-12-ข้อแลกเปลี่ยน

ผมไม่มีวันลืมสิ่งที่กลุ่มไอเกมส์ทำกับผมตอนปีหนึ่งผมกับไอเกมส์ พีช มาร์ช แล้วก็ไอ้ไปร์ท เป็นเพื่อนรักกันจนพวกมันเริ่มที่จะเหี้ยขึ้นเรื่อย ๆ เหี้ยที่ผมว่าคือล่าแต้มผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าดาวคณะ หรือได้ชื่อว่าสาวฮอตพวกมัน เอาไม่เลือก แม้กระทั่งแฟนเก่าผมอิงดาว ทั้งที่มันก็รู้ว่าผมกับอิงดาวคบกันอยู่แฟนผมพวกเหี้ยนี่ มันก็ไม่เว้น และแฟนผมทุกคน ก็ไม่เคยพ้นจากการล่าแต้มของพวกมัน

หลังจากนั้นผมกับไอ้ไปร์ทก็ไม่นับพวกมันเป็นเพื่อน ผมอาจไม่ใช่คนดีอะไร แต่ผมจะไม่มีวันย้ำยีเห็นผู้หญิงเป็นของเล่นแบบพวกมัน

แต่แล้วเมื่อผมเห็นว่าโบอิ้งรู้จักกับพวกมัน ผมรู้สึกแค้นขึ้นมาทันที เพราะผมรู้นิสัยของพวกนี้ดี ยิ่งมันรู้ว่าผมสนใจโบอิ้งอยู่ เป้าหมายของพวกมันต้องเล็งเป้ามาที่เธออย่างแน่นอน

" หึ รอบนี้พวกมึงจะได้รู้จักกู ถ้ามึงมาแตะผู้หญิงคนนี้แม้แต่ปลายเล็บ "

" อื้อออ " เสียงหญิงสาวร่างบางดังขึ้นในลำคอ สสักพักก็เงียบลงผมหวงแหน ทุกอย่างในร่างบางนี้

"ถ้าใครแตะต้องเธอ ชะตามันขาดแน่นอน "

"โบอิ้ง " ผมเรียกเธอแต่แน่นอนขี้เซาขนาดนี้ไม่มีหรอกที่จะรู้สึก ผมยังจำได้ดี คืนที่เธอนอนไม่หลับ ทำเอาผมแทบจะพังห้อง

ผมก้มไปหอมแก้มเธอ ซ้ายที ขวาที เป็นการปลุก แกล้งให้เธอรำคาญ

ฟอด ฟอด ฟอด ฟอด~

" หือออ อิ้งจะนอนอย่ามายุ่ง " เธอเอามือ ปัดหน้าผมบ้าง ปิดหน้าบ้าง

"น่ารักจังวะ " ผมแอบเผลอยิ้มกับภาพที่ร่างบางงอแงจะนอนต่อ แต่ผมก็ไม่เลิกแกล้ง เพราะมันดูไม่น่ากลัวเลยซักนิด เหมือนแมวกำลังขู่

ฟอดดด~ ฟอดดด~

“ ตื่นได้แล้ว”

" พี่ติณ " เธอเอ่ยเสียงเข้ม ทั้งมองผมตาเขม็ง ผมยกยิ้มมุมปากขึ้น ยื่นมือเข้าไปขยี้ผมร่างบางอย่างนึกเอ็นดู

" ตื่นได้แล้ว 10 โมงแล้วเนี่ย ไปพรีเซ้นงานไม่ทันอย่าโทษพี่ทีหลัง " ผมแกล้งบอกเวลาไป รู้ดีถ้าบอกว่าเวลาเป๊ะไป สายแน่นอน

"ห๊ะ นี่กี่โมงนะ "

" 10 โมง "

"พี่ติณ ทำไมเพิ่งมาปลุก " เธอดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงก็โวยวายใส่ผมเลย

" อิ้งมีพรีเซ้น 10:30 น. จะทันไหมเนี่ย ไอพี่ติณบ้า " เธอบ่นร่ายยาวเป็นชุด ขณะลุกขึ้นจากเตียงเปลี่ยนผ้า ใส่ผ้าขนหนู เดินหน้ามุ่งเข้าห้องน้ำไป ผมได้แต่นั่งยกยิ้มส่ายหน้า กับท่าทางของหญิงสาวร่างบาง

จนร่างบางเดินออกมาจากห้องน้ำ ด้วยเม็ดน้ำยังเกาะเต็มตัว ผมที่นั่งอยู่ก็มองเธออย่างไม่วางตา

" มองอะไร ไม่ต้องมามองเลย " คนตัวเล็กหันมาแห่วเสียงใส่ผม

" ก็เราอ่อยพี่ ไม่มองก็เสียดายแย่ " ผมแกล้งมองเรือนร่างเธอ จนเธอรีบหยิบผ้าผืนเล็กมาคุมไหล่

"อิ้งไม่ได้อ่อย หันหลังไปเลยนะ ไอ้พี่ติณบ้า หื่นกาม "

" ไม่ให้พี่ช่วยแต่งตัวให้เหรอ "

"ไม่ต้องเลย ไม่เล่น อิ้งรีบเดี๋ยวไม่ทัน " ก่อนที่คนตัวเล็กจะรีบหันไปแต่งหน้า โดยทาแป้งเด็ก กับลิปมัน

" พี่ติณหยิบชุดนักศึกษาให้อิ้งหน่อยค่ะ แขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าริมขวา "

" ได้ทีใช้ใหญ่เลยนะ " ผมเอ่ยบอกคนตัวเล็กที่นั่งหวีผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

"ก็พี่อะทำให้อิ้งตื่นสาย ต้องรับผิดชอบ ไม่ต้องบ่น "ผมที่เดินหยิบชุดให้คนตัวเล็ก แต่ว่ากระโปงที่คนตัวเล็กจัดเตรียมไว้มันเป็นทรงเอ และสั้นมากผมก็เลยเปลี่ยนให้ หยิบกระโปรงทรงพลีทจีบรอบยาวถึงตาตุ่มให้แทน

" ได้แล้วครับ " คนตัวเล็กหันมาทำหน้ามู่ใส่ผมทันทีเมื่อเห็นว่าไม่ใช่สิ่งที่เธอเตรียมไว้

" ไม่ใช่ตัวนี้ค่ะ อีกตัวนึงพี่ติณ "

"ใส่ตัวนี่แหละ น่ารักดี "

" ไม่เอา ไม่สวย พี่ติณอีกตัวนึงทรงเอ "

" มันสั้น "

" อิ้งจะใส่ตัวนั้น " คนตัวเล็กพูดจบ ลุกขึ้นหมายจะเอากระโปรงไปเปลี่ยน แต่ผมก็ดักเธอไว้

"พี่ติณ อิ้งจะใส่ตัวโน้น"

" ถ้าจะใส่ ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน " ผมยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา

" อะไรคะ " คนตัวเล็กถามขึ้นสีหน้าปนสงสัย

" พี่จะบอกตอนไปรับ ห้ามปฏิเสธ "

" อื้ม ก็ได้ค่ะ รีบๆหลบไปเลย เดี๋ยวไปไม่ทัน "ผมที่ได้รับคำตอบที่ต้องการหลบทางให้คนตัวเล็กอย่างพอใจกับคำตอบที่ได้รับ

" เดี๋ยวจะกินอะไร "

" ไม่กินแล้วพี่ติณ มันจะไม่ทันแล้วค่ะ "

" ทันเชื่อพี่ซิ " หญิงสาวที่แต่งตัวใส่เสื้อผ้าเสร็จ หันมาตาเขียวใส่ผมอย่างเพิ่งนึกออก คว้าโทรศัพท์กดขึ้นมาดู

" พี่ติณณ แกล้งอิ้งอีกแล้ว "

ฟู่ววว

หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ผมเดินเข้าไปขยี้ผมหญิงสาวเบาๆ

"ถ้าพี่ไม่ใช้วิธีนี้ได้สายจริง ๆแน่ ต้องให้รางวัลพี่แล้วแบบนี้ "

"ไม่ต้องเลยค่ะ ฝากไว้ก่อน อิ้งเอาคืนพี่แน่ " ยิ่งคนตัวเล็กขู่ผม เธอยิ่งดูน่ารัก ผมหลงเธอฉุดไม่ขึ้นแล้วจริง ๆ

" ฮ่า ๆ รีบมาเอาคืนนะครับ " ผมหัวเราะกับท่าทีของเธอ ก่อนจะแกล้งหยอกล้อเธอกลับ

" อิ้ง อยากกินขนมจีนร้านป้าลัย "

" ข้างมหาลัยพี่อะนะ "

" ใช่ลิ้ว พาไปหน่อยนะคะ นะนะ " หญิงสาวตอบกลับ อีกยังออดอ้อน ผมนี่ตายเลยครับเจออ้อนน่ารักแบบนี้ไป ใครจะไปปฏิเสธได้ลง

" อื้ม " ผมตอบเสียงนิ่ง แต่ใจผมนี่ไม่นิ่งเลย ท่าทีเวลาออดอ้อน กับรอยยิ้มของเธอมันมีพลังทำลายล้างผมสูงมาก

" ไปกันค่ะ " เธอหันมาจับมือผมเดินไปที่รถด้วยท่าทางที่สดใสธรรมชาติของเธอ

" ทำอะไรคะพี่ติณ " เมื่อขึ้นรถมาอยู่ ๆพี่ติณก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ฉัน

" รัดเข็มขัดให้เราไง "

"อิ้งรัดเองก็ได้ค่ะ " สุดท้ายเขาก็เอื้อมมือมารัดเข็มขัดให้ฉัน หัวใจจะวาย ก่อนที่เขาจะพูดประโยคนึงขึ้นมา

" หยุดทำตัวน่ารักได้ไหม พี่หลงไม่ไหวแล้ว " หน้าร้อนขึ้นมาทันทีกับประโยคที่เขาพูด ก่อนจะเบือนหน้าหนีหลบไม่สบตาเขา ฉันเขิน เขินไม่ไหวแล้ว

" ออกรถเร็วเดี๋ยวนี้อิ้งไปกินขนมจีนไม่ทัน " ฉันเปลี่ยนเรื่องก่อนฉันจะตายตรงนี้เพราะความเขิน พี่ติณขับรถออกมาจากหอพักตามที่ฉันบอก แต่เขาแอบอมยิ้มฉันเห็นนะ เขาจะแกล้งฉันไปถึงไหนเนี่ย

" กินอะไรเดี๋ยวพี่ไปสั่งให้ "

" น้ำพริกหวานค่ะ "

" กินเหมือนเด็ก "

" งะ ก็อิ้งกินเผ็ดไม่ได้ อย่าว่าอิ้งซิ เอ่อ.. พี่ติณคะ"

"ครับ "

" พี่ติณกินแกงอะไรคะ "

" พี่น่าจะน้ำยาปู ทำไมหรอ "

"กินแกงไก่ได้ไหม นะนะ อิ้งอยากกินเนื้อไก่ด้วย แต่อิ้งกินแค่นิด เดียว" ฉันเอ่ยบอกพี่ติดออดอ้อน ก็ฉันชอบขนมจีนน้ำพริกหวาน กับเนื้อไก่ที่คลุกน้ำแกงออกจนมันไม่เผ็ด กับไข่ต้มนิน่า ปกติถ้าฉันไปกินกับพี่ชาย พี่โบ๊ทก็จะคลุกเอาน้ำแกงออกให้ฉันตลอด

"ได้ครับ จริง ๆเลยเรา "

" เย้ น่ารักที่สูดดดเลย " ฉันยิ้มตาหยีใส่คนตัวสูง เขายกมือใหญ่ขึ้นมาขยี้ผมฉันสองสามทีก่อนจะเดินไปสั่งขนมจีน

ฉันที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะ ก็ไม่รออยู่เฉยๆนะปอกไข่ต้มรอ จะได้ไม่เลยเวลา

" พี่ติณ กินไข่ต้มไหมค่ะ " ฉันเอ่ยถามคนตัวสูงที่เดินกลับมานั่งที่โต๊ะ

"ก็ได้ครับ " เมื่อได้รับคำตอบจากตัวสูงฉันก็หยิบไข่อีกลูกขึ้นมาปอกเปลือกทันทีไม่รอช้า พอดีกับที่ขนมจีนยกมาเสิร์ฟดี

" ขอบคุณค่ะ " ฉันเอ่ยขอบคุณ คุณน้าที่ยกมาเสิรฺ์ฟและก้มหัวเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอบคุณ

" กินส่วนไหน " พี่ติณถามฉันก่อนจะตักมาให้ฉัน

" มะ ไม่ค่ะ พี่ติณคลุกกับเส้นขนมจีนที่ไม่ติดน้ำแกงให้ก่อน แหะๆ " พี่ติณส่ายหน้าเล็กน้อย แต่ก็ทำให้

" ขอบคุณค่ะ " ฉันตอบกลับพร้อมส่งยิ้มตาหยีให้ก่อนแบ่งครึ่งไข่ในจาน และตักอีกครึ่งให้พี่ติณ

" แล้วเราไม่กินหรอ " พี่ติณเอ่ยถาม

"อิ้งกินแค่ครึ่งฟองค่ะ" พี่ติณได้แต่ยกยิ้มส่ายหน้าระหว่างที่กิน ฉันก็ชวนพี่ติณกินไปพูดไป ว่าต้องกินกับผักลวกกะทิ แตงกว่าดองบ้างละ

แคร่ก แคร่ก แฮ่ม

"หึ สำลักเลยพูดมากดีนัก " พี่ติณยื่นแก้วน้ำให้ฉันปนบ่นไปด้วย