-07- มองยังไงก็น่ารัก

ไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยแสดงความยินดี เหมือนการมาของผมในวันนี้จะทำให้บรรยากาศดูกร่อยๆ 'เธอยังติดใจเรื่องเมื่อ 4-5 ปีก่อนอยู่เหรอวะ?' ช่วงเวลาที่ผมกับไอติมคุยกันมันเป็นเวลาไม่ถึงเดือนเลยด้วยซ้ำและเหมือนความสัมพันธ์ระหว่างเรายังไม่ได้เริ่ม

'เธอยังติดใจจริงดิ' มันเป็นคำถามที่เกิดขึ้นในใจ ซึ่งผมก็ไม่มั่นใจว่าที่เจแปนกับไอติมมีท่าทีที่ไม่อยากเจอผมนั้นมันเกี่ยวกับเรื่องที่ผมกับไอติมเลิกกันรึเปล่า แต่ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้มันก็ไม่มีเรื่องอื่น

“ไอรอฉันด้วย” เจแปนและอลินเดินตามไอติมเข้าไปในห้องหนึ่งในสนาม

"เป็นไงอย่างที่กูบอกปะ" โจ้หันมาถามหลังจากที่ผมได้เห็นใบหน้าไอติม

"เออ โตขึ้นสวยฉิบ" ผมไม่แปลกใจเลยที่ผมจะจำเธอไม่ได้ โตขึ้นทั้งสวยทั้งน่ารักขนาดนั้น

"หึ อย่าบอกว่าสนใจอยากกลับไปรีเทิร์น" โจ้แค่นเสียงในลำคอเอ่ยถามผมขึ้น

" ก็น่าสน "ผมตอบกลับไปแต่ก็ยังไม่ได้คิดจริงจังอะไร ผมพึงกลับมาเจอกับไอติม ส่วนเรื่องจะลองจีบหรือรีเทิร์นใหม่อีกครั้งรึเปล่าผมไม่แน่ใจ ตอนนี้ขอแค่ให้ไอติมเปิดใจเปิดปากคุยกับผมก่อนเหอะ เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที

"งั้นเข้าไปข้างใน" ไอ้โจ้ก็ชำเลืองตาไปยังห้องที่สาวๆ พึ่งเดินเข้าไป ผมเลิกคิ้วขึ้นอย่างต้องการถามเพื่อนว่าแน่ใจแล้วใช่ไหมที่จะชวนผมเข้าไปในห้องนั้น

"น้องมึงจะไม่กัดหัวกูใช่ไหม" ยิ่งเจแปนมีทีท่าว่าเป็นห่วงไอติมไม่อยากให้เข้าใกล้ผมขนาดนั้น เธอคงไม่เลิกจิกกัดผมง่ายๆ แน่ๆ

"เจแปนก็ได้แค่พูด"

"เออไป เข้าก็เข้า" ผมก็อยากดูทีท่าของทั้งสองคนเหมือนกันว่าจะไปสุดที่ตรงไหน พอเข้ามาในห้องซึ่งน่าจะเป็นห้องรับรองแขก เจอแต่สองสาวไม่เห็นไอติมก่อนที่น้าผู้หญิงคนหนึ่งจะยกของว่างมาให้ ทำให้เจแปนที่จะเอ่ยด่าผมชะงัก

“ขอบคุณมากค่ะ คุณน้า แล้วยัยไอล่ะคะ”

“ไอคุยกับคุณพ่ออยู่ลูกเดี๋ยวออกมาจ้า”

"อ๋อค่ะ" คุณน้าผู้หญิงที่ยกขนมมาให้มองมาที่ผมกับไอ้โจ้เหมือนอยากจะถามว่าเราสองคนคือใคร จนเจแปนเอ่ยแนะนำผมกับไอ้โจ้

"นี่พี่โจ้พี่ชายเจแปนค่ะ ส่วนอีกคนพี่พอร์ชเพื่อนพี่โจ้ค่ะคุณน้า "

"สวัสดีครับ/สวัสดีครับ" ทั้งผมทั้งโจ้ยกมือไหว้ท่าน

"สวัสดีจ้า ตามสบายเลยนะ" พอคุณน้าหันหลังเท่านั้นแหละ เจแปนก็มองผมตาเขียว

"พี่พอร์ชห้ามเข้าใกล้ไอติมเข้าใจไหม อยู่เงียบๆ เลยได้ยิ่งดี" ผมทำเมินเหมือนไม่ได้ยินที่เจแปนพูด ก่อนที่คนที่เรากำลังเอ่ยถึงจะเปิดประตูเข้ามาซึ่งดูเหมือนว่าห้องนี้ยังสามารถเชื่อมไปยังอีกห้องด้านในได้ ผมมองเธอไม่วางตาซึ่งเธอก็สบตากลับไม่ได้หนีแต่สายตาที่ส่งมานิ่งเรียบจนไม่สามารถคาดเดาได้ว่าเธอกำลังคิดอะไร ผมเลยส่งยิ้มให้เธอไป แต่โดนเมินใส่ หันไปคุยกับเจแปนซะงั้น อ้าวเฮ้ย! ยิ้มเก้อ หางตาผมหันไปเห็นไอ้โจ้ยิ้มมุมปากเหมือนกำลังกลั้นหัวเราะอยู่ซะงั้น

“เจแปนบอกเพื่อนในกลุ่มเลยพ่อติณกำลังโทร. บอกคุณลุง”

“อะเคร งั้นไปเลยนะ”

“อืม” เมื่อสาวๆ เริ่มลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก ผมเลยลุกขึ้นเดินตามหลังไอติม ไม่รู้หรอกว่าพวกเธอจะไปต่อที่ไหนกันแต่วันนี้ผมว่างขอตามไปแจมด้วยแล้วกัน ก่อนที่จะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ เปิดประตูให้ไอติมจนเธอเหลือบมองผม สายตานี่คือโครตแข็ง ผมแอบขำอยู่ในใจไอติมเวอร์ชันใสๆ ไม่หลงเหลือเลยจริงดิตอนนี้ เหมือนผมไปฆ่าใครตายอย่างนั้น ถ้าไม่ติดว่าพึ่งเจอกันผมอยากเอามือไปลูบหน้า น่าแกล้งชะมัด หน้าตาไปติมไม่เข้ากับสีหน้าดุๆ ที่เธอกำลังทำอยู่ ผมเปียสองข้างของงี้มองยังไงก็น่ารักมากกว่า

"ไม่ได้เจอกันนาน เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ" ผมพูดกระซิบให้ได้ยินกันแค่เราสองคน แน่นอนว่าเธอไม่ตอบ แต่กลับเป็นเจแปนที่ผมคิดว่าผมพูดเบาแล้วนะ แต่ยังได้ยินนี่ดิ หูดีไปอีก เดินมาแทรกระหว่างผมกับไอติม

"พี่พอร์ชอย่ามายุ่งกับยัยไอ" พูดเสร็จจิปากใส่ผมดึงไอติมไปเดินข้างซะงั้นจนผมต้องส่งสายตา ส่งกระแสจิตคุยกับกับไอ้โจ้ให้มันดูน้อง เริ่มจะเยอะเข้าทุกที

เมื่อออกมาผมเดินเข้าไปพูดคุยกับปุยฝ้ายและได้ทีเอ่ยแนะนำไอติมซึ่งเป็นคนที่ช่วยปุยฝ้ายในคืนที่เธอโดนวางยาให้ได้รู้จักกัน

“ปุยฝ้าย คนนี้ไงที่ช่วยปุยฝ้ายวันที่โดนมอมอะ” ปุยฝ้ายเดินเข้ามาหาไอติมขอบคุณเธอ ต่อจากนั้นสาวๆ ก็คุยกัน ผมเหมือนไม่มีตัวตนเป็นธาตุอากาศ ระหว่างที่พวกเธอกำลังคุยกันอยู่คุณน้าคนเมื่อกี้ที่คาดว่าน่าจะเป็นแม่ของไอติมเพราะหน้าตาคล้ายกันมากก็เปิดประตูออกมา

“สาวๆ พ่อติณปิดผับไว้ให้แล้วลูก สนุกกันเต็มที่เลย ขออย่างเดียวกลับบ้านให้ถูกนะลูก ”

“ได้ค่ะแม่อิ้ง น่ารักที่สุด” ผมยืนมองไอติมที่เดินเข้าไปสวมกอดผู้เป็นแม่ น่ารักว่ะ โตขึ้นมาสวยฉิบ แทบจะไม่เหลือเค้าโครงเดิมตอนมัธยมศึกษาเลยจริงๆ ที่แท้ก็จะไปผับกันนี่เอง งั้นขอผมขอออกความคิดเห็นแสดงตัวตนหน่อยละกัน ว่าผมยังยืนอยู่ตรงนี้นะ เผื่อทุกคนลืม

“งั้นสาวๆ พึ่งแข่งรถกันเสร็จ เดี๋ยวพวกพี่ขับรถให้”

“แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน” โจ้พูดเสริม ก่อนที่ผมจะเริ่มแจกแจงว่าให้ใครไปกับใคร

“ธันวากับอลินรู้จักกันใช่ปะ งั้นกูฝากน้องด้วย โจ้ไปกับเจแปน ส่วนไอติมไปกับพี่”

“พี่พอร์ช ผมฝากอลินด้วยดิ” ธันวาเอ่ยพูดขึ้น ก็เห็นอลินเดินเข้าไปทักธันวาผมก็คิดว่ารู้จักกันซะอีก

“รถกูนั่งได้สองคน” มันจะมาฝากอะไรรถผม รถมัน 4 ที่นั่ง ส่วนผม 2 ที่นั่ง

“เดี๋ยวไอขับรถไปเองค่ะ” ผมหันไปยังต้นเสียงทันทีแต่เธอไม่ได้พูดกับผมหรอก พูดข้ามหน้าผมไปพูดกับโจ้แทน

“เผื่อเราเมาพี่จะได้ขับมาส่ง” ผมเลยเดินออกมายืนบังไอ้โจ้ซะเลย เธอจะได้คุยมองมาที่ผม ผมเป็นคนแสดงความคิดเห็นต้องคุยกับผมดิถึงจะถูก

“ตกลงตามนี้แหละ ไปกัน” ไอ้โจ้พูดจบก็ลากแขนน้องตัวดีของมันออกไป 'ดีมากเพื่อนรัก'

“พี่โจ้” เสียงเล็กๆ ของเจแปนแหวเสียงใส่พี่ชายตัวเอง จนทุกคนแยกย้าย ผมเลยพ่ายมือเป็นการเชิญให้ไอติมเดินไปยังรถผม เธอเดินนำผม 'ต้องแบบนี้ดิพูดง่ายๆ' ผมยกยิ้มขึ้นมุมปากเดินตามเธอแต่ผมว่าไม่ใช่แหละไอติมไม่ได้เดินไปทางที่รถของผมจอดอยู่ แต่กลับเดินไปที่รถตัวเองซะงั้น

“ไอติมรถพี่คันนี้ครับ” เธอไม่ตอบผม เดินไปอีกทาง 'เอางี้ใช่ไหม ได้' ผมสาวเท้าเดินไปดักหน้าเธอ

“ไปรถพี่ ”

“ไอจะไปรถไอ หลบไปค่ะ” ทำไมดื้อจังวะ

“ไปรถไอก็ได้ พี่ขับให้” ผมแบมือเพื่อเป็นการขอกุญแจรถ ในเมื่อจะไปรถตัวเองก็โอเค แต่เธอไม่ฟังผมเว้ย เดินเลี่ยงไปที่รถจะเปิดประตูอย่างเดียวจนผมต้องรีบสาวเท้าเดินเข้าไปแย่งกุญแจจากมือขณะที่เธอกดกุญแจปลดล็อกรถ

“เอากุญแจรถไอคืนมา”

“พี่บอกว่าจะขับให้” ผมยกกุญแจขึ้นสูงเพื่อไม่ให้ไอติมแย่งได้

“อย่ามาทำแบบนี้ไอไม่ชอบ” เสียงดุซะด้วย

“พี่ไม่ได้ทำอะไรเลย พี่แค่จะขับรถให้” ผมใช้ช่วงเวลาที่ไอติมกำลังจะเอ่ยพูดต่อเปิดประตูรถและเข้าไปนั่งฝ่ายคนขับ แต่เธอก็ยังยืนมองค้อนผมไม่ยอมขึ้นรถ ผมเลยบีบแตรเป็นการให้เร่ง จนในที่สุดเธอก็ขึ้นมาด้วยท่าทางไม่ค่อยพอใจ ระหว่างทางมีแต่ความเงียบจนผมต้องเป็นฝ่ายพูดอะไรสักอย่าง ทำลายบรรยากาศ

"พี่พึ่งรู้ว่าไอชอบแข่งรถ โครตเท่เลย" ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา

"ยังโกรธพี่เหรอ เรื่องตอนมัธยมพี่ขอโทษ”

“ไม่ต้องพูดค่ะ ไอลืมไปหมดแล้ว” ลืมกับน้ำเสียงท่าทีที่พูดออกมา 'ลืมจริงดิ'

“ถ้าไอติมลืมไปหมดแล้ว มันก็ไม่มีอะไรถูกไหม แล้วทำไมท่าทางไอติมถึงดูเหมือนไม่อยากเจอหน้าพี่แบบนี้” ผมเอ่ยถามขึ้นเพราะอยากรู้จริงๆ ว่าเธอยังโกรธผมเรื่องอะไร ก่อนที่นึกขึ้นได้ว่าวันที่ผมเจอไอติมที่ร้านไอ้หนึ่งตอนเธอช่วยปุยฝ้ายที่เธอไม่ไว้ใจให้ปุยฝ้ายกลับกับธันวาวันนั้น แปลว่าเธอจำผมได้แน่ๆ ผมไม่ได้คำตอบจากไอติม 'ไม่ตอบโอเค ไม่ตอบก็ไม่ตอบ งั้นก็จอดรถมันตรงนี้แหละ'

“จอดทำไม” เห็นไหมพูดแล้ว