าวพรวดเดียวประชิดขอบโต๊ะกระจก โน้มตัวมาข้างหน้า เท้าแขนแกร่งทั้งสองข้างลงบนโต๊ะจนใบหน้าหล่อเหลาห่างจากหญิงสาวเพียงแค่คืบ

"ผมวิจารณ์ตามสิ่งที่เห็น!" น้ำเสียงทุ้มต่ำตอกกลับดุดัน นัยน์ตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอไม่กะพริบ "คุณรับเงินรีวิวสกินแคร์ขยะนั่นโดยไม่เทสต์เองด้วยซ้ำ หลอกคนดูที่เชื่อใจว่าใช้ดีหน้าใส ทั้งที่หลังกล้องคุณแทบจะไม่แตะมันเลยด้วยซ้ำ... ทำไม! รับความจริงไม่ได้หรือไงคุณมัสยา!"

"นายภคพงษ์!"

"ทำไม! หรือจะเถียงว่าไม่จริงล่ะคุณแป้งร่ำ!"