วันแรกของการเปิดเทอม

25/07/20XX

วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของนักศึกษาป.โทอย่างฉัน อากาศดีสุดๆ ไม่ร้อนเหมือนกับอยู่ที่ประเทศไทย ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในห้องเรียนเรียบร้อยแล้ว เพื่อนๆในคลาสก็เริ่มทยอยเดินเข้าห้องกันทีละคน สาขาของฉันมีคนลงเรียนประมาณ 20 คน ขณะที่ฉันกำลังเล่นมือถืออยู่นั้นก็มีผู้หญิงน่าตาน่ารักคนหนึ่งเดินมานั่งข้างฉัน พร้อมกับกล่าวทักทายฉันด้วยความเป็นมิตร ฉันรู้สึกคุ้นหน้าเธออย่างบอกไม่ถูก เหมือนกับว่าฉันเคยเจอเธอมาก่อนอย่างงั้นแหละ ฉันเลยทักทายเธอกลับไป

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเอพริล ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” ฉันพูดพร้อมกับส่งยิ้มไปให้เธอ

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อคามิล่า ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันค่ะ” เธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ฉัน เธอดูเป็นคนที่ดูเรียบร้อยและอ่อนโยนมากเลยล่ะ ต่างกับฉันลิบลับ ฉันชวนเธอคุยหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสภาพอากาศเลยเถิดไปจนถึงเรื่องจิปาฐะ คุยกันไปคุยกันมาจนได้รู้ว่าเธออายุเท่ากันกับฉัน เราสองคนคุยกันเยอะมากจนเริ่มสนิทกัน เพราะคุยกันถูกคอ จนกระทั่งอาจารย์เดินเข้ามาในห้องทุกคนก็เงียบเสียงกันหมดเลย จากนั้นอาจารย์ที่ปรึกษาก็เริ่มแนะนำตัว และบอกว่าจะมีอาจารย์พิเศษมาสอนแทนอาจารย์ท่านหนึ่ง เพราะอาจารย์ท่านนั้นมีปัญหาเรื่องสุขภาพเลยขอลางาน 3 เดือน เพื่อพักฟื้น อาจารย์พิเศษเลยต้องมาสอนแทนเป็นเวลาสามเดือนนั่นเอง พออาจารย์ที่ปรึกษาของฉันพูดจบก็เชิญอาจารย์พิเศษมาแนะนำตัว เขาชื่อคาร์เตอร์ อายุมากกว่าฉันสองปี (อายุเท่ากันกับพี่ชายฉันเลย) รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อสุดๆ จนฉันนึกว่าเขาหลุดมาจากภาพถ่าย แถมนิสัยยังน่ารักอีกด้วย เป็นชายหนุ่มในฝันของสาวหลายๆคนเลยล่ะ

“นี่เอพริล ฉันรู้จักอาจารย์พิเศษคนนี้นะ เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง เป็นไงน่าตกใจใช่ไหมม้าาา” ยัยคามิล่าพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจเสียเต็มประดา

“จริงเหรอออ” ฉันพูดพร้อมกับแอ็คติ้งแบบเว่อร์วัง

“อื้มม”

หลังจากที่เรียนมาทั้งวันแล้ว ในที่สุดก็เรียนเสร็จซักทีง่วงจะตายชัก เห็นฉันแบบนี้แต่ฉันฉลาดมากนะบอกเลย อวยตัวเองแป๊บ จู่ๆ ยัยคามิล่าก็เดินมาหาฉันพร้อมกับชวนฉันไปกินข้าวเย็นด้วยกัน แต่แล้วอาจารย์พิเศษก็เรียกยัยคามิล่าให้เดินไปหา

“มีอะไรหรอคะ พี่คาร์เตอร์”

“ตอนเย็นว่างไหม พี่จะชวนไปกินข้าวเย็นด้วยกัน”

“ไม่ว่างค่ะ คามิล่าชวนเอพริลไปกินข้าวเย็นแล้ว”

“อ้าวเหรอ งั้นพี่ต้องไปกินข้าวเย็นคนเดียวงั้นเหรอเนี่ย แย่จัง” อาจารย์คาร์เตอร์พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ เพื่อให้ยัยคามิล่าเห็นใจ จนยัยคามิล่าพูดขึ้นมาว่า

“งั้นพี่จะไปกินข้าวเย็นกับพวกเราไหมล่ะคะ”

“นี่แหละคือคำตอบที่พี่รอคอย” อาจารย์คาร์เตอร์พูดด้วยน้ำเสียงดีใจ

“งั้นเราไปกันเถอะ คามิล่าหิวแล้ว”

ณ ร้านอาหารสุดหรูที่ตกแต่งด้วยสไตล์คลาสสิค ในขณะที่รออาหารมาเสิร์ฟ อาจารย์คาร์เตอร์ก็ถามฉันขึ้นมาว่า

“เห็นคาร์มิล่าบอกว่าเราชื่อเอพริลใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะอาจารย์”

“ต่อไปนี้ถ้าเราเจอกัน ไม่ต้องเรียกผมว่าอาจารย์นะครับ ให้เรียกว่าพี่แทน” พี่คาร์เตอร์พูดพร้อมกับส่งยิ้มให้ฉัน กรี๊ดด แล้วทำไมฉันต้องเขินด้วยเนี่ย ///“ค่ะ พี่คาร์เตอร์” ฉันพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้เขาเบาเบา

หลังจากที่ทานข้าวเย็นเสร็จพี่คาร์เตอร์ก็อาสามาส่งฉันที่คอนโด พร้อมกับยัยคามิล่า เมื่อถึงรถยนต์จอดหน้าคอนโดของฉัน ฉันก็รีบพูดขอบคุณพี่คาร์เตอร์ และเดินเข้าคอนโดไป

คาร์เตอร์ Talk

“วันนี้เรียนเป็นไงบ้าง” ผมถามยัยน้องสาวสุดแสบ

“ก็ดีค่ะ วันนี้ได้เจอเพื่อนที่คุยกันถูกคอเลยแฮปปี้สุดๆ” ยัยคามิล่าตอบผมด้วยน้ำเสียงดี๊ด๊า

“เพื่อนที่คุยกันถูกคอน่ะ ใช่เอพริลไหม หืม” ผมถามเธอด้วยความสนใจ

“ถูกต้องแล้วค่าา ยัยนั่นนิสัยดีมากเลยน้าา แถมคามิล่ายังรู้สึกคุ้นๆเหมือนกับว่าเราสองคนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนงั้นแหละ ว่าแต่พี่ถามทำไมเหรอ อย่าบอกนะว่าพี่ปิ๊งเพื่อนฉันอ่ะ”

“เปล่าสักหน่อย พี่แค่เห็นว่าน้องเอพริลเขาน่ารักดี” ผมตอบยัยนั่นไปตามตรง