บทที่4 สวยมากจริงๆ

เช้าวันต่อมา

“ไทเลอร์เมื่อคืนแม่ส่งข้อความมาบอกฉันว่านายไปกินข้าวที่ร้าน”

“อืม!”

“ถามจริงแค่ไปกินข้าว”

“มึงรู้ไวท์ แล้วจะถามเพื่อ”

“วันนี้กูต้องได้เห็นชัดๆ อยากรู้แล้วว่าสวยแค่ไหน วันนั้นกูน่าจะเดินเข้าไปทักมิวมิว” ไวท์ได้แต่ทำท่าเสียดาย

“เกินเรื่องมึงน่ะ อยากเห็นก็ไปดูที่ร้านแม่ตัวเองก็ได้”

“ทำไม ไทเลอร์มึงจะหาข้ออ้างไปร้านแม่กูอีกแล้วเหรอวะ” ไวท์หรี่ตามองอย่างรู้ทัน

“กูไม่ต้องหาข้ออ้างหรอก กูไปอยู่แล้ว” ไทเลอร์ยักคิ้วใส่เพื่อน

“หึ! ไอ้เวรนี่” ไวท์ส่ายหัวขำเพื่อน “แล้วตกลงมึงเรียนจบกลับไทยใช่ไหม”

“เออ! คุณปู่ตามกลับอยู่ทุกวัน บ่นสารพัด บอกว่าให้รีบเรียนให้จบอยากมีคนช่วยทำงาน”

“คงคิดถึงหลานชายสุดที่รักแหละ อีกอย่างเดี๋ยวนิกโก้ก็จะมาเรียนต่อแล้วไม่ใช่เหรอ ท่านคงเหงาแหละกูว่า ส่วนกู มึงไม่ต้องคิดถึงล่ะ จะอยู่ต่อกับแม่ที่นี่” ไวท์กอดคอไทเลอร์โยกเบาๆ

“ไอ้เวรนี่ ใครจะไปคิดถึงมึงเอามือออกไปนะขนลุกว่ะ” ไทเลอร์แกล้งสะบัดตัวออกห่างไวท์

“ไอ้บ้า อย่าทำเป็นเล่นตัวหน่อยเลยไทเลอร์ กูรู้ไซซ์ถุงยางมึงนะไอ้เวร”

“เหอะ! กูก็เห็นมะเขือเหี่ยวของมึงแล้วเหมือนกันไอ้เวรไวท์”

“ของมึงดิเหี่ยว ไอ้บ้านี่”

“หึ!” ไทเลอร์หัวเราะ “แล้วเมื่อคืนเอวามันกลับรึนอนค้างกับมึงวะ”

“กูให้กลับ ไม่นอนค้างกับยัยนั่นหรอกมึงก็รู้”

“ก็รู้แต่ คิดว่ายัยนั่นกลับไม่ไหว”

“ก็ไหวนะ ยิ้มหน้าระรื่นกลับไป”

“หึ! คงชอบมากจริงๆ แต่ถ้ามาชวนอีก กูไม่เอาแล้วนะ” ไทเลอร์พูดชัดเจน

“ตามนั้น กูก็ไม่ได้ติดใจอะไร หลวมจะตาย” ไวท์พูดออกมาตรงๆ

ไทเลอร์หัวเราะชอบใจ ที่เพื่อนรักพูดเสียงในหัวตัวเองออกมา

ช่วงค่ำ

“สองหนุ่มอยากกินอาหารไทยกันเหรอ มาร้านแม่กันทั้งคู่แบบนี้”

“อยากกินกับข้าวพนักงานครับ กับข้าวพนักงานของคุณแม่อร่อยสุดๆ” ไวท์พูดเสร็จยิ้มเดินเข้าไปกอดคุณแม่ตัวเอง

“จะมาอ้อนอะไรแม่ ไปสิเข้าไปในครัว แล้วไทเลอร์ล่ะ อยากทานอะไรแม่จะทำให้”

“ผมทานเหมือนไวท์ได้ครับ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วง”

“งั้นเหรอ งั้นก็เข้าไปในครัวกันเลยจ้ะ วันนี้มีขนมจีนแกงเขียวหวาน ตามสบายเลยนะหนุ่มๆ”

“ครับ” ไวท์เดินนำไทเลอร์เข้าไปในครัว “สวัสดีครับพี่ๆ มาขอข้าวกินครับ” ไวท์ทักทายเชฟ แล้วก็พนักงานทุกคนของคุณแม่

“ทางนี้ค่ะ คุณไวท์ คุณไทเลอร์” พี่พัตรเรียกสองหนุ่มไปที่โต๊ะทานอาหารของพนักงาน

“ครับ”

“นั่งเลยจ้ะ เดี๋ยวพี่ดูแลให้”

“พี่พัตรไม่เป็นไรครับ พี่ไปทำงานเถอะครับ ผมจัดการกันเองได้ครับ มีใครยังไม่ได้ทานบ้างไหมครับ ทำไมเหลือเยอะจัง”

“มีแค่น้องโซดาน่ะ คุณแม่น้องไวท์ทำเยอะค่ะ เดี๋ยวก็ให้ทุกคนแบ่งกันไปทานที่บ้านต่อ เดี๋ยวพี่เรียกน้องโซดามาทานด้วยดีไหมคะ น้องน่าจะหั่นผักเสร็จแล้วค่ะ บอกว่าให้มาทานก่อนก็ไม่ยอม”

“ครับดีเลย” ไวท์ยิ้มให้พี่พัตรผู้ช่วยคนสนิทของคุณแม่เขา

โซดาเดินมาที่โต๊ะทานอาหาร มองสองหนุ่มที่นั่งอยู่ที่โต๊ะก่อนแล้วด้วยสีหน้าแปลกใจ “สวัสดีค่ะ” ฉันรีบเอ่ยทักทายไทเลอร์ และยิ้มให้อีกคน

“คุณโซดานี่ไวท์เพื่อนผม ลูกชายของเจ้าของร้านนี้” ไทเลอร์แนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกัน

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับ ทานขนมจีนด้วยกันสิครับ ขนมจีนแกงเขียวหวานฝีมือคุณแม่ผมคือที่สุดเลยครับ”

“ค่ะ” ฉันอดยิ้มกับคำพูดของเขาไม่ได้ เขาน่ารักมากที่พูดถึงคุณแม่แบบนั้น

ไวท์จัดการหยิบขนมจีนใส่จานให้ตัวเอง เรียบร้อย ส่วนไทเลอร์ยืนงงๆ ไม่รู้จะเริ่มยังไงด้วยความที่ไม่เคยทำอะไรพวกนี้

“นี่ค่ะ” ฉันส่งจานของฉันให้เขา แล้วก็หยิบจากเปล่าในมือของเขามาแทน

“ขอบคุณครับ” ไทเลอร์ยิ้มให้เธอ

“ช่วยดูแลหน่อยนะครับ คุณโซดา ไอ้หมอนี่ค่อนข้างจะคุณชาย” ไวท์เลิกคิ้วมองเพื่อนล้อๆ

“ได้ค่ะ” ฉันยิ้มให้เขา ช่วยตักแกงเขียวแยกใส่ถ้วยให้เขา เพราะไม่รู้ว่าเขากินเผ็ดได้ไหม เลยไม่ได้ราดลงบนขนมจีนให้

“ขนมจีนต้องทานกับผักเยอะๆ นะคะ คุณไทเลอร์ทานผักอะไรบ้างคะ”

“ผมกินผักแค่ไม่กี่อย่างครับ”

“เรื่องเยอะแบบนี้ไงครับคุณโซดา ไอ้หมอนี่ก็เลยโสด” เขาหันมาแอบยักคิ้วให้ไทเลอร์ เพราะช่วยพูดเปิดทางให้เพื่อน

ฉันยิ้มให้คุณไวท์ “แล้วคุณไวท์ทานผักอะไรบ้างคะ” ถามเขาด้วยเมื่อจัดการหยิบ แตงกวาแล้วก็ถั่วฝักยาวให้ไทเลอร์ตามที่เขาบอกว่ากินแค่นั้น

“ผักกินทุกผักเลยครับ”

“ค่ะ” ฉันจัดการหยิบผักต่างๆ ให้คุณไวท์ด้วย

“ทานเถอะครับคุณโซดา”

“ค่ะ”

ไวท์ชวนโซดาคุยนั่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย ไทเลอร์นั่งทานอาหารไปเงียบๆ หันมามองสบตาสวยของเธอบ่อยๆ จนทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อย

“เดี๋ยวผมรอนะ คุณกลับกับผม” ไทเลอร์พูดก่อนจะเดินออกมาจากครัว

“ไม่เป็นไร….”

“ผมจะรอ” เขารีบพูดแล้วเดินออกไป ไม่รอให้เธอปฏิเสธ

“ไอ้เหี้ย รุกหนักจังนะมึง” ไวท์อดแซวเพื่อนไม่ได้เมื่ออยู่กันสองคน

“มึงก็ชงเข้มให้กูซะขนาดนั้น กูต้องไปต่อสิวะ”

ไวท์หัวเราะ “เต็มที่เลยครับ เป็นกำลังใจให้ สวยจริงกูยอมรับเลย แต่ระวังเขาไม่เอาขึ้นมา หน้าหมาไม่รู้ด้วยนะ”

“หึ! ไอ้เวรไวท์ มึงเคยเห็นกูพลาดเรื่องผู้หญิงงั้นเหรอ”

“ใครจะไปรู้ล่ะ คุณโซดาอาจจะไม่เหมือนที่มึงเคยเจอก็ได้”

“มันจะไปยากอะไร กูจัดการได้หมดนั่นแหละ”

“โอเค กูจะรอดู ไปก่อนนะ” ไวท์ขับรถกลับก่อน

สักพัก โซดาเดินออกมาจากร้าน มองมาที่ไทเลอร์เขารอฉันอยู่ ทำไมต้องรอด้วย ฉันเกรงใจเขาก็น่าจะเข้าใจ เลยรีบเดินไปหาเขาที่รถ

“ขึ้นรถสิครับ” ไทเลอร์ลดกระจกลงพูดกับเธอ เมื่อโซดาไม่ยอมขึ้นรถสักที

“คือโซดาชินทางแล้ว เดินกลับเองดีกว่าค่ะ จะได้ออกกำลังกายด้วย”

ไทเลอร์เปิดประตูลงมาจากรถ