-13-เคลียร์ใจ

" พี่ติณอะ " ฉันก้มหน้างุดใส่พี่ติณ ก่อนที่คนตัวสูงจะเดินมาด้านหลังขยี้ผมฉันอย่างหมั่นเขี้ยว

"พี่ติณผมยุ่งหมดแล้ว" ฉันแห่วเสียงใส่คนตัวสูง แต่เขากลับยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างพอใจ

" เดี๋ยวพี่ไปจ่ายเงินก่อน กินให้หมดอย่าให้เหลือนะ"

"รู้แล้วน่า "ฉันตอบกลับคนตัวสูงไป

"พี่ติณ แล้วพี่ไม่มีเรียนเหรอ ฉันไม่เคยเห็นพี่ใส่ชุดนักศึกษาเลย " ฉันถามคนตัวสูงหลังจากที่เราเดินออกจากร้านขนมจีนมา พี่ติณเดินมาส่งฉัน เพราะมันใกล้ๆกับมหาลัยและตึกที่ฉันเรียน

ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าฉันไม่เคยเจอเขาข้างมหาลัย หรือแม้แต่ตอนใส่ชุดนักศึกษาเลย เวลาเขามารับมาส่งฉัน มักจะเห็นเขาอยู่ในชุดเสื้อยืดหรือไม่ก็เสื้อเชิ้ตสีดำ กางเกงสแล็ค แค่นั้น

" อยากเห็นหรอ "เขาถามฉันกลับ "

" แค่ถาม ก็ไม่เคยเห็นพี่ใส่ชุดนักศึกษาเลย หรือว่าโดนรีไทร์แล้ว "

" อย่างพี่ใครจะกล้ารีไรท์ " คนตัวสูงพูดลอยหน้าลอยตา มั่นใจ เห็นแล้วมั่นไส้

" ปี4 มีแต่โปรเจค พี่รวบฝึกงานไปด้วย ก็เลยไม่ต้องเข้ามอ"

" นี่พี่ฝึกงานอยู่หรอ " ฉันเห็นวันๆพี่ไม่เห็นทำไรเลย มีเวลาว่างตลอด

เขายักคิ้ว ยักไหล่เป็นคำตอบ ท่าทางที่กวนประสาทฉันสุดๆ

"ถึงแล้ว ตั้งใจพรีเซ้นงานนะครับ " เขาเอ่ยบอกเมื่อเดินมาส่งฉันหน้าตึก แต่มือหนาของเขาขยี้ผมฉันอีกแล้ว ฉันหันไปตีข้อมือเขา

"ผมเสียทรงหมด " หันไปทำหน้ามู่ใส่เขา แต่เขาก็ยังแกล้งฉันไม่หยุด

"พี่ติณ" ฉันเรียกด้วยเสียงเข้มและจริงจังขึ้น แต่เขากลับยกยิ้มมุมปาก

" ไม่แกล้งแล้วก็ได้ เสร็จแล้วโทรมานะ "

" อื้อ "

" โบอิ้ง " เสียงคุ้นๆ ฉันหันไปตามเสียงเรียก

" แจ็ค มาทำอะไรที่ตึกบริหารหรอ "

" เราเอางานมาให้อาจารย์กบตรวจให้อีกรอบ "

" อ่อ เรามีพรีเซ้นงานกับอาจารย์กบพอดี เดี๋ยวขึ้นไปพร้อมกันเลยก็ได้ "

แจ็คพยักหน้าเป็นการตอบรับ ฉันหันกลับไปเพื่อจะเอ่ยลาพี่ติณ แต่ทว่าว่าสายตาเรียบนิ่ง ดุดัน มองมาที่แจ็ค แสดงออกชัดเจนถึงความไม่พอใจการเข้ามาทักทายของแจ็ค

"เอ่อ... พี่ติณ อิ้งไปพรีเซ้นงานก่อนนะคะ"เขาไม่ตอบกลับใด ๆกลับมา ในโหมดนี้เขาดูน่ากลัวชะมัด ฉันได้แต่พูดในใจ ก่อนจะเดินขึ้นตึก แต่ก็รับรู้ได้ถึงสายตาที่มองตามหลังฉันอยู่ จนลับสายตาคู่นั้น

มาถึงหน้าห้อง

"นั้นไงอาจารย์กบอยู่ที่ห้องพักอาจารย์ " ฉันชี้บอกแจ๊ค ก่อนจะขอตัวแยกออกมาเพื่อเตรียมพรีเซ้นงาน

" งั้นเราไปเตรียมตัวพรีเซ้นงานก่อนนะ "

" อื้ม โอเคไว้เจอกัน " ฉันยิ้มตอบกลับแจ็ค และเดินเข้ามาในห้อง ซึ่งชะเอมเตรียมทุกอย่างไว้ให้เรียบร้อยแล้ว

" โบอิ้ง เดี๋ยวแกพรีเซ้นช่วงแรกนะ ส่วนเนื้อหาตอนท้ายกับสรุปจบ เดี๋ยวฉันพรีเซ้นเอง " ชะเอมแบ่งหน้าที่ในการพรีเซ้นงาน

"โอเคได้ " ฉันตอบกลับชะเอม นั่งอ่านทบทวนสิ่งที่ต้องพรีเซ้นอีกครั้ง

" ฟู่วว... " ลมหายใจของร่างเล็กดังขึ้นขณะเดินลงมาใต้ตึกบริหาร

"ฮ่า ๆ" ฉันขำกับท่าทางของชะเอม เพราะโดนอาจารย์กบสักถาม จี้จุดทุกประเด็น โชคยังเข้าข้างพวกเราอยู่บ้าง เพราะคำถามที่อาจารย์ถามมาพวกเราค้นหาและเตรียมข้อมูลมาเป็นอย่างดี ทำให้ผ่านพ้นมาได้

" จะถามอะไรละเอียดขนาดนั้น ละเอียดเกิ้นน "ชะเอมบ่นตลอดทาง

" เอาน่าแต่เราก็ผ่านนะ เก่งใช่ย่อย แท็คทีมหน่อย " ฉันยื่นมือไปแท็คทีมกับชะเอม เรียกขวัญกำลังใจกลับมา

" เอ่อ เสร็จสิ้นกันสักทีแบบนี้ต้องฉลอง "

" แกไม่คิดจะกลับไปนอนพักผ่อนบ้างรึไง "ฉันเอ็ดใส่ชะเอม 2 วัน 2 คืนเต็มๆ ที่เราเคลียร์งานกัน นอน สองวันรวมกันไม่ถึง 8 ชม.ด้วยซ้ำ ยังจะไปเที่ยวอีก

"เขาเรียกว่าการรีแลค ยะ" ชะเอมเถียงกลับฉันทันที

" หรอออ "

" ใช่ ไปด้วยกันไหม " ชะเอมเอ่ยชวน

" เดี๋ยวพี่ติณมารับอะ แกไปเหอะ "

" เพื่อนเบื่ออออ " ชะเอมเบะปาก มองบน พร้อมกับพูดขึ้นมา ฉันได้แต่ตีเข้าที่แขนชะเอมเบาๆ กับท่าทีที่ชะเอมทำล่อเลียนฉัน

" แล้วมาบอกว่าไม่ชอบไม่รัก ตัวติดกันไม่ห่างเลยนะ "

" ก็... " ฉันกำลังจะพูดอธิบาย แต่โทรศัพท์ดังขึ้นก่อน

ครืด ครืด~

( ฮัลโหลค่ะพี่ติณ )

( เสร็จแล้วค่ะ )

( อิ้งยืนกับชะเอมอยู่ใต้ต้นหูกวางค่ะ )

" พี่ติณมาแล้ว แกไปด้วยกันไหม " ฉันเอ่ยถามชะเอมเป็นการชวน

" ไม่อ่ะ เดี๋ยวฉันกลับเอง "

" โอเค งั้นฉันไปแล้วนะ มีอะไรโทรมา " ฉันเอ่ยบอกชะเอมก่อนจะเดินไปยังรถสีดำคันหรูที่พึงขับเข้ามา

"โบอิ้งเดี๋ยวก่อน " เสียงชะเอมตะโกนขึ้น หลังจากที่ฉันก้าวขึ้นรถ

" อะไรของแก "

" แกเอาโน้ตบุ๊คไปคืนพี่พีชด้วย " เมื่อชะเอมพูดขึ้นฉันหันกลับไปมองพี่ติณทันที พี่ติณมองมาแต่ไม่แสดงสีหน้าอะไร

"แกก็เอาไปคืนซิ คืนนี้แกไปเที่ยวอยู่แล้วนิ " ฉันปัดให้ชะเอมเป็นคนเอาไปคืน เพราะถ้าฉันไปพี่ติณก็ไปด้วย ยิ่งเขาดูไม่ค่อยจะถูกคอกันอยู่

" ฉันไม่อยากไปยุ่งกับพี่มาร์ชแล้ว แกเอาไปคืนให้หน่อย " ชะเอมป้องมือมากระซิปข้างหูฉัน

" แต่ว่า... " ฉันยังไม่ทันจะได้ตอบกลับนางก็ยัดโน้ตบุ๊คมาให้ฉันแล้วเดินไป

" ฝากด้วยนะ " หึ แล้วฉันเลือกอะไรได้ไหม อยากจะร้องออกมาเป็นเพลงเลยจริง ๆ

" นัดมัน เดี๋ยวพี่เอาไปคืนให้ "

"ห๊ะ! พี่ว่าอะไรนะ " ฉันถามย้ำอีกครั้ง ฉันอาจจะได้ยินผิดก็ได้

" นัดมัน เดี๋ยวพี่เอาไปคืนให้ "

" เอ่อ... จะดีหรอค่ะ เดี๋ยวอิ้งเอา.."

" พี่เอาไปคืนให้เอง " พี่ติณย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

"ค...ค่ะ ก็ได้ " อารมณ์ไหนของเขาเนี่ย แล้วฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์หาพี่พีช

( พี่พีช โบอิ้งนะคะ )

( พี่พีชจะให้โบอิ้ง เอาโน้ตบุ๊คไปคืนที่ไหนคะ )

( เออ..ในมหาลัยหรอค่ะ ) ฉันหันไปมองพี่ติณ พี่ติณพยักหน้ารับรู้

( ค่ะ ได้ค่ะ )

หลังวางสายพี่พีชฉันก็หันไปบอกพี่ติณว่าพี่พีชให้เอาไปคืนที่ไหน

" พี่พีชให้เอาไปคืนในมหาลัยค่ะ ที่ตึกวิศวะ "

" อื้ม " แล้วพี่ติณก็ขับรถคันหรูมุ่งตรงไปยังปลายทางที่อยู่ไม่ไกล จนรถมาจอดหน้าตึกวิศวะของอีกมหาลัยนึง

" ให้อิ้งลงไปด้วยไหมพี่ติณ " ฉันเอ่ยถามพี่ติณออกไปด้วยความกังวลว่าจะเกิดเรื่อง

" รอในรถ " สายตาเข้มดุของเขาทำให้ฉันไม่กล้าที่จะเอ่ยต่อ

ปึก !

" เอาไปของมึง " ผมกระแทกโน้ตบุ๊คลงบนโต๊ะที่พวกมันนั่งอยู่

" หึ กูให้น้องยืม ไม่ใช่มึง " พีชเอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นว่าคนที่เอาโน้ตบุ๊คมาคืนเป็นติณ

" อย่ายุ่งกับโบอิ้ง " กูแค่มาเตือนพวกมึง

" หึ ถ้ากูจะเอาแล้วจะทำไม มึงจะทำอะไรได้ไอ้ติณ " เสียงเกมส์พูดขึ้นอย่างท้าทาย

" ก็ลองดู กูไม่ปล่อยพวกมึงเหมือนที่ผ่านมาแน่ "

" จริงจังขนาดนั้นเลยหรอวะกับคนนี้ น่าสนุกแล้วซิ "

" มึง " ติณคว้าคอเสื้อเกมส์อย่างเหลืออด

" พอๆ หยุดๆ " เป็นพีชที่ต้องลุกขึ้นมาห้าม ก่อนจะมีการนองเลือด

" ไอ้เกมส์มึงหยุด " พีชชี้หน้าไปที่เกมส์ ก่อนที่ติณจะคลายมือออกจากคอเสื้อเกมส์

" มึงนั่งก่อนไอ้ติณ กูสัญญาคนนี้ของมึงกูจะไม่ให้ไอ้เหี้ยเกมส์ล่าแต้ม " พีชตบไหล่ติณ เพื่อให้อีกฝ่ายใจเย็นลง

" หึ " ติณเค้นเสียง

" คนนี้กูให้ผ่าน กูไม่กันท่ามึงหรอก " มาร์ชที่นั่งเงียบอยู่พักใหญ่เอ่ยขึ้น

" ให้ผ่านอะไรของมึง " ติณเอ่ยขึ้นเพราะไม่เข้าใจกับสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการสื่อ

" กูดูผู้หญิงออก ว่าคนไหนแรดไม่แรด "

"มึงพูดเชี้ยอะไร" ติณขึ้นเสียงอีกครั้ง ยิ่งไม่เข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อออกมา ยิ่งทำให้เขาหัวเสีย

" ใจเย็นก่อนไอติณ ฟังพวกกูบ้างดิ " พีชเอ่ยปรามติณอีกครั้ง

" มึงโกรธ มึงแค้นพวกกูที่พวกกูหยามหน้า เอาผู้หญิงของมึง กูเข้าใจ แต่ที่พวกกูทำ พวกกูหวังดีกับมึงไอ้ติณ "

" เอาผู้หญิงที่กูคบ หวังดีพ่องมึงซิ " ติณคว้าเข้าคอเสื้อมาร์ชหวังจะต่อยแต่พีชก็รั้งมือของติณไว้ทัน

" ปล่อยกู " ติณสะบัดมือออก

" หึ แล้วมึงรู้จักผู้หญิงพวกนั้นที่มึงคบดีรึไงวะ แม่งมันก็ล่าแต้มเหมือนพวกกูนี่แหละ" ติณถึงกับนิ่งเงียบกับสิ่งที่ได้ยิน

"กูรู้จักมึงดี กูรู้ว่าถ้ามึงเอาใจไปเล่นกับผู้หญิงคนไหนมึงจริงจัง ไม่เหมือนพวกกู แต่ถ้ากูบอกมึงดี ๆ มึงเคยฟังพวกกูไหม กูมองผู้หญิงออก แล้วที่มึงคบๆ กูสแกนมาแล้ว ไม่เหมาะกับมึงไอ้เหี้ยติณ " ติณนิ่งเงียบแต่ไม่แสดงท่าทีหรือสีหน้าใด ๆออกมา

"พวกกูเลยใช้วิธีการของพวกกู กันผู้หญิงพวกนั้นออกไปจากมึงก็แค่นั้น แต่คนนี้ผ่าน พวกกูจะไม่ยุ่ง "

" หึ ไอพวกเหี้ย ไม่บอกกูชาติหน้าเลยละสัส " ติณพูดออกมาหลังจากที่ได้ฟังสิ่งที่มาร์ชพยายามอธิบาย

" ทำเหมือนอธิบายแล้วมึงจะฟังสัส "

" หึ " ติณเค้นเสียงในลำคอ ยกยิ้มมุมปาก

ครืด ครืด ~

เสียงโทรศัพท์ติณดังขึ้น สายจากโบอิ้ง เธอคงโทรมาตามเพราะเห็นว่าเขาเข้ามานาน

" เด็กโทรตามแล้วหรอวะ " เสียงเกมส์เอ่ยขึ้นแซว หลังจากที่เพื่อนของเขาได้เล่าความจริงทุกอย่างให้ฟัง

" เอ่อ กูไปก่อน ขอบใจสำหรับความหวังดีส้นตีนของพวกมึง "

" กูจะถือว่าเป็นคำชม