-11- เลิกติดต่อ

ตึก

ตึก

"น้องโบอิ้ง ทางนี้ครับ " เมื่อเดินขึ้นมาถึงโซนวีไอพี พี่พีชตะโกนเรียก ฉันแอบเหลือบมองคนตัวสูงที่เดินตามมาด้วย สีหน้าสายตาเขาเรียบนิ่ง จนดูน่ากลัว

ฉันได้แต่ทำใจดีสู้เสือ หายใจเขาลึกๆ แล้วเดินเข้าไปหาพี่พีช

"สวัสดีค่ะพี่พีช พี่มาร์ช พี่เกมส์" ฉันเอ่ยทักทายรุ่นพี่สามคน รุ่นพี่ก้มหัวตอบกลับเป็นเป็นการทักทาย

" ชะเอมไม่มาด้วยเหรอครับน้องโบอิ้ง " พี่มาร์ชเอ่ยถามขึ้น

"ชะเอมพิมพ์งานอยู่ที่ห้องค่ะ " ฉันตอบกลับพี่มาร์ชไป แต่ทว่าเขากลับจ้องมองพี่ติณเขม็งเหมือนจะกินเลือด กินเนื้อให้ได้

" ครับ " เขาตอบฉัน แต่ตาไม่มองที่ฉันเลย

" พี่พีชค่ะ ไฟล์งาน..." ฉันบอกพี่พีชเพื่อที่จะได้รีบกลับ ดูจากท่าที บรรยากาศเริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ

" อ่อนี้...ครับ เอาโน๊ตบุ๊คพี่ไปใช้ก่อนก็ได้ครับ ไฟล์งานชื่อ Boeing ครับ " พี่พีชหันไปหยิบโน้ตบุ๊คด้านข้างที่เขานั่ง ยื่นมาให้ฉัน

" เอ่อ...จะดีเหรอคะ เอาแค่ไฟล์งานก็ได้ค่ะ โบอิ้งเกรงใจ "

" ไม่เป็นไร ชะเอมโน้ตบุ๊คเสียอยู่นิ ได้พิมพ์งาน 2 เครื่อง เสร็จแล้วค่อยเอามาคืนก็ได้ครับ "

" แต่ว่า..."

" เอาไปเถอะ ไม่รับไว้พี่เสียใจนะ "

" แบบนั้นก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ " ฉันรับโน้ตบุ๊คจากพี่พีชมาถือไว้อย่างปฏิเสธไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยลา

" งั้นโบอิ้ง ขอตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ พี่พิช พี่มาร์ช พี่เกมส์ " แต่ทุกคนก็ไม่ได้สนใจฉันเลย

" ไม่คิดจะทักทายเพื่อนฝูงหน่อยเหรอวะไอ้ติณ " เป็นพี่เกมส์ที่เอ่ยทักทายพี่ติณ พี่ติณที่กำลังจะเดินออกไป หันหลังกลับมาตอบ

" กูไม่เคยนับพวกมึงเป็นเพื่อน "

" หึ มึงพูดเองนะ " พี่เกมส์เค้นเสียงยกยิ้มมุมปาก

" เสร็จแล้วใช่ไหม " พี่ติณหันมาถามฉัน

" ค่ะ เสร็จแล้ว " เขาจับมือฉันดึงให้เดินตามเขาออกไป

" อิ้งกลับก่อนนะคะ ขอบคุณมากค่ะ " ฉันได้แต่หันหน้ากลับไปหาพี่ทั้งสามคนบอกลาตามมารยาทก่อนจะเดินตามพี่ติณออกมา

พอขึ้นมาถึงรถ พี่ติณก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูด ไม่ถามอะไรฉันเลย

" เอ่อ... พี่ติณรู้จักกลุ่มพี่พีชด้วยเหรอค่ะ "

" หึ พี่ต้องเป็นคนถามเรารึป่าว " ฉันได้แต่นิ่งชะงัก เมื่อเจอคำถามกลับ

" เอ่อ...คือ "

" หลังจากเสร็จงาน คืนโน้ตบุ๊คมัน เลิกติดต่อ เลิกไปเจอกับพวกมันอีกได้ไหม " พี่ติณเอ่ยถามขึ้นมาเสียงนิ่งเรียบ แต่สีหน้าดูจริงจัง

" อิ้งถามเหตุผลได้ไหม " ได้รับความเงียบเป็นคำตอบ จนรถคันหรูมาจอดหน้าหอ

"พี่กลับก่อนนะ อย่านอนดึกละ " พี่ติณเอื้อมมาจับหัวฉันเบาๆ

"ค่ะ " ฉันตอบกลับ แต่ก็มีความงงสงสัยในท่าทีของเขาที่ดูแปลกไป จนอดห่วงไม่ได้

" ถึงคอนโดทักบอกอิ้งด้วยนะคะ " เขาพยักหน้าตอบรับ ก่อนที่ฉันจะเดินลงจากรถและขึ้นหอ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

" เฮ้อออ " เข้ามาในห้อง ฉันทิ้งตัวนั่งบนโซฟา หายใจทิ้ง รู้สึกเป็นห่วงพี่ติณยังไงไม่รู้ เขาดูนิ่ง เงียบ ขรึม แปลกๆ เหมือนกับกำลังกังวลอะไรอยู่

" เฮ้ออออ "

" เป็นอะไรของแกโบอิ้ง ตั้งแต่เข้ามาถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยแล้ว " ชะเอมเอ่ยถามขึ้น จากที่เห็นท่าที ดูแล้วอาการจะหนักใช่เล่น

" เป็นห่วงพี่ติณอะ " เขาดูกังวลอะไรสักอย่างหลังจากเจอกลุ่มพี่พีช แล้วยังบอกให้ฉันเลิกติดต่อ เลิกไปเจอกับพี่ๆ เขาอีกถามก็ไม่บอกว่าทำไม

" ไหนว่าไม่รัก ไม่ชอบ เขาไม่ใช่เหรอ แล้วเป็นห่วงความรู้สึกเขาทำไม "

" เป็นห่วง มันก็ไม่แปลกปะ คนเคยมีซัมติง แถมตัวติดกันเกือบทุกวัน "

" เขาอาจจะแค่ไม่ชอบที่แกไปรู้จักกับกลุ่มพี่มาร์ชก็ได้ " ชะเอมเอ่ยบอก แต่ฉันกลับรู้สึกว่าต้องมีอะไรมากกว่านั้น

" แค่นั้นเหรอ "

" ไม่รู้ซิเดาเอา แต่ช่างเถอะ แฟนก็ไม่ใช่ ช่างแม่ง แล้วมารีบทำงานให้เสร็จดีกว่าไหม "

" เฮ้ออออออ ขอลาออกจากการเป็นโบอิ้งสักวันได้มั้ย "

" ไม่ได้ มาเลยๆ " แล้วชะเอมก็ลุกมาลากฉันให้ไปนั่งทำงาน

" อีกเยอะมั้ยอ่ะ "

" ก็ไม่เท่าไหร่แล้ว 20 หน้าเบาๆ กับตรวจคำผิด "

" หึ ไม่เท่าไหร่อย่างงั้นเหรอ " ฉันเค้นเสียงพร้อมตอบกลับ

"แกก็รีบๆทำซิ อิดออดอยู่นั้นแหละ "

" รู้แล้วน่า แกไปทำในเครื่องพี่พีชต่อเลย พี่แกบอกไฟล์ชื่อ Boeing "

" ฮ่าๆ ชื่อไฟล์น่ารักดี "

" เลิกแซว ทำงานๆ " ฉันแหวเสียงใส่เพื่อสาว

ติ้ง~~

( Tin_Style : ถึงคอนโดแล้วครับ )

( Boeing : ค่ะ )

( Tin_ Style : ทำงานต่อเถอะ )

( Boeing : พี่ติณเป็นอะไรรึป่าว )

( Tin_Style : ป่าว ทำงานเสร็จบอกพี่ด้วยนะ )

( Boeing : ค่ะ )

เขาเป็นอะไรของเขานะ ปกติไม่คุยแบบนี้นิ ฉันได้แต่คิดในใจ เพราะไม่เคยเห็นมุมที่เขานิ่งเงียบ ขรึม คาดเดายากแบบนี้มาก่อน ปกติปากร้าย กวนประสาทฉันตลอด หรือเขาจะเป็นคนหลายบุคลิก

" จิ้มแต่โทรศัพท์ คืนนี้ไม่ได้นอนแล้วอย่ามาบ่นให้ได้ยินนะ " เสียงชะเอมดุขึ้นมา

" รู้แล้วน้า วางแล้วๆ พิมพ์งานอยู่เห็นยัง บ่นอยู่ได้ "

03:00 น.

"Yes! ของฉันเสร็จแล้วนะโบอิ้ง เหนื่อยโว้ยยยย"

" ของแกเสร็จแต่ของฉันยัง ตาจะปิดแล้ว ฮือๆ "

" อีกเยอะไหม "

" อีก 5 หน้าสุดท้ายเอง ฮึบ แกนอนก่อนเลย "

" เอางั้นเหรอ ถ้าไม่ไหวยังไงเรียกนะ "

" อืม " หลังจากชะเอมหลับ ฉันก็นั่งพิมพ์งานต่ออยู่คนเดียว เหงาชะมัด ง่วงก็ง่วง งานก็ไม่เสร็จ

ติ้ง ~~

( Tin_Style : หลับแล้วเหรอ ไม่ทักบอกกันบ้างเลยนะ )

( Boeing : ถ้าได้หลับก็คงจะดีซิค่ะ )

( Tin_Style : งานเยอะ หรือเราทำช้าเองกันแน่ )

( Boeing : งะ พี่ติณอ่ะ งอน )

( Tin_Style : ฮ่า ๆ งอนแบบนี่ต้องง้อด้วยอะไร )

( Boeing : ไม่รู้ ไม่คุยด้วยแล้ว ) ฉันเผลอยิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัว เป็นอะไรของฉันเนี่ย

( Tin_Style : ถ้าอยู่ใกล้ๆจะจับหอมให้แก้มช้ำเลยคอยดู )

( Boeing : ไอพี่่ติณบ้า )

( Tin_Style : ถ้าบ้าแล้วมีคนรักก็ยอมบ้า )

( Boeing : ไม่ต้องมาเจ้าเล่ห์เลย )

( Boeing : พี่ติณ...พรุ่งนี้โทรปลุกอิ้งหน่อยจิ 7.00น. กลัวไม่ตื่น )

( Tin_Style : วันหลังให้กุญแจห้องพี่ซิจะไปปลุกทุกเช้าเลย )

( Boeing : ไม่! อย่ามาเจ้าเล่ห์ โทรปลุกด้วย ทำงานต่อละ )

(Tin_Style : ครับผม เดี๋ยวเป็นทั้งนาฬิกาปลุก ทั้งคนขับรถให้เลยครับ )

( Boeing : ดีมาก อิอิ ขอบคุณค่ะ ) ยิ่งได้คุย ได้อยู่ใกล้มากเท่าไหร่ มันเริ่มรู้สึกผูกพันธ์ในใจอย่างบอกไม่ถูก หรือฉันจะชอบเขานะ

สติๆ โบอิ้งทำงานๆ ฉันสะบัดหัว เพื่อตั้งสติจดจ่อกับงานอีกครั้ง

04:00 น.

"เห้อ เสร็จสักที" เล่นเอาซะเกือบเช้าเลย ทักบอกพี่ติณก่อนดีกว่า

(Boeing : เสร็จแล้วค่ะ ได้นอนแล้วเย้ ) สงสัยคงจะหลับแล้วแน่เลย

เอ๊ะ! ทำไมฉันต้องนึกถึงเขาตลอดเลย ไม่จำเป็นต้องบอกก็ได้นิ เป็นไรของแกเนี่ยโบอิ้ง แกต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ

07:00 น.

" โบอิ้งๆ ฉันเอางานไปส่งก่อนนะ แกค่อยตามไปตอน 10 โมงก็ได้ แกนอนต่อเหอะ " เสียงชะเอมเรียกฉัน แต่ก็ได้ยินแบบเลือนลาง จับประเด็นได้ว่า 10 โมง แล้วฉันก็หลับต่อ

" โอ๊ะ! พี่ติณ มาได้ไงคะ "

" โบอิ้ง บอกให้พี่มาปลุกนะ เราจะไปมหาลัยแล้วเหรอ แล้วโบอิ้งละ "

" ให้โบอิ้งนอนต่ออีกนิดก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเอมเอางานไปส่งก่อน น่าจะเพิ่งได้นอนคงไม่รอด "

" อือ เห็นทักไปบอกพี่ก็ตี 4 ละ แล้วโบอิ้งต้องไปมหาลัยกี่โมง "

" 10 โมงก็ได้ค่ะ มีพรีเซ้นงานตอน 10.30 น. งั้นเอมฝากพี่ติณด้วยนะ สวัสดีค่ะ " ผมพยักหน้าตอบรับชะเอมอย่างเข้าใจ ก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่นอนกอดตุ๊กตา ในชุดเมื่อวาน

" หึ น้ำก็ไม่อาบ " ผมอดที่จะยิ้มส่ายหน้าให้กับภาพหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้จริง ๆ ก่อนที่จะปัดผมที่ปิดใบหน้าสวยไปทัดหูอย่างเบามือ

" คนอะไรหลับก็ยังน่ารัก หึ " ผมก้มไปหอมหน้าผากหญิงสาวเบาๆ เพราะกลัวร่างบางตื่น

" พี่จะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแย่งเธอไป "

" อิ้งต้องเป็นของพี่คนเดียว "