บทที่ 1 ห้องนอนที่ไม่คุ้นตา

“อืม” เสียงงัวเงียจากคนที่เริ่มรู้สึกตัวตื่นจากการนอนหลับใหลเป็นเวลานานหลายชั่วโมง ร่างบางพลิกตัวนอนตะแคงข้างเพื่อหลบแสงแดดที่สาดส่องผ่านตามรอยแยกของผ้าม่านเข้ามากระทบที่เปลือกตาของเธอ

“ปวดหัวจัง” วีญายกมือขึ้นมานวดขมับของตัวแต่ยังไม่ยอมลืมตาตื่นขึ้นมาง่าย ๆ เธอรู้สึกตัวแล้ว สติก็ค่อย ๆ กลับคืนแต่คนที่ยังง่วงอยู่พยายามจะข่มตาให้หลับต่ออีกสักนิดเพราะรู้สึกปวดหน่วงร่างกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่คิดเลยว่าการที่นาน ๆ จะปล่อยให้ตัวเองดื่มจนเมาเละอย่างเมื่อคืนจะทำให้ปวดเนื้อปวดตัวได้ถึงเพียงนี้

‘แล้วเมื่อคืนใครมาส่งเรากลับหอนะ?’ หัวก็ปวดแต่ก็พยายามทวนความทรงจำว่าตัวเองเดินทางกลับหอพักได้ยังไง ภาพตัดไปตอนไหนเนี่ย ทำไมจำอะไรไม่ได้เลย ภาพล่าสุดที่นึกออก “พี่วีญา พี่เมาแล้วนะครับ”

“พี่วีญาครับ ตื่นแล้วเหรอครับ”

กึก!

เดี๋ยวก่อนนะ เสียงในหัวกับภาพล่าสุดที่เธอนึกออกคือ ภาพของหนุ่มรุ่นน้อง เบย์รีน! เขาอุ้มตัวเธอเอาไว้แล้วพาออกมาจากไนต์คลับแล้วจากนั้น

“จุก พี่จุกเบย์รีน เบา ๆ หน่อย มันเป็นครั้งแรกของพี่นะ”

ไม่นะ!! ไม่จริง มันเป็นแค่ความฝัน เราไม่ได้...

“พี่วีญาครับ”

เสียงนี้เป็นของเบย์รีนชัวร์ มั่นใจมากแต่ว่า ทำไมเสียงของเบย์รีนถึงได้อยู่ใกล้ขนาดนี้

จุ๊บ ในระหว่างที่กำลังถามตัวเองอยู่นั้น วีญาสัมผัสได้ถึงความนุ่มที่แนบชิดกับริมฝีปากของเธอ และในตอนนั้นเองที่ความคิดทุกอย่างในหัวได้กระเจิดกระเจิงหายไปพร้อมกับลืมตาตื่นขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อต้องการดูว่า ใคร! ใครมาจูบปากเธออยู่ตอนนี้

พรึบ “กะ ก...”

เสียงกรี๊ดที่อยากจะปล่อยออกมาให้สุดเสียงแต่ทำได้เพียงดังอยู่ในลำคอเพราะริมฝีปากของเธอยังคงถูกปิดด้วยปากของเขา!

ลมหายใจร้อนผะผ่าวของทั้งสองคนสลับเปลี่ยนกันปล่อยออกมา ในขณะที่ดวงตาทั้งสองคู่ยังคงมองสบกัน ไม่มีใครยอมหยุดเกมส์จ้องตากับอีกฝ่ายก่อน

หึ เสียงหัวเราะในลำคอของชายหนุ่มถูกปล่อยออกมาเบา ๆ เมื่อเขาเห็นความตกใจในดวงตาคู่สวย เธอตกใจแต่ก็ยังวางท่าทำเก่งไม่ยอมเป็นฝ่ายถอยก่อน

เบย์รีบเองก็ไม่ใช่คนที่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ ซะด้วยสิ เพราะถ้าเขาเป็นคนที่ยอมแพ้ง่ายขนาดนั้น เขาคงถอดใจเลิกชอบรุ่นพี่สาวสวยคนนี้ไปนานแล้ว

ปากแนบปากมันคงธรรมดาสำหรับเราไปแล้วละมั้ง ไม่ได้ทำแค่คิดแต่เบย์รีนตั้งใจจะทำมากกว่านั้น เขาย้ายตัวเองขึ้นมาคร่อมร่างบางเอาไว้โดยที่ปากของทั้งสองคนยังสัมผัสกันอยู่

ริมฝีปากหนาเริ่มขยับจากแค่ปากแตะปากเป็นจูบแบบเรียกร้องมากขึ้น บดทั้งปากเบียดทั้งกาย

และการทำแบบนี้ทำให้คนที่กลัวแต่ทำเก่งต้องยอมเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อนแล้วใช้สองมือทุบที่แผงอกแกร่งเพื่อให้เขาหยุดจูบ เบย์รีนยอมหยุดจูบและรีบใช้มือของเขาปิดปากของหญิงสาวไว้ทันทีเพราะไม่อยากให้เธอร้องกรี๊ด

“ถ้าพี่วีญากรี๊ด ผมจะจูบอีก” ขอขู่ไว้สักนิดแต่ทำจริงนะ

“...”

คนที่อยู่ในสถานะเสียเปรียบไม่มีทางเลือก จึงยอมพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าเธอจะไม่มีทางทำอย่างนั้นแน่ วีญาตกใจมากเธอยอมรับแต่ตอนนี้เธอคิดว่าตัวเองก็พอจะมีสติอยู่บ้างและคิดได้ว่าทางเลือกไหนจะปลอดภัยกับเธอมากกว่ากัน

ปลอดภัย? คิดว่านะ คิดว่าที่แปลว่าเธอกำลังสงสัย เสื้อเบย์รีนหายไปไหน ทำไมหนุ่มรุ่นน้องถึงได้เปลือยท่อนบน แต่เรื่องเสื้อจะขอเก็บไว้ก่อน ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่าที่เธอต้องรีบรวมสติของตัวเองแล้วถามเบย์รีนออกไป

“เบย์รีนมาอยู่ที่ห้องพี่ได้ไง”

“ผมเปล่า”

เบย์รีนตอบแต่ยังไม่ยอมขยับตัวออกไป เหมือนกับว่าเขาชอบมากที่ได้นอนนาบอยู่บนร่างกายนุ่นนิ่มของเธออย่างไรอย่างนั้นแหละ แต่วีญาไม่ได้รู้สึกสบายตัวเลยสัก เธอรู้สึกแปลกๆ มาก ไม่รู้ว่าต้องเขินไหมแต่ที่แน่ ๆ คือเธอทำตัวไม่ถูกเพราะไม่เคยมีผู้ชายคนไหนได้มาอยู่ใกล้แบบแนบชิดเท่านี้มาก่อน

“เปล่า? จะเปล่าได้ไงก็ที่นี่คือห้องของพี่”

“แน่ใจเหรอครับ พี่วีญาลองมองรอบ ๆ ห้องดูไหม”

ร่างบางทำหน้ายู่เพราะเธอรู้สึกว่าเขากำลังทำตัวมึนใส่เธอ ห้องนี้เป็นห้องของเธอชัด ๆ ชิ๊ มองดูสิ...

วีญามองไปรอบ ๆ แล้วก็ต้องขมวดคิ้วจนแทบจะผูกติดกันด้วยความมึนงง เพราะภาพห้องที่เธอคุ้นชินมันแปลกไป แล้วก็ต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเพราะตอนนี้วีญารู้แล้ว นี่ไม่ใช่ห้องของเธอ! แล้วเป็นห้องของใครกัน หรือว่า

“เบย์รีนพาพี่มาที่ไหน” ต้องเป็นเขาแน่ที่พาเธอกลับจากไนต์คลับเมื่อคืน ไม่อย่างนั้นเราสองคนไม่ได้มาอยู่ด้วยกันแบบนี้หรอก แต่จุดสำคัญคือเขาพาเธอมาที่ไหนแล้วเรา เรา... ตายละ เธอเปลือย เปลือยทั้งตัวและเบย์รีนไม่ได้ใส่เสื้อ คิดดีไม่ได้เลย!

“ที่นี่ห้องผมครับ คอนโดที่ผมอยู่”

เบย์รีนอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุนหูกับใบหน้าที่อ่อนโยนของเขา เป็นผู้ชายที่นักศึกษาสาวในมหาวิทยาลัยต่างคิดตรงกันคือ เวลามองหน้าแล้วจะรู้สึกว่าเบย์รีนกำลังยิ้มให้ตลอดเวลา เขาหล่อมากเป็นความหล่อที่ตระกูลโรเซนต์เบิร์กส่งต่อกันทางสายเลือดอย่างไม่ต้องสงสัย

เสน่ห์ของเบย์รีนคือความเป็นกันเอง มีน้ำใจ ไม่ถือตัวว่าตัวเองเป็นลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยและเพราะความน่ารักของเขาทำให้สาว ๆ ในมหา’ลัยต่างหมายปองอยากได้เบย์รียเป็นแฟน

“ห้องของเบย์รีน? แล้วพาพี่มาทำไมล่ะ ทำไมไม่พาพี่กลับหอ”

“เมื่อคืนพี่วีญาเมามาก ผมถามที่อยู่หอพักของพี่แต่พี่ตอบอะไรก็ไม่รู้มั่วไปหมด ผมเลยต้องพามาที่นี่ครับ”

เขาไม่ได้มีเจตนาจะพาสาวรุ่นพี่มาที่คอนโดตั้งแต่แรกแต่เพราะเธอเมามากและพูดจาไม่รู้เรื่อง นั่นจึงทำให้เบย์รีนตัดสินใจพาวีญากลับมาที่คอนโดของเขา ใครจะกล้าปล่อยหญิงสาวไว้ที่ไนต์คลับด้วยสภาพเมาหัวทิ่มแบบนั้น

“ตะ แต่พี่กลับไปกับเมลก็ได้ เบย์รีนไม่เห็นต้องลำบากมาดูแลพี่เลย”

เมลคือเพื่อนสนิทของวีญาและเมลเป็นลูกพี่ลูกน้องของเบย์รีนด้วย(ลูกสาวของคุณอามาริสาของเบย์รีน)

วีญากับเมลสนิทกันมาตั้งแต่สมัยเรียนอยู่มัธยมทำให้เธอเลือกเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยโรเซนต์เบิร์กตามเพื่อนรักแต่เรียนกันคนละคณะ เมลเรียนคณะบริหารธุรกิจส่วนเธอมีความใฝ่ฝันตั้งแต่เด็กว่าอยากจะทำอาชีพเป็นหมอฟัน ทำให้วีญาเลือกเรียนคณะทันตแพทยศาสตร์

“พี่เมลเมาสลบไสลไปก่อนพี่วีญาอีกครับและไม่ต้องเป็นห่วงเพราะอนาคินเป็นคนไปส่งพี่เมลเอง ส่วนผมก็เลือกที่จะดูแลพี่วีญา”

ถือว่าโชคดีมากที่เขากับอนาคินเป็นคนหวงพี่สาวขั้นสุด ทำให้เมื่อคืนสองหนุ่มบ้านโรเซนต์เบิร์กพากันกอดคอไปเนียนนั่งอยู่กับกลุ่มพี่ปี4 อนาคินคอยกันท่าไม่ยอมให้หนุ่มที่ไหนได้มาจีบพี่เมล ส่วนเบย์รีนคอยดูแลไม่ให้อนาคินตีกับใครและเจตนาแอบแฝงของเขาคืออยากคอยดูแลวีญา สาวรุ่นพี่ที่เบย์รีนแอบชอบ