ตอนที่6 [คืนฝนพร่ำ]

     เล่ห์…กลของใจ

    ตอนที่ 6

   [คืนฝนพร่ำ]

       เช้านี้ที่ไร่เทวัญฝนพรำตั้งแต่เช้าตรู่ จนสายก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ฝนยังพรำ ๆ เดี๋ยวแรงเดี๋ยวค่อย

   พ่อเลี้ยงนอนอยู่บนเตียงนุ่มก่อนลุกขึ้นเดินไปยืนทอดมองไกลออกไปทั่วไร่เทวัญ ที่เขาสร้างฝันขึ้นมากับมือ ให้รู้สึกภูมิใจที่ตัวเองมีความสามารถ และประสบผลสำเร็จเกินคาดหมาย ถึงจะสำเร็จในหน้าที่การงาน แต่ทางด้านครอบครัวยังต้องใช้ชีวิตโดดเดี่ยว เมื่อสายตาทอดมองลงไปหาบ้านหลังเล็ก ก็ให้นึกถึงใบหน้า หวานคม ที่ทรงเสน่ห์น่าหลงไหลนั่น

ก็ทำให้มีรอยยิ้มปรากฏที่ใบหน้า

   ธนดลส่ายหน้าให้กับตัวเองแล้วคลี่ยิ้ม ก่อนจะเดินไปเข้าห้องอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าสวมใส่ชุดสบาย ๆ อยู่บ้าน เพราะคาดการณ์ว่าวันนี้ฝนน่าจะตกทั้งวันก่อนลงมาชั้นล่าง เพื่อหากาแฟสักถ้วยหรือข้าวสักจานสำหรับมื้อเช้า

   ลงมาถึงชั้นล่างมองเข้าไปในออฟฟิศ เห็นร่างบางของอีกคนกำลังนั่งทำงานอยู่ จึงเดินเข้าไปหา

"พิมพ์วันนี้ฝนตกทำไมไม่หยุดล่ะ"

"พิมพ์ทำอยู่ในร่มนี่ค่ะ ไม่ได้ออกไร่จะได้กลัวเปียก"

"วันนี้ฝนตกหยุดก็ได้น่ะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ พิมพ์ไม่ลำบากอะไร"

"แล้วกินข้าวเช้ารึยัง"

"เรียบร้อยแล้วค่ะพ่อเลี้ยง"

หลังจากนั้นธนดลก็นั่งกินข้าวคนเดียว เสร็จแล้วเดินไปเปิดTV นั่งพิงผนังโซฟาตัวยาวเพื่อผ่อนคลาย 

  สักพักได้ยินเสียงรถยนต์แล่นมาจอดหน้าบ้าน ชายหนุ่มจึงลุกไปดู เห็นร่างสูงใหญ่ของใครอีกคนกำลังก้าวลงจากรถ แล้วรีบวิ่งเข้ามาในบ้าน

"อ้าว…!หมอก้อง มาได้ไงฝนก็ตกพรำอยู่"

"สวัสดีครับพี่ดล พ่อให้เอายามาส่งพี่ดลครับ"

"ไม่ต้องรีบขนาดต้องฝ่าฝนมาเลย"

"พรุ่งนี้ผมก็กลับไปทำงานแล้วครับ"

ขณะคุยกันอยู่สายตาก้องภพก็เหลือบเห็น สาวสวยร่างบางผ่านกระจกใส ที่นั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศ ก้องภพจ้องมองสักครู่ก็หันหน้ามาหาธนดล

"ใครเหรอครับพี่ดล สวยน่ารักดี"

"อ้อ…บัญชีของพี่"

"จีบได้มั้ยครับ หรือว่าพี่ดลหวง"

"แล้วนายไปทำงาน พบปะผู้คนเยอะแยะ ไหนจะหมอพยาบาลอีก ไม่มีให้นายจีบหรือไง"

"พูดแบบนี้แสดงว่าหวงใช่มั้ยครับ" ก้องภพไล่ต้อนหนุ่มใหญ่เพื่อให้จนมุม

"เขามาทำงานให้พี่ พี่ก็ต้องดูแลเขาให้ดีใช่มั้ยล่ะ"

"ครับ หวงแหละดูออก" 

   ก้องภพนั่งคุยอยู่กับธนดลพักใหญ่ก็ลากลับ และไม่ลืมที่จะหยอกเย้าอีกครั้ง

"พี่ดลผมลานะครับ ถ้าไม่หวงผมจีบจริงน่ะ"

"รีบกลับบ้านไปเลย เดียวลุงหมอรอ"

"แน้…!หวงจริง ๆ ด้วย" ว่าจบก้องภพรีบวิ่งไปขึ้นรถแล้วขับออกไป

  พ่อเลี้ยงได้แต่ยืนยิ้มพราว เมื่อนึกถึงคำพูดของก้องภพ

   ก้องภพเป็นบุตรชายคนเล็กของลุงหมอเกริกไกร ที่ถึงวัยเกษียณแล้วมีบ้านอยู่ติดไร่เทวัญ พ่อเลี้ยงจ้างให้มาเป็นหมอประจำไว้ดูแลคนงานในไร่ ยามเจ็บป่วย

ครอบครัวของลุงหมอ จึงสนิทสนมคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี ชายหนุ่มให้ความเคารพเหมือนญาติผู้ใหญ่อีกคนของเขา

  ฝนพรำจนถึงเย็นก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด จนขณะนี้จวนจะสองทุ่มไปแล้ว พ่อเลี้ยงรู้สึกเหงาเลยต่อสายหาอคินเพื่อนรัก

"อคิน กูเหงาวะ วันนี้ฝนพรำตั้งแต่เช้ายันเย็น ไม่ได้ออกไร่อยู่แต่ในบ้านทั้งวัน"

["เออ…กูบอกมึงแล้วให้หาเมีย อยู่คนเดียวก็แบบนี้แหละ เชื่อกูสิ"]

"ก็กูจีบหญิงไม่เป็นมึงก็รู้"

["มึงก็เก่งแต่บริหารไร่แหละกล้า ๆ หน่อยซิวะจะให้รวยไปถึงไหน ก็ไม่มีความสุขหรอก ถ้ามึงไม่มีครอบครัวหรือคู่ชีวิตที่รู้ใจ"]

"สอนกูแล้วมึงอ่ะ เจอรึยัง"

["เออ…กูก็เครียดเหมือนมึงแหละ เพราะแม่กูอยากอุ้มหลานตามจี้ก้นกูอยู่นี่แหละ"]

"แล้วน้องอะไรของมึงยังตามไม่เจออีกเหรอ"

"มธุรสใช่มั้ยกูยังตามอยู่" 

   ขณะเดียวกันเสียงฟ้าร้องกึกก้องคำรามไปทั่วท้องฟ้าเสียงฟ้าผ่าฟาดลง

เปรี้ยง…!มากลางไร่

พลึบ…!

กรี๊ด….!

"พิมพ์" เสียงธนดลร้องเรียกชื่อของหญิงสาวขณะได้ยิน เสียงกรี๊ดร้องออกมาอย่างตกใจพร้อมแสงไฟที่ให้ความสว่างก็ดับวูบลง

["พิมพ์ไหนวะ ไอ้ดล…ไอ้ดล"]

  พ่อเลี้ยงปล่อยโทรศัพท์ไว้บนโซฟาเพราะความเป็นห่วง ก่อนจะลุกไปคลำหาไฟฉายเพื่อส่งทางรีบเดินแกมวิ่งไปหาเสียงต้นทางที่บ้านหลังเล็ก

แล้วเคาะรัว ๆ 

ก๊อกๆๆ

"พิมพ์ ๆ "

เงียบ…!

  ชายหนุ่มยกมือจับลูกบิดหมุ่น 'ประตูล็อก' วิ่งกลับมาหากุญแจสำรองเพื่อไขออกประตูเปิดกว้าง พร้อมไฟส่องสาดส่ายมองหาต้นเสียง

"พิมพ์เธออยู่ไหน" เงียบสงบไม่มีเสียงตอบรับ ชายหนุ่มเริ่มใจคอว้าวุ่นใจเต้นระส่ำ ก่อนเคาะประตูห้องนอนส่วนตัวอีกครั้ง เงียบชายหนุ่มไม่รีรอคว้ากุญแจห้องขึ้นมาไขประตู ห้องนอนเปิดกว้างพร้อมส่องไฟสาดส่ายมองหาร่างบาง

"พิมพ์ พิมพ์อยู่ไหน" ในห้องนอนไม่มีร่างบางที่คุ้นตา จึงเหลือที่สุดท้าย ห้องน้ำเท่านั้น

  เอื้อมมือผลักบานประตูห้องน้ำ เปิดออกอย่างง่ายดาย ใช้แสงไฟสาดส่องเพื่อมองหา เห็นร่างบาง เปลือยท่อนบนช่วงล่างมีผ้าเช็ดตัวผืนหนาพาดผ่านจะหลุดไม่หลุดแล นั่งคดตัวสั่นเทาอยู่มุมห้องน้ำแคบ   ๆ ส่งสายตาหวาดกลัวเหมือนตกใจสุดขีด

"พิมพ์ พิมพ์ไม่เป็นไรแล้วน่ะ" ว่าจบชายหนุ่มรีบก้มลงช้อนอุ้มร่างบางมาแนบอก ก่อนก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำ มาวางลงบนเตียงนุ่ม

"พิมพ์ พิมพ์" พ่อเลี้ยงยกมือหนาประคองพวงแก้มซีดเซียวพร้อมลูบไล้แผ่วเบา เพื่อเรียกคืนสติ ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจผ่านหน้า ก่อนจะสำรวจตรวจตราร่างบางผ่านแสงไฟสลัว

  ความวาบหวิวรัญจวนใจ แผ่ซ่านเข้ามาทั่วทั้งร่าง ความลุ่มหลงเสน่ห์หาผ่านแทรกเข้ามา เมื่อสายตาเห็นร่างบางอรชร ชายหนุ่มก้มลงกดปลายจมูกลงข้างแก้มนวลเบา ๆ 

"พ่อเลี้ยง" เสียงหญิงสาวเผยอปากบางเหมือนละเมอหา ก่อนปากหนาจะทาบทับลงมา หญิงสาวก็ลืมตาเบิกกว้าง

"พ่อเลี้ยง" ชายหนุ่มสะดุ้งหลุดจากบ่วงเสน่ห์หา

"ฉัน…ฉันเธอเป็นยังไงบ้าง"

หญิงสาวรู้สึกเขาและเธออยู่ใกล้กันมากเกินไป จนร่างบางสั่นไหว

"พิมพ์ดีขึ้นแล้วค่ะ" พูดเสียงประหม่าก่อนยกมือเรียวขึ้นดึงผ้าห่มผืนใหญ่ ใกล้ตัวขึ้นมาคลุมร่างไว้ด้วยความเขินอาย

"ฉันได้ยินเสียงเธอกรีดร้องเลยเข้ามาดู"

"พิมพ์ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ" ขืนปล่อยให้ชายหนุ่มอยู่ในห้องนี้อีกแค่นาทีเดียว เธอคงไม่ปลอดภัยแน่ ๆ

"พ่อเลี้ยงออกไปเถอะค่ะพิมพ์ไม่เป็นไรแล้ว"

  ชายหนุ่มนั่งมองร่างบางอยู่ขอบเตียง ด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม ก่อนจะเปล่งเสียงออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"พิมพ์อยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย"

"อยู่ได้ค่ะ" พร้อมพยักหน้ายืนยันแข็งขัน

"หม้อแปลงคงระเบิดเดี๋ยวฉันออกไปเอาเทียนมาจุดไฟให้น่ะ"

   พ่อเลี้ยงก้าวเดินออกมาจากห้องด้วยหัวใจ ที่อดกลั้นพยายามเมินหน้าหนีจากภาพวาบหวิวนั่น ก่อนจะมานั่งปรับความรู้สึกก่อนถอนหายใจยาวออกมา