เรื่องเมื่อคืน (?)

ตอนนี้ดูเหมือนว่าฉันจะดื่มหนักไปหน่อย เพราะฉันรู้สึกมึนหัวมากเลยล่ะ เอ๊ะ! ยัยคามิล่าหายไปไหนแล้วเนี่ย ขณะที่ฉันกำลังมองหายัยคามิล่าอยู่นั้น สายตาของฉันก็ปะทะเข้ากับสายตาคู่หนึ่งที่ดูเหมือนว่าเขากำลังจ้องมองมาทางฉัน แต่ว่าทำไมหมอนี่ ถึงหน้าตาคุ้นๆล่ะเนี่ย ฉันทอดสายตามองไปที่เขาพร้อมกับครุ่นคิด อยู่ๆฉันก็เห็นยัยคามิล่ากำลังเดินไปหาผู้ชายคนนั้นอย่างช้าๆ อย่าบอกนะว่ายัยนั่นรู้จักผู้ชายคนนั้นน่ะ?

“เอพริล! ฉันอยู่ตรงนี้ รีบเดินมาเร็ววว” ยัยคามิล่าตะโกนเรียกฉันเสียงดัง ฉันอยากรีบเดินไปหายัยคามิล่านะ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ร่างกายของฉันมันไม่ยอมทำตามคำสั่งเลยน่ะสิ! ฉันดื่มมากไปเหรอเนี่ย ไม่น่าเลย

“ช้านกำลังเดินปายยย นี่ ยัยเรื่องมากเธอตาบอดเหรอไงฮะ! ถึงได้มาเดินชนฉันเนี่ย” จู่ๆ ฉันก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดดังขึ้น ใครกันทำไมเสียงคุ้นจัง ฉันคิดพร้อมกับเงยหน้าขึ้น จากนั้นฉันก็โน้มใบหน้าของเขาลงมาเพื่อดูหน้าใกล้ๆ จนปลายจมูกของเขาชนเข้ากับแก้มของฉัน

“นี่ยัยบ้า เธอจะจูบฉันหรือไง ” เขาพูดพร้อมกับกระซิบเบาๆข้างหูฉัน ฉันรีบดันใบหน้าของเขาออกทันที พร้อมกับจ้องหน้าเขาชัดๆ นี่มันไอ้บ้าที่มาซื้อบุหรี่กับฉันเมื่อตอนเย็นนี่นา

“นายเองเหรอออ ไอ้ผู้ชายไร้มารยาท”

“เธอว่าใครไร้มารยาทฮะ!” เขาพูดด้วยน้ำเสียงโมโห

“นายงายยย ฉันพูดพร้อมกับยิ้มแฉ่ง

“คออ่อนขนาดนี้ ยังกล้าดื่มหนักแบบไม่ดูสารรูปตัวเองเลยนะ ” เขาพูดแซะฉัน ก่อนจะยิ้มที่มุมปาก ร้ายกาจที่สุด!

“แล้วไงยะ! ฉันแค่อยากลิ้มลองรสชาติของเหล้าแค่นั้นเอง หนักหัวใครไม่ทราบ!”

“เหอะ! งั้นฉันไปละนะ เชิญลิ้มลองรสชาติของเหล้าซะให้พอ!”

“ดะ...เดี๋ยวก่อนสิ ตอนนี้ฉันมองเห็นอะไรไม่ชัดเลยอะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“เรื่องของเธอสิ เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ ”

“ช่วยเดินไปส่งฉันหน้าคลับหน่อยได้ไหม”

“ไม่อะ ฉันรีบ ขอตัวก่อนนะ” หลังจากสิ้นเสียงของเขา ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่เหลือเรี่ยวแรงมากพอที่จะโต้เถียงกับเขาแล้วล่ะ

“นี่ยัยบ้า เธอจะมาตายตอนนี้ไม่ได้นะ!”

Grayson’s Condo

เมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นเคย บ้าเอ๊ย เกิดอะไรขึ้นเนี่ย! แล้วที่นี่คือที่ไหน? อย่าบอกนะว่าฉันถูกผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ฉุดเข้าม่านรูด ม่ายยยยยยจริง

“ม่ายยยย” ฉันแหกปากร้องเสียงดัง

“นี่เธอจะแหกปากทำไมฮะ! ทำยังกับว่ามีคนตายงั้นแหละ!” ใครกันที่มันบังอาจพูดเสียงดังใส่ฉัน ฉันรีบหันขวับตามเสียงนั้นไปทันที

“นี่ นายเข้ามาอยู่ในห้องนี้ได้ไงอะ” ฉันพูดด้วยความตกใจ

“ก็นี่มันห้องฉัน เธอนั่นแหละเป็นบ้าอะไร เมื่อคืนเมาจนหมดสภาพ ทำเอาฉันตกใจแทบแย่ นึกว่าเธอจะช็อคตายต่อหน้าฉันซะแล้ว อีกอย่างไม่คิดจะขอบคุณกันบ้างหรือไง ฉันอุตส่าห์ลาก เอ้ย! พาเธอมานอนพักที่ห้องฉันเนี่ย” เขาร่ายยาวจนฉันถึงกับพูดไม่ออก

“ใครเมายะ! นายหรือเปล่าที่เมาจนลากฉันมาที่นี่น่ะ ”

“เธอพูดบ้าอะไรของเธอ คนคอแข็งอย่างฉันไม่มีทางเมาแน่นอน ไม่เหมือนเธอหรอกยัยขี้เมา ”

“ฉันชื่อเอพริลย่ะ แล้วฉันก็ไม่ใช่ยัยขี้เมาเหมือนอย่างที่นายว่าด้วย อ้อ แล้วอีกอย่างนายรีบๆไปส่งฉันที่คอนโดสักทีเซ่!”

“ทำไมฉันต้องไปส่งผู้หญิงที่ไม่รู้จักบุญคุณฉันด้วยล่ะ เหอะ!”

“ฉันกลับเองก็ได้ย่ะ ไม่ง้อคนอย่างนายหรอก เชอะ!”

“เชิญ!!!” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาสุดๆ แต่ใครจะสนกันล่ะ ฉันกลับเองได้หรอกน่าา ไม่ต้องง้อผู้ชายอย่างนายให้ไปส่งฉันหรอก ไอ้คนไม่มีน้ำใจ!

“เอากระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์ของฉันมาสิ ฉันจะได้กลับห้องสักที” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไม่แพ้กัน

“กระเป๋าอะไร ฉันจะไปรู้เรอะ!” เขาพูดพร้อมกับจ้องหน้าฉัน

“ถ้ากระเป๋ากับโทรศัพท์ของฉันไม่อยู่ที่นาย แล้วมันจะไปอยู่กับหมาที่ไหนล่ะยะ! เห็นๆกันอยู่ว่านายเป็นคนพาฉันมาที่นี่ อย่าบอกนะว่านายจะขโมยของของฉันน่ะ”

“คนอย่างฉันไม่ขโมยของของใครหรอกนะ!”

“ใครมันจะไปรู้ล่ะ ฉันไม่ได้นายรู้จักนายสักหน่อยหนิ จู่ๆ นายก็พาฉันมาที่นี่ นายต้องการอะไรบอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ!”

“การที่ฉันช่วยผู้หญิงขี้เมาคนหนึ่ง จำเป็นต้องมีเรื่องแอบแฝงด้วยหรือไง แทนที่จะขอบคุณฉัน เธอกลับคิดว่าฉันเป็นขโมยเนี่ยนะ ยัยบ้า!!”

“ฉันขอพูดอีกครั้ง ฉันชื่อเอพริลย่ะ ไม่ใช่ยัยบ้าสักหน่อย บอกชื่อนายมาสักทีสิลีลาอยู่ได้”

“เธอไม่จำเป็นต้องรู้ ”

“ฉันก็ไม่ได้อยากรู้นักหรอก ในเมื่อนายไม่ยอมบอกชื่อ งั้นฉันจะเรียกนายว่า’ไอ้บ้า’ ละกันเนอะ ” หมอนั่นถึงกับหน้าเสียไปเลย ฮ่าฮ่าฮ่า สะใจที่สุด

“ฉันชื่อเกรย์สัน ไม่ได้ชื่อไอ้บ้าอย่างที่เธอเรียก ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวละกัน ต้องไปทำงานละ!” แย่ล่ะสิ แล้วฉันจะกลับห้องยังไงล่ะเนี่ยเงินก็ไม่มี แถมโทรศัพท์ยังหายอีก ไม่ได้การละ ฉันต้องอ่อย เอ้ย! ต้องอ้อนวอนให้หมอนั่นไปส่งฉันที่คอนโดให้ได้เลย คอยดูสิ!

“นี่นายไปส่งฉันที่คอนโดหน่อยน้าาา” ฉันพูดพร้อมกับส่งสายตาวิ๊งๆไปให้เขา บอกเลยว่าใครที่เห็นฉันทำแบบนี้ใจอ่อนทุกคนแน่นอน เพราะฉันพิสูจน์มาแล้ว

“ไม่อะ ฉันต้องไปทำงาน ” เขาตอบหน้าตาย ไอ้บ้าเอ๊ย อย่าให้ถึงตาฉันบ้างนะ ฉันจะเอาคืนเป็นสองเท่าเลยคอยดูสิ!

“ไปส่งฉันหน่อยนะๆๆๆ”

“จูบฉันสิ แล้วฉันจะไปส่งเธอ” เขาพูดพร้อมกับเหยียดยิ้มออกมา ฉันล่ะเกลียดรอยยิ้มแบบนี้ที่สุดดด

“ฝันไปเถอะย่ะ ฉันไม่จูบกับคนที่ฉันไม่ได้ชอบหรอกนะ ”

“หึ งั้นเหรอ แล้วเมื่อคืนใครกันที่ดึงฉันเข้าไปจูบกันล่ะ”

“ไม่จริง! ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน อย่ามาใส่ร้ายฉันนะตาบ้า!” ฉันตะโกนใส่หน้าเขาเสียงดัง

“จะดูหลักฐานไหมล่ะ นี่ไงแหกตาดูซะ!” เขาพูดพร้อมกับเหยียดยิ้มที่มุมปาก บะ..บ้าน่าาา มันไม่จริงใช่ไหม ฉันอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นรูปตัวเองจูบกับผู้ชายตรงหน้า แถมยังดูเหมือนว่าฉันเป็นฝ่ายดึงเขาเข้ามาจูบเองซะด้วยสิ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเนี่ย ขณะที่ฉันกำลังคร่ำครวญกับตัวเองอยู่นั้น อยู่ๆ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

“ฮัลโหล ผมกำลังจะออกไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ” เขารับสายใครบางคน พร้อมกับทำเสียงจริงจังราวกับเป็นคนละคน เวลาหมอนี่จริงจังก็ดูมีเสน่ห์เหมือนกันนะเนี่ย

หลังจากวางสาย เขาก็โทรไปหาคนขับรถประจำคอนโดให้ไปส่งฉันทันที ดูเหมือนว่าหมอนี่จะรีบมากๆเลยล่ะ แต่ก็ดีแล้ว ฉันก็ไม่ได้อยากอยู่ห้องนี้นักหรอก!