Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
บทที่5 รุกจีบ
“ทำอะไรคะ”
“ก็คุณบอกว่าอยากเดินออกกำลังกาย ผมจะเดินเป็นเพื่อน”
“เอ่อ! คุณไทเลอร์เอารถมา จะจอดรถไว้นี่แล้วเดินกลับไปกลับมาทำไมคะ”
“ผมเป็นห่วง คุณไม่ควรเดินคนเดียวดึกๆ แบบนี้” ไทเลอร์มองสบตาเธอด้วยสายตาอบอุ่น “ก็เลยตั้งใจรอไปส่งคุณโซดาไงครับ”
“คะ?…ค่ะ งั้นก็ได้” ฉันรีบเดินไปเปิดประตูรถเขาแล้วขึ้นมานั่ง เพราะตัวเองเขินมากกับคำพูดตรงๆ แบบนั้นของเขา และไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันแก้มแดงรึเปล่าเพราะรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วใบหน้า
“อยากแวะซื้อของอะไรไหม ไม่ถามดีกว่าเพราะคุณจะปฏิเสธอีก ผมแวะให้เลยแล้วกัน” ไทเลอร์ถามเองตอบเองแล้วก็เลี้ยวรถไปจอดหน้าร้านสะดวกซื้อก่อนถึงที่พักของโซดา
โซดาเปิดประตูเดินลงจากรถ และเดินตามไทเลอร์เข้าไปในร้าน
“มาเถอะ ซื้อไว้บ้างเพราะคุณอาจจะหิวตอนดึก”
“คุณไทเลอร์คะ แล้วคุณจะซื้ออะไรไหม โซดาจะเลี้ยงคุณบ้าง”
“ผมเหรอ อยากดื่มโซดาน่ะ”
“ฮะ!” ฉันถึงกับมองจ้องเขา
“อ๋อ! ผมหมายถึงจะซื้อโซดา ไปผสมเลมอนดื่มน่ะ ผมชอบสดชื่นดี”
“อ๋อ! เหรอคะ” ฉันพยักหน้าเข้าใจ รีบเดินตามเขาเข้าไปในร้าน
ไทเลอร์หยิบนั่นนี่ใส่รถเข็น ไปเรื่อยๆ
“เอ๊ะ!” ไหนบอกจะซื้อแค่โซดา ทำไมหยิบไม่หยุดเลย ฉันมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“โซดา คุณอยากได้อะไรอีกไหม”
“ไม่ค่ะ แค่นี้ค่ะ”
ไทเลอร์เข็นรถไปจ่ายเงิน
“คุณไทเลอร์คะ โซดาจ่ายให้ค่ะ”
“ไม่ต้อง วางของของคุณด้วย ผมจ่ายเอง”
“ทำไมละคะ ก็โซดาบอกว่าขอเลี้ยงคุณบ้าง”
“เอาเถอะ เดี๋ยวผมให้คุณเลี้ยงเอง คุณอยู่ที่นี่อีกหลายเดือนไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องรีบเลี้ยงผมหรอก ผมไม่หนีไปไหนหรอก คุณตามตัวผมได้ตลอดอยู่แล้ว”
“ก็ได้ค่ะ”
จ่ายเงินเสร็จไทเลอร์ถือของทั้งหมดมาที่รถ แล้วขับรถมาส่งโซดาถึงที่พักของเธอ “คุณอยู่ชั้นไหน”
“ชั้นสี่ค่ะ”
“ตึกนี้ไม่มีลิฟต์ งั้นเดี๋ยวผมช่วยถือของขึ้นไปให้คุณดีกว่า”
“คุณไทเลอร์ไม่เป็นไรค่ะ แค่นั้นเองโซดาถือไหวค่ะ”
“สองถุงอะนะ ชั้นสี่ ผมว่าไม่น่าไหว มีน้ำผลไม้ด้วยนะที่ผมหยิบมา”
“อ้าว! ที่คุณหยิบมา…”
“ใช่ซื้อมาให้คุณ ก็เผื่อคุณหิวตอนดึกไง ไปเถอะ”เขาลงจากรถเปิดท้ายรถแล้วหยิบถุงมาถือไว้ทั้งหมด
โซดาได้แต่มองเขา ไม่รู้จะพูดว่ายังไง เลยเดินนำเขาขึ้นตึกที่พักไป “หนักไหมคะ โซดาช่วยถือคุณไทเลอร์ดีกว่านะคะ”
“ไม่เป็นไร ผมถือถุงพวกนี้แล้วอุ้มคุณขึ้นไปส่งยังไหวเลยครับ”
โซดาหัวเราะ ขำคนตัวโต เขาน่ารักดีแฮะ มีมุมแบบนี้ด้วย
“หัวเราะคือจะให้อุ้มเหรอครับ”
“ไม่กล้ารบกวนขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่นี้ก็เกรงใจคุณไทเลอร์มากแล้วค่ะ”
“เปลี่ยนจากเกรงใจ เป็นไม่ขัดใจจะได้ไหมครับ”
“ยังไงนะคะ”
“ก็เวลาผมทำอะไรให้ ก็แค่ไม่ปฏิเสธ แค่นั้นครับ”
ฉันได้แต่อมยิ้ม ไม่รู้จะตอบเขายังไง “ถึงห้องโซดาแล้วค่ะ”
“เปิดประตูสิครับ ผมจะถือของเข้าไปให้ แล้วจะกลับเลย”
ฉันเปิดประตูให้เขาเข้ามาในห้อง
ไทเลอร์วางของที่ซื้อมาลงบนโต๊ะ มองสบตาสวย “ผมกลับนะครับ คุณมาล็อกประตูสิ ล็อกดีๆ แล้วใครมาเคาะก็ถามก่อน ห้ามเปิด”
“ค่ะ” ฉันยิ้มให้เขา แล้วก็เดินตามเขาไปที่ประตู ไทเลอร์เปิดประตูแล้วเดินออกไปจากห้อง เขาหันมามองสบตาสวยอีกครั้งก่อนจะกลับ โซดายิ้มหวานให้คนตัวสูง “คุณไทเลอร์ขับรถดีๆ นะคะ”
ไทเลอร์ยิ้มตอบ “ครับถึงแล้วจะทักหา”
เขากลับไปแล้ว แต่ใจฉันยังเต้นแรงอยู่เลย อาการแบบนี้เกิดกับเขาคนแรกเลยนะ เป็นอะไรเนี่ยโซดา เขาหล่อขนาดนั้นคงมีแฟนแล้วรึเปล่า อย่าคิดไปเองโซดาเขาอาจจะแค่ช่วยเหลือ คงไม่ได้คิดอะไรกับคนแบบฉันหรอกมั้ง
“โอ๊ย! พอก่อน ฉันมาที่นี่เพื่อเรียนนะ เรื่องผู้ชายหยุดคิดเลย” รีบสลัดความคิดทั้งหมดออกจากหัว แล้วก็พาตัวเองเข้าห้องน้ำ รีบอาบน้ำนอนดีกว่า พรุ่งนี้มีเรียนอีก
เช้าวันต่อมา
“เอ๊ะ!” คุณไทเลอร์ส่งข้อความจริงงั้นเหรอ เมื่อคืนง่วงมาากอาบน้ำเสร็จก็นอนเลย ไม่ได้หยิบโทรศัพท์
ไทเลอร์ : ผมกลับถึงบ้านเรียบร้อยแล้วครับ
โซดา : ขอโทษที่เพิ่งอ่านนะคะ เมื่อคืนโซดาอาบน้ำเสร็จก็สลบเลย
“โอ๊ะ! เขาอ่านแล้วเหรอ อ่านเร็วจัง เหมือนรออยู่เลยแฮะ”
ไทเลอร์ : ไม่เป็นไรคุณทำงานเหนื่อย
โซดา : ต้องไปเรียนแล้วนะคะ
ช่วงเย็น โซดาเรียนเสร็จรีบไปที่ร้านอาหารทันที ทำงานที่นี่ ดีมากเลย ทุกคนใจดีเป็นมิตรกับฉัน คงเป็นเพราะคุณไทเลอร์ฝากงานให้ฉันด้วย ดีจังได้เจอแต่คนดีๆ
ด้านไทเลอร์
นอนอยู่ริมชายหาด ข้างกายมีสาวสวยเซ็กซี่คลอเคลียอยู่ไม่ห่าง
“ไทเลอร์ มึงจะไปร้านแม่กูจริงเหรอ ที่นอนอยู่ข้างๆ มึงตอนนี้ก็เต็มไม้เต็มมือมากแล้วนะ” ไวท์ถามเป็นภาษาไทยให้รู้กันแค่สองคน
“อืม…ไปสิ มันไม่เหมือนกัน ที่อยากได้ก็ต้องเอาให้ได้รึเปล่าวะ”
ไวท์ได้แต่ส่ายหัว “มึงไม่พูดไปเลยล่ะวะ บางทีคุณโซดาอาจจะง่ายรึเปล่า ผู้หญิงคาดเดาไม่ได้หรอก จะได้จบๆ ไปไม่ต้องเสียเวลา”
“หึ! มึงก็เจอแต่ที่ง่ายๆ ไง เลยคิดแบบนี้ ยัยนั่นดูไว้ตัวจะตาย คงมีอะไรแค่กับแฟนแหละ”
“งั้นเหรอวะ ก็จริงพวกเราเจอแต่ง่ายๆ วิ่งเข้ามาหาเอง ไม่ต้องพูดเยอะ ยากเกินก็ไม่ใช่ทางกูว่ะ รำคาญ” ไวท์ยักไหล่ไปตามประสา
ไทเลอร์หัวเราะ
“คุยอะไรกันสองคน พูดภาษาไทยด้วย คือไม่ต้องการจะให้มีล่ารู้ใช่ไหมคะ” สาวสวยข้างกายไทเลอร์พูดพร้อมกับส่งมือเรียวลูบไล้แผงอกเขา
“ใช่ไวท์ก็เหมือนกัน เอมม่าเสียใจนะคะ” สาวสวยข้างกายไวท์พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
“ผมอยู่กับคุณตรงนี้คุณจะไปคิดมากทำไม” ไทเลอร์จับมือเรียวขึ้นมาจูบ คนสวยยิ้มหวานให้เขา
“ผมก็เหมือนกัน ไม่มีอะไร คุยเรื่องธุรกิจของไทเลอร์นิดหน่อย พูดภาษาไทยมันเข้าใจกว่าน่ะ คุณเข้าใจผมหน่อยนะที่รัก เรื่องงานน่ะ” ไวท์อธิบายสาวสวยข้างกายเขา
ช่วงค่ำ
ไทเลอร์ขับรถมาจอดที่ร้านของคุณแม่ไวท์ แล้วทักหาโซดา
ไทเลอร์ : ผมรออยู่ด้านนอก
โซดาอ่านข้อความ เสร็จแล้วหยิบกระเป๋าสะพาย ยังคงตอบตัวเองไม่ได้ ว่าทำไมเขาต้องมารับฉันทุกวัน ถ้าแค่เป็นห่วงเพราะเขาช่วยหางานให้ ก็ไม่น่าจะต้องห่วงอะไรแล้ว ได้แต่คิดวนไปวนมาอยู่ในหัว แล้วก็เดินออกมาจากร้าน ไทเลอร์เปิดประตูรถลงมายืนรอเมื่อเห็นฉัน
“ผมมารับครับ อย่าพูดว่าไม่น่าลำบากเลย” ไทเลอร์รีบพูดดักคอเธอทันที
โซดาหัวเราะ ขำคนรู้ทัน
“วันนี้เหนื่อยไหมครับ”
“ก็นิดหน่อยค่ะ”
“ไปหาที่นั่งเล่น รีเล็กกันหน่อยดีไหมครับ ดูเหมือนคุณจะเครียดเกินไปนะครับ เรียนเสร็จก็ทำงาน วนอยู่แบบนี้ตลอดเลย ไปนะครับ” เขาเอ่ยชวนมองเธอด้วยสายตาอ้อนวอน
“ก็ได้ค่ะ” โซดามองสบตาเขาแล้วไม่รู้จะปฏิเสธเขายังไง ใจอ่อนกับน้ำเสียงและสายตาแบบนั้นของเขาขึ้นมา
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
