-12- ไม่เข้าใจ

#พอร์ช#

'เพราะพี่เป็นแบบนี้ไง ฉันถึงมองไม่เห็นข้อดีของผู้ชาย' คำของไอติมวนอยู่ในหัวผม เธอกลัวรังเกียจผมขนาดที่ตัวสั่นเป็นกุ้งขนาดนั้นเลยเหรอวะ ผมก็แค่อยากรู้ว่าผมไปทำอะไรให้ เธอถึงได้เหม็นขี้หน้าผมถึงขนาดนั้น ตอนแรกก็กะจะชวนเธอคุยด้วยดีๆ แค่แกล้งให้พอขำๆ แต่ท่าทางที่ดูไม่อยากให้ผมแตะเนื้อต้องตัวมันยิ่งทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดอยากจะเอาชนะ

จนกระทั่งโดนตบ สติผมก็ขาดผึง ความรู้สึกแรกผมไม่พอใจ ไม่มีผู้หญิงคนไหนเคยตบหน้าผมและนี่ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรก็โดนตบ คนอย่างผมมันทำไม ถ้าจะแสดงอาการรังเกียจขนาดนั้นและด้วยอารมณ์อยากเอาชนะ ผมเลยจูบเธอไปแต่สัมผัสที่ได้รับกลับมาปากเธอหวานและโครตนิ่ม ผมหลงอยู่ในรสจูบจนลืมความโกรธก่อนหน้า จนเธอผลักและสลัดข้อมือออกจากผม

สายตาที่แดงก่ำเหมือนเด็กน้อยถูกรังแก มันทำให้ผมรู้สึกผิดที่ผลีผลามทำอะไรลงไปแบบนั้น ทั้งที่วันนี้เธอเป็นคนเข้ามาช่วยผมและดูที่ผมทำกับเธอ

'แม่งเอ๊ย! ไอ้พอร์ชมึงนี่นะ' ผมต้องทำไงต่อ ควรออกไปตามเธอไหม แต่เธอไม่ชอบขี้หน้าผมนะเว้ย ถึงกับเกลียดและตอนนี้คงจะเกลียดผมเข้าไส้คูณสองคูณสาม หรือผมจะมองอยู่ห่างๆ หรือออกไปขอโทษเรื่องเมื่อกี้ดี นี่มันก็ดึกแล้วด้วยอากาศข้างนอกก็ค่อนข้างจะหนาว ออกไปตามเธอให้เข้ามานอนข้างในและผมออกไปนอนข้างนอกเองดีไหม

"เอาไงดีวะ" ผมพยายามชะเง้อคอเปิดผ้าม่านดูด้านนอก เดินวนไปวนมาใช้ความคิดจนเห็นไอติม เดินพะวงหน้าพะวงหลังและรีบเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งเหมือนหนีอะไรมา

'เอาไงดี ต้องพูดอะไรประโยคแรก'

"ไอติมพี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ” ไม่เอาๆ ดูก็รู้ว่าเป็นคำแก้ตัวฟังไม่ขึ้น

"ไอติม เข้าไปนอนในบ้าน เดี๋ยวพี่นอนในรถเอง แล้วถ้าไม่ยอมอีกอะ" ผมเดินไปเดินมาคิดคำพูด

"แล้วทำไมกูต้องคิดอะไรเยอะแยะขนาดนี้วะ" ผมเกาหัวอย่างรู้สึกรำคาญตัวเอง เมื่อนึกขึ้นได้ผมเลยเปิดประตูบ้านเดินไปยังรถไอติม เดินมาฝั่งคนขับที่เธอปรับเบาะเอนนอนหันหน้าไปยังเบาะอีกฝั่ง ผมเลยเอ่ยพูดถึงสิ่งที่อยากจะบอกกับเธอ

"ไอติมพี่ขอโทษ" ไม่มีคำตอบใดๆ กลับมา หน้าผมเธอยังไม่หันมามอง

"ไอติม" ผมเรียกเธอซ้ำ แต่เธอก็ไม่หันมาจนผมเริ่มรู้สึกหงุดหงิด 'จะโกรธอะไรนักหนาวะ' ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดล็อกเปิดประตูเข้าไปจับไหล่ไอติมให้หันมาคุยกันดีๆ

"หลับ" พอพลิกมาใบหน้าสวยหลับตาพริ้มตกอยู่ในภวังค์ความฝัน ที่ไม่ตอบเพราะเธอหลับและเสียงเพลงที่เธอเปิดจากหูฟังดังจนได้ยินออกมาด้านนอก

"เปิดขนาดนี้ หูก็หนวกกันพอดี" ผมถือวิสาสะกดปิดเพลงในโทรศัพท์ของเธอ ก่อนจะถอดหูฟังและอุ้มเธอเข้าไปนอนในบ้านและเมื่อวางไอติมลงบนเตียง ผมก็ยืนมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจและอยากรู้ว่าอะไรที่ทำให้เธอไม่อยากเข้าใกล้ผมขนาดนี้ ทั้งที่เมื่อ 6 ปีก่อน เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่หน้าตาจิ้มลิ้ม พูดน้อยดูใสซื่อ แต่ตอนนี้มันเหมือนกลับกันฝั่งคนละขั้ว ก๋ากั้น ขับรถแข่ง เป็นดีเจอีก จะว่าไปนี่เธอยังใส่ชุดเมื่อคืน กลิ่นแอลกอฮอล์ยังติดชุดที่เธอใส่อยู่เลย ยังไม่ได้อาบน้ำแน่ๆ หรือผมจะเช็ดตัวให้ดีแต่จะเอาเสื้อผ้าไหนเปลี่ยนให้วะ แล้วถ้าเปลี่ยนตื่นขึ้นมาเป็นเหมือนในละคร? ถ้าแบบนั้นเธอไม่เกลียดผมคูณสิบเลยเหรอวะ

"ทนนอนไปแบบนี้ไปก่อนนะ" ผมพูดขึ้นขณะห่มผ้าให้เธอเสร็จก็เดินออกจากห้องมาเปิดดูหนัง จนกระทั่งจะหลับ แต่ยุงที่นี่แม่งโคตรเยอะ กัดจนผมแสบ มีหวังถ้าคืนนี้ผมนอนหน้าโทรทัศน์ผมโดนยุงหามแน่ๆ

"ไม่ไหวแล้วเว้ย" ผมเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะเอ่ยพูดเบาๆ กับคนที่เข้าสู่ช่วงความฝัน

"พี่ขอนอนด้วยนะ นอนพื้นก็ได้" ผมค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบหมอนอย่างเบามือ ไม่ให้เธอรู้สึกตัว ก่อนจะวางลงที่พื้นและล้มตัวนอน

"พื้นแข็งดี" ผมนอนพลิกไปพลิกมาแต่ก็นอนไม่หลับ มันไม่สบายตัวเลยเอาจริง พื้นโคตรเย็น แข็งก็แข็ง หลับไม่ลง สุดท้ายผมลุกขึ้นมาชะเง้อมองดูไอติม เนื่องด้วยที่นี่เป็นบ้านที่ผมซื้อไว้นานแล้วและไม่ค่อยได้มา ชุดเครื่องนอนอะไรมันก็มีแค่ชุดเดียว รวมถึงผ้าห่ม ‘เอาไงดีวะหรือจะขึ้นไปนอนข้างไอติม แค่นอนไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย’ตอนแรกก็อยากเป็นสุภาพบุรุษอยู่หรอกแต่พอเอาจริง ไม่ไหวว่ะ

"ไอติมพี่ขอนอนด้วยนะ" ในที่สุดผมก็ขึ้นมานอนบนเตียงกับไอติม สบายหลังขึ้นเยอะ

เช้าวันต่อมา...

ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนเช้าก่อนจะค่อยๆ ปรับสายตา ที่ตื่นเพราะขาของไอติมพาดอยู่บนตัวผมทำเหมือนผมเป็นหมอนข้างของเธอซะงั้น แต่ยังโชคดีที่ผมตื่นก่อนเธอ ถ้าเธอตื่นก่อนผมและเห็นผมนอนอยู่บนเตียงเดียวกันมีหวังเป็นเรื่องอีกแน่ ผมค่อยๆ ยกหัวเธอออกจากอกวางบนหมอนอย่างเบามือที่สุด ใช่ครับไม่ใช่แค่ขาอย่างเดียวหัวเธออยู่บนอก และก็ทั้งแขนทั้งขาครบ ก่อนจะค่อยๆ แกะมือ แกะขาไอติมออกลุกขึ้นออกจากเตียงช้าๆ ไม่ให้ที่นอนสั่นไหว

จนลุกออกมาได้ ผมก็เข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาก่อนจะหยิบกุญแจรถไอติม ขับรถเธอออกมาในเมืองเพื่อหาซื้อเสื้อผ้า แปรงสีฟัน ยาสีฟันไว้ให้เธอรวมถึงตัวผมก่อนที่จะขับรถกลับกรุงเทพฯ ผมเดินซื้อของครบทุกอย่างและเดินผ่านร้านชุดชั้นใน ‘ผู้หญิงต้องมีชุดชั้นในด้วยนิหว่า เลือกไงวะ จับก็ไม่เคยจับ’ ผมยืนอยู่หน้าร้านชุดชั้นในผู้หญิงอยู่นานพอสมควรจนพนักงานเดินเข้ามาทัก

"ให้ช่วยอะไรไหมคะ"

"เอ่อ...ครับ คือผมจะซื้อชุดชั้นใน 1 ชุดครับ" ผมตอบพนักงานออกไป ก็แอบเขินอยู่หรอกนะแต่ก็ดีเหมือนกัน บอกให้พนักงานช่วยเลือกเป็นผู้หญิงเหมือนกันคงจะรู้

"ให้แฟนเหรอคะ" พนักงานเอ่ยถามผมขึ้น

"ไม่ชะ..." ไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยปฏิเสธ พนักงานก็อมยิ้มและไม่รอฟังคำตอบของผม เดินเข้าไปที่ราวแขวนชุดชั้นในก่อนจะเดินกลับมา พร้อมชุดในผู้หญิงหลากหลายแบบ

"พี่ชอบสีอะไรแนวไหนคะ เดี๋ยวช่วยดูไซซ์ให้ค่ะ"

"แบบไหนก็ได้ครับ ขอชุดหนึ่ง" แบบไหนก็ได้เอามาเหอะ เพราะตอนนี้ผมเริ่มตกเป็นเป้าสายตาผู้หญิงที่กำลังเลือกชุดชั้นในอยู่ภายในร้านแล้ว

"งั้นสีดำลูกไม้ไหมคะ หรือสีแดงดี" พนักงานพูดพร้อมยกชุดชั้นในขึ้นมาให้เลือกทำเอาผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"สีดำก็ได้ครับ" ผมรีบๆ ตอบจะได้รีบซื้อรีบกลับ

"ว่าแต่แฟนคุณพี่ไซซ์อะไรคะ" นั่นไงบรรลัยแล้ว ใครจะไปรู้วะ