-10- ไม่แน่ใจ

1 อาทิตย์ผ่านไป…

หลังจากที่ฉันมีซัมติงกับพี่ติณวันนั้น เขาก็ทักหาฉันทุกเช้า เที่ยง เย็น ก่อนนอน แทบทุกเวลา และช่วงเย็นเขาก็มักจะมารับฉันไปกินข้าว

ฉันไม่ได้โกรธเขา เพราะฉันก็รู้สึกดีไม่น้อยกับประสบการณ์ครั้งแรก ถึงมันจะเจ็บ แต่ฉันกลับรู้สึกชอบ

อีกทั้งฉันยังคิดว่ามันคงไม่ผิด เพราะฉันก็โตพอที่จะดูแลตัวเอง ฉันอยู่มหาลัยแล้ว ฉันรู้ว่าจะต้องป้องกันยังไง ถึงวันนั้นเขาจะสดกับฉันก็ตาม แต่ฉันก็ไม่ลืมที่จะซื้อยาคุมฉุกเฉินมากิน

แต่สิ่งที่ฉันกำลังสับสนกลับเป็นความรู้สึกของฉันเอง ฉันรู้สึกดีที่ได้มีประสบการณ์เซ็กส์ครั้งแรก แต่ที่ฉันไม่แน่ใจคือ ฉันชอบ ฉันรัก พี่ติณรึป่าว

" โบอิ้ง เดี๋ยวแกโทรหาพี่พีชเบอร์นี้เลยนะ " เสียงชะเอมเอ่ยบอกฉัน ฉันอยู่แก้งานกับชะเอมที่หอ วันนี้เป็นวันที่ 2 แล้ว

" โอเคๆ ฝากซื้อม๊อกค่าด้วยนะ " ฉันเอ่ยบอกก่อนที่ชะเอมจะเปิดประตูลงไปซื้อขนม

หลังจากที่ชะเอมไป ฉันก็คว้าโทรศัพท์มากดเบอร์พี่พีช เพื่อจะขอไฟล์งานต้นฉบับที่เราได้พิมพ์กันที่ร้านกาแฟ เห้อไม่รู้พี่พีชจะลบไปรึยัง โน๊ตบุ๊คชะเอมก็ดันเสีย ข้อมูลหายหมด

ตู๊ด....ตู๊ด~ ถือสายรอไม่นานปลายสายก็รับโทรศัพท์

[ฮัลโหล สวัสดีค่ะ ใช่เบอร์พี่พีชรึป่าวคะ]

(ใช่ครับ ใครเอ่ย)

[โบอิ้งคะ]

(อ่อครับ มีอะไรรึป่าวน้องโบอิ้ง)

[เอ่อ...คือพีชยังเก็บไฟล์งานต้นฉบับที่เราพิมพ์ที่ร้านกาแฟอยู่ไหมค่ะ]

(อ่อไฟล์งานนั้น พี่ส่งให้ชะเอมแล้วนะ)

[ค่ะ พอดีอาจารย์ให้กลับมาแก้ แต่ว่า...

โน๊ตบุ๊คชะเอมเสียค่ะ ไฟล์หายหมดเลย ]

(โอ้ว!! แบบนั้นก็แย่เลยซิ )

[ถ้าไม่มีไฟล์ต้นฉบับ คงต้องเริ่มทำใหม่หมดค่ะ]

(เดี๋ยวพี่ลองดูให้ พี่ไม่แน่ใจเหมือนกัน ยังไงเดี๋ยวพี่โทรบอกนะ)

[ ขอบคุณมากค่ะพี่พีช รบกวนด้วยนะคะ]

( ครับผม )

หลังจากที่ฉันโทรหาพี่พีชเสร็จ ได้แต่ภาวนาขอให้พี่พีชยังเก็บไฟล์งานไว้ทีเพี้ยง ไม่นั้นฉันต้องนั่งพิมพ์ใหม่ทั้งหมดตายแน่ ๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก~

" เอานี่ม๊อกค่าของแก " ขอบใจน้า

" บทสุดท้ายเสร็จแล้วนะ "ฉันเอ่ยบอกชะเอม เมื่อรับม๊อกค่ามาดูด ปลุกตัวเองตื่นก่อน เพราะคืนนี้น่าจะไม่ได้นอน

" โอเคๆ แกพักก่อน เดี๋ยวฉัน จัดหน้า ปริ้นต่อเอง "

ฉันพยักหน้าตอบรับ เดินไปนั่งเอนหลังที่โซฟากลางห้อง

"โอ๊ยยย เมื่อยชะมัดเลย "

" ฮ่า ๆ จบงานนี้ต้องตายกันไปข้างนึงแน่ๆ "

" ฉันก็ว่างั้นแหละ "

" เอ่อ ว่าแต่แกโทรหาพี่พีชยัง "

" โทรแล้ว พี่พีชบอกเดี๋ยวดูให้ แล้วจะโทรมาบอก"

" หวังว่าคงยังไม่ลบทิ้งนะ "

"อื้มมม ถ้าลบก็ เตรียมจองวัดแกกับฉันเลย "

" โบอิ้ง " ชะเอมเอ่ยเรียกฉัน

" แล้วนี่สรุปแกกับพี่ติณยังไงต่อ" ชะเอมถามฉันเรื่องพี่ติณ ฉันเล่าทุกอย่างให้ชะเอมฟังหมดแล้ว รวมถึงท่าทีของพี่ติณ

หลังจากที่เรามีซัมติงกัน เขาติดฉันมาก เพิ่งจะได้ห่างกันนี่แหละ

" ว่าไง สรุปแกจะเอายังไงต่อ " ชะเอมถามฉันอีกครั้ง

" ไม่รู้ "

" ฉันเห็นพี่ติณคอยมารับมาส่งแกทุกวัน ดูเหมือนพี่เขาจะจริงจังนะ "

"อื้ม แต่ฉันไม่รู้วะ ว่าชอบเขารึป่าว"

"ฮ่า ๆ แกอยู่ใกล้ฉันมากเกินไป จนต้องติดเชื้อฉันไปแล้วแน่ ๆ "

" เชื้ออะไรของแก "

" ก็...ไม่อยากมีแฟน แต่อยากมีคนคุย ซัมติงแก้เหงาไง "

"ไม่เหมือน แกอะมันเจ้าชู" ฉันเถียงกลับชะเอมแบบไม่ต้องคิดเลย

" เขาไม่ได้เรียกเจ้าชู้ เขาเรียกว่าเปิดโอกาสให้ตัวเองได้เลือก ฉันยังไม่ได้ประกาศคบใครเป็นแฟนจริงจัง แบบนี้เขาไม่ได้เรียกเจ้าชู้ เข้าใจซะใหม่นะ "

"แล้วพี่ไปร์ทละ เขาบอกเขาเป็นแฟนแกนะ"

"เขาบอกไง ฉันไม่ได้บอก " โอ๊ยฉันยิ่งปวดหัวกับคำตอบของชะเอม

"พอ พอ ฉันไม่ฟังแกละ แกหันกลับไปทำงานต่อเลย ฉันขอพักสายตาแปป "

"แกลองคุยหลายๆคนดูสิเปิดโอกาสให้ตัวเอง ไม่ใช่ก็แค่คัดทิ้ง ใครคุยกับแกได้นานสุด แกสบายใจสุด ก็ค่อยเลือกคนนั้นก็ไม่ได้เสียหายซักหน่อย"

ฉันไม่ได้ตอบกลับชะเอมไป เลือกที่จะนอนหลับตาพริ้ม แต่ไม่ได้หลับหรอกนะ คำพูดของชะเอมฉายซ้ำในหัวฉัน

'แกลองเปิดโอกาสคุยหลายๆคนดูสิ'

'แกลองเปิดโอกาสคุยหลายๆคนดูสิ'

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ~

"ใครมาอะ" ชะเอมถามขึ้น ฉันที่นอนหลับตาครุ่นคิดอยู่นั้นก็ต้องสะบัดหัวสองสามทีไล่ความคิด ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตู

" เดี๋ยวฉันไปเปิดเอง " ชะเอมพยักหน้านั่งพิมพ์งานต่อ

"โทรศัพท์มีไว้ทำอะไร" หึมาถึงก็บ่น ฉันไม่ได้จับโทรศัพท์ตั้งแต่เช้า เพราะนั่งแก้งาน ไม่แปลกที่พี่ติณจะบุกมาถึงห้อง เพราะเขามักจะทักมาคุยทุกเวลา ย้ำว่าทุกเวลาจริง ๆ นี่ไม่ต้องหยิบโทรศัพท์มาเปิดดูก็รู้ ไม่น่าจะต่ำกว่า 100 ข้อความ

" ก็แก้งานยังไม่เสร็จเลย " เขาแทรกตัวเดินเข้ามาในห้อง

" หวัดดีค่ะพี่ติณ " ชะเอมเอ่ยทักทาย พี่ติณพยักหน้าพร้อมส่งยิ้มให้เป็นการตอบรับ

" พักกันก่อนมั้ย เดี๋ยวจะไม่ไหวเอานะ "ฉันเดินมานั่งข้างพี่ ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นลูบผมปอยๆ

" ขอบตาดำหมดแล้ว "

" ก็งานยังไม่เสร็จ ใกล้ส่งแล้วด้วย "

ครืด~ ครืด~

เสียงโทรศัพท์เข้า เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็เป็นเบอร์ของพี่พีช ฉันเลยลุกขึ้นเดินห่างออกมาจากพี่ติณ ไปรับโทรศัพท์

[ ค่ะพี่พีช มีไหมคะ]

( มีครับ แต่เราออกมาเอาได้ไหม พอดีเมื่อกี้พี่รีบ เลยยังไม่ได้กดส่งไปให้ ไม่มีเมล์เราด้วย แต่ถ้าไม่รีบไว้พี่กลับถึงบ้านพี่ค่อยส่งให้ก็ได้ )

[ เอ่อ...พี่พีชอยู่ที่ไหนคะ ]

( JESDO BAR ครับ )

[ อ๋อค่ะ ยังไงเดี๋ยวอิ้งเข้าไปเอาค่ะ ขอบคุณค่ะพี่พีช ]

( ไม่เป็นไรครับ สบายมาก พี่นั่งอยู่โซนวีไอพีเหมือนเดิมครับ )

[ คะ ค่ะ ] พี่พีชอยู่ JESDO BAR แล้วพี่มาร์ชละ ถ้าฉันออกไปพี่ติณต้องตามไปด้วยแน่ ๆ ถ้าเขาเจอกันชะเอมจะซวยมั้ยเนี่ย ฉันเดินคิดวนไปวนมา ก่อนจะเดินเข้ามากระซิบชะเอม

" แกก็ไปเอาซิ ได้กลับมารีบๆแก้ "

" จะไปยังไงพี่ติณละ " ฉันมองไปทางพี่ติณ

"เขารู้จักกัน คณะเดียวกัน มหาลัยเดียวกัน "

" ห๊ะ แกว่าอะไรนะ "

" อื้อ ตามนั้น แต่เขาไม่รู้นะ ว่าฉันมีกิ๊กเป็นพี่มาร์ช แกสบายใจได้ "

" ให้ตายเถอะโรบิ้น แกไม่กลัวโป๊ะโดนจับได้บ้างรึไง " ชะเอมส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหันไปพิมพ์งานต่อ

ชะเอมยังไม่กลัว แล้วฉันจะไปกลัวแทนชะเอมทำไมเนี่ย เอาวะ ไปก็ไปคงไม่มีอะไรหรอก ฉันเดินเข้าไปหาพี่ติณ

" พี่ติณ อิ้งจะอออกไปเอาไฟล์งานที่รุ่นพี่ค่ะ "

" อื้อ ไปซิ "

" พี่ติณจะไปด้วยเหรอค่ะ แต่อิ้งไปคนเดียวได้นะ "

" มืดแล้วเดี๋ยวพี่ขับรถให้ "

" เอ่อออ.... "

" มีอะไรรึป่าว "

" ป่าวค่ะ " เห้อเอาวะ ไม่มีอะไรหรอก ฉันได้แต่ภาวนาอีกแล้ว รู้สึกตงิดใจแปลกๆ แต่คงไม่มีอะไรหรอก ฉันเดินออกมาขึ้นรถหรูของพี่ติณ

" ไปเอาไฟล์งานที่ไหน "

" อ่อ..เอ่อ.... JESDO BAR ค่ะ "

" ที่ไหนนะ " พี่ติณถามฉันอีกรอบ "

" JESDO BAR " พี่ติณไม่พูดอะไร แต่หน้าตาบ่งบอกเลยว่าสงสัยร้อยเปอร์เซ็นต์

JESDO BAR

พี่ติณขับรถเข้ามาจอดด้านหน้า JESDO BAR

" เดี๋ยวอิ้งเข้าไปเอาไฟล์แปปเดี๋ยวค่ะ พี่ติณรอในรถก็ได้ " ฉันเอ่ยบอกไปเพราะหันไปเห็นว่าพี่ติณเปิดประตู กำลังจะก้าวลงจากรถ

" รุ่นพี่ผู้หญิงหรือผู้ชาย "

" เอ่อ...ผู้,..ชายค่ะ "

" หึ " พี่ติณไม่ตอบอะไรกลับมาแต่หน้าเขาดูนิ่งขึ้นไม่แสดงสีหน้า แอบหวั่นใจหวิวๆแปลกๆ ฉันก้าวลงจากรถ ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน พี่ติณเดินตามฉันมาด้วย

"เออ...พี่ติณจะเข้าไปด้วยเหรอคะ" ฉันหันไปถามอีกครั้ง แต่ใจฉันตอนนี้เต้น ตึกตักๆ อย่างบ้าคลั่ง

"อื้อ มีอะไรรึป่าว "

"อะ...เอ่อออ...ป่าวค่ะ " ก่อนที่ฉันจะจำใจเดินนำพี่ติณเข้าไปผ่านผู้คน เสียงเพลงดังกระหึ่มอึกกระทึก วันนี้คนเยอะมาก ฉันเซเกือบล้ม แต่พี่ตินก็เข้ามาโอบเอวฉันไว้ก่อน แอบหน้าแดงร้อนวาวอีกแล้ว

"เดินระวังหน่อย " เขาเข้ามาเดินข้างฉัน คอยกั้นผู้คนไม่ให้เข้ามาชนฉัน

เมื่อเดินผ่านผู้คนมาได้ ฉันหยุดชะงักที่บันไดที่จะขึ้นไปยังชั้นสอง โซนวีไอพี หันกลับไปถามคนที่เดินข้างๆอีกครั้ง

" เอ่อ... พี่ติณรอตรงนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวโบอิ้งขึ้นไปแปปเดี๋ยวไม่นาน "

" รนแปลกๆนะ มีอะไรที่ไม่อยากให้พี่รู้รึป่าว "

"ปะ ปะ ป่าวค่ะ ไม่มี ไม่มีอะไร "

" ถ้าไม่มีแล้วทำไมพี่จะขึ้นไปไม่ได้ "

" เอ่อ... คะ ขึ้นไปด้วยกันก็ได้ " ฉันเลิ่กลั่กจนเขาดูออกขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย

" พี่ติณคะ อิ้งปวดฉี่ อิ้งขอไปเขาห้องน้ำก่อนได้มั๊ย "

" ขึ้นไปเอาไฟล์เสร็จแล้วค่อยไปเข้าก็ได้นิ แปปเดี๋ยวไม่ใช่หรอ

" เอ่อ...ค่ะ แบบนั้นก็ได้ หมดกลอุบายแล้วจริง ๆ เป็นไงเป็นกัน