ตอนที่ 1 สัญญา(กู้)ชีพ กับ ชื่อที่ไม่อยากเห็น - 2

สิบล้านบาท!

ตัวเลขนั้นดังก้องอยู่ในหัวมัสยา มันไม่ใช่แค่เงินก้อนใหญ่ แต่มันคือเส้นเลือดใหญ่ที่จะชุบชีวิตบริษัทของเธอ จ่ายหนี้สินที่ค้างชำระทั้งหมด และการันตีว่าลูกน้องทุกคนจะยังมีข้าวกินไปอีกเป็นปี

"แต่พีดีคะ..." มัสยากลืนน้ำลายฝืดคอ "ข่าวของแป้งตอนนี้... คนด่าทั้งเมืองว่าแป้งเฟค ว่าลวงโลก ถ้าแป้งไปรับรายการที่ต้อง 'แกล้งทำเป็นรัก' มันจะไม่ยิ่งเป็นการราดน้ำมันลงกองไฟเหรอคะ"

แพตตี้หัวเราะขบขัน เป็นเสียงหัวเราะของนักธุรกิจที่มองเห็นเรตติ้งเป็นพระเจ้า

"คุณมันฉลาดแต่บางทีก็ซื่อเกินไปนะแป้งร่ำ... ในเมื่อคนเกลียดความเฟคของคุณ เราก็เอาความเฟคมาขายซะเลยสิ! ทำให้คนดูฟินจนลืมไปเลยว่าคุณกำลังแสดง ทำให้เขาจิกหมอนจนต้องโหวตให้คุณชนะ"

แพตตี้โน้มตัวมาข้างหน้า นัยน์ตาจับจ้องล็อกเป้าหมายชัดเจน "ถ้าทำได้ คุณจะได้ทั้งเงินสิบล้าน และได้ภาพลักษณ์ใหม่ในฐานะ 'คู่จิ้นแห่งปี' กลับคืนมา... เอาล่ะ โอกาสวางอยู่ตรงหน้าแล้ว จะรับ หรือจะปล่อยให้บริษัทที่สร้างมากับมือล้มละลาย ก็เลือกเอา"

น้ำแข็งในแก้วอเมริกาโน่ละลายจนหยดน้ำเกาะพราวรอบแก้วพลาสติก แต่หญิงสาวที่นั่งอยู่มุมในสุดของร้านกาแฟใต้ตึกสถานีโทรทัศน์กลับไม่ยอมแตะต้องมันเลยสักหยด

มัสยานั่งกุมขมับ จ้องแฟ้มเอกสารปกดำบนโต๊ะสลับกับหน้าจอแอปพลิเคชันธนาคาร ตัวเลขสีแดงในบัญชีกำลังเยาะเย้ยศักดิ์ศรีของเธออยู่เงียบๆ

เธอเกลียดการหลอกลวง เกลียดการปั้นหน้าเฟคใส่คนดูที่สุด สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตคือความสะเพร่า ไม่ใช่ความตั้งใจ แต่คราวนี้... รายการกำลังสั่งให้เธอสวมบทบาทลวงโลก แกล้งรัก แกล้งห่วงใย เพื่อแลกกับเงินและเรตติ้ง

'ถ้าเรารับงานนี้... เราก็กลายเป็นคนเฟคแบบที่ไอ้หมอนั่นด่าจริงๆ น่ะสิ'

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันดังทำลายความเงียบในหัว มัสยาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู เป็นข้อความจาก 'น้องเมย์' ฝ่ายตัดต่อวิดีโอของบริษัท

'พี่แป้งคะ เดือนนี้เงินเดือนจะออกตรงกำหนดไหมคะ... พอดีแม่หนูถึงรอบต้องจ่ายค่าฟอกไตอาทิตย์หน้าแล้ว แฮะๆ ถ้ายังไม่ออกไม่เป็นไรนะคะ หนูแค่ลองถามดูเฉยๆ ค่ะ... พี่แป้งสู้ๆ นะคะ หนูเป็นกำลังใจให้เสมอ!'

ขอบตามัสยาร้อนผ่าว ความรู้สึกตีบตันจุกอยู่ที่คอ

เธอจะมัวกอดศักดิ์ศรีบ้าบออะไรอยู่อีก! เธอปล่อยให้เด็กพวกนี้ที่เชื่อใจและฝากชีวิตไว้กับเธอต้องมาตกระกำลำบากไม่ได้ ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ มันจ่ายค่าฟอกไตไม่ได้!

หญิงสาวผ่อนลมหายใจระบายความอึดอัด ปิดหน้าจอแอปพลิเคชันธนาคารทิ้ง แล้วพิมพ์ตอบข้อความกลับไปอย่างรวดเร็ว

'ตรงเป๊ะจ้ะเมย์ ไม่ต้องห่วงนะ ไปบอกแม่ว่าเตรียมตัวไปหาหมอได้เลย'

เมื่อกดส่งข้อความเสร็จ มัสยาก็เปิดหน้าแชตของพีดีแพตตี้ นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความสั้นๆ แต่หนักแน่นลงไปโดยไม่เหลือความลังเลอีกต่อไป

'แป้งตกลงรับงานนี้ค่ะพีดี นัดวันเซ็นสัญญามาได้เลย'

ห้องประชุมใหญ่ชั้นบนสุดของสถานีโทรทัศน์ตกแต่งด้วยกระจกใสรอบด้าน มองเห็นวิวตึกระฟ้าของกรุงเทพมหานครชัดเจน แอร์เย็นฉ่ำกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเครื่องปรับอากาศ ไม่ได้ช่วยให้ความตึงเครียดในห้องลดลงเลยสักนิด

มัสยาในชุดเบลเซอร์ครอปสีดำสวมทับเสื้อสายเดี่ยวสีเบจดูทะมัดทะแมง นั่งหลังตรงอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะกระจกตัวยาว แนนนั่งอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทีลุ้นระทึก ฝั่งตรงข้ามคือพีดีแพตตี้ที่กำลังกอดอกยิ้มกริ่มอย่างพอใจ

"อ่านรายละเอียดครบแล้วใช่ไหมคะ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร เซ็นชื่อตรงหน้าสุดท้ายได้เลยค่ะ"

แพตตี้เลื่อนแฟ้มสัญญาพร้อมปากกาหมึกซึมสีเงินหรูหรามาให้

มัสยาหยิบปากกาขึ้นมา สายตากวาดมองรายละเอียดสัญญาหน้าสุดท้ายอีกครั้งเพื่อความรอบคอบ

'ข้อตกลงผู้เข้าร่วมรายการ... เงื่อนไขการรับเงินรางวัล... พาร์ตเนอร์ร่วมรายการ...'

สายตาของเธอหยุดชะงัก รูม่านตาขยายกว้าง ความรู้สึกจุกแน่นแล่นริ้วขึ้นมากลางอกเมื่อกวาดไปเห็นชื่อของบุคคลที่จะต้องมาเล่นบท 'คนรัก' ตลอดสามเดือนเต็ม

'นายภคพงษ์... หรือ โป้ง (ช่องยูทูบเบอร์ฝีปากกรรไกร) '

ความปวดหนึบบีบเค้นหัวใจอย่างแรง มัสยารู้สึกชาวาบไปตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เลือดในกายเย็นเฉียบ

ชื่อนี้... ชื่อของผู้ชายที่ทำลายชีวิตเธอจนพังพินาศ! ผู้ชายที่เอาคลิปของเธอไปเหยียบย่ำกลางอินเทอร์เน็ตจนเธอต้องกลายเป็นตัวตลกของสังคม! ไอ้ฆาตกรคีย์บอร์ดที่สาบานไว้ว่าชาตินี้จะไม่ขอร่วมโลกด้วย!

แกร๊ก...

ยังไม่ทันที่มัสยาจะได้เอ่ยปากด่าหรือฉีกสัญญาแผ่นนั้นทิ้ง ประตูไม้บานหนาของห้องประชุมก็ถูกผลักเข้ามาโดยพลการ

บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกลงทันตา ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำสวมทับด้วยแจ็กเกตยีนส์สีเข้มก้าวเข้ามาในห้อง เขาล้วงมือซุกกระเป๋ากางเกง ท่วงท่าการเดินดูสบายๆ แต่กลับแผ่รังสีคุกคามกดดันออกมาอย่างประหลาด

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียบตึง ไร้รอยยิ้ม นัยน์ตาสีรัตติกาลแสนเย็นชากวาดมองเข้ามาในห้อง ก่อนจะมาหยุดลงที่ใบหน้าของมัสยา

'โป้ง'

ผู้ชายที่เป็นฝันร้ายของเธอ เขายืนอยู่ตรงนี้ ตัวเป็นๆ!

มัสยาผุดลุกขึ้นยืนทันที เก้าอี้สตูลเลื่อนครูดกับพื้นเสียงดังลั่น มือเรียวตบลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรงจนแนนผวาเกือบทำไอแพดหลุดมือ

"พีดีคะ! นี่มันหมายความว่ายังไง!" มัสยาตวัดสายตาเกรี้ยวกราดมองโปรดิวเซอร์สาว อกบางกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่เริ่มรุนแรง "ทำไมพาร์ตเนอร์ของแป้งถึงเป็นผู้ชายคนนี้! ให้ตายยังไงแป้งก็ไม่มีทางร่วมงานกับไอ้ฆาตกรคีย์บอร์ดคนนี้เด็ดขาด!"

ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงัน พีดีแพตตี้ยังคงรักษารอยยิ้มมุมปากไว้ได้อย่างเหนือชั้น ขณะที่ชายหนุ่มผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกรคีย์บอร์ดเพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

โป้งปรายตามองหญิงสาวที่กำลังโกรธจนหน้าแดงก่ำด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเหยียดหยาม มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันร้ายกาจและกวนประสาทที่สุดเท่าที่มัสยาเคยเห็น

เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังลุกโชนของมัสยา ก้าวเข้ามายืนประจันหน้าช้าๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาเฉียบคมบาดลึก

"คิดว่าผมอยากร่วมงานกับดาราพลาสติกอย่างคุณนักหรือไง"