-09- ไม่อยากให้โกรธ

"ตื่นได้แล้ว" เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นทำให้ฉันที่หลับอยู่ตื่นขึ้น แต่ก็ต้องตกใจเมื่อลืมตาขึ้นมาฉันนอนซบอยู่บนอกแกร่ง

" พี่ติณ " ฉันผลักตัวออกจากอกแกร่ง แต่เมื่อขยับความรู้สึกปวดหนึบตรงกลางใจสาวก็ถ่าโถมเข้ามา

"โอ๊ะ!"

" เจ็บเหรอ ไหวไหม " พี่ติณเอ่ยถามฉัน แต่ฉันก็ไม่ตอบหรอกนะ ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไง รู้สึกยังไง ฉันต้องโกรธเขาไหม หรือฉันต้องด่าโวยวาย ฉันไม่รู้ว่าต้องพูดยังไงกับเขา ต้องทำหน้าตายังไง

ฉันตั้งตัวไม่ทันเลยสักอย่าง

สุดท้ายฉันได้แต่เงียบ

ฉันดึงผ้าห่มมาพันรอบตัวและ พยายามลุกขึ้นจากที่นอน เพื่อไปหยิบผ้าขนหนู แต่เมื่อก้าวลง

" โอ๊ย!" ใช่ฉันลุกไม่ได้ เดินก็ไม่ไหว จนเขาเข้ามาพยุงฉันขึ้น แต่ฉันก็ไม่กล้าสบตาหรือมองหน้าเขา

ในใจฉันมันก็แอบเคืองนะ

แต่มันก็ไม่ได้โกรธอะไรขนาดนั้น

แต่ก็ไม่ชอบที่เขาทำแบบนั้นกับฉันทั้งที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน และเขาไม่ได้ขออนุญาตฉันด้วย

"พี่พาไปอาบน้ำนะ "เขาพูดเสร็จ ก็เดินเข้ามาจะอุ้มฉัน

"หยุดอยู่ตรงนั้นค่ะพี่ติณ อิ้งขออยู่คนเดียวก่อนได้ไหม พี่ติณกลับไปก่อนเถอะค่ะ "

" โกรธพี่ใช่ไหม"

"พี่กลับไปก่อน อิ้งขอ"

"พี่ทำเราเจ็บ พี่ก็ต้องดูแลเราซิ " หน้าฉันร้อนวูบขึ้นมาทันที

" อิ้งดูแลตัวเองได้"

" งั้นลุกไปเข้าห้องน้ำให้พี่ดูหน่อยซิ"

ฉันพยายามข่มความเจ็บบริเวณใจกลางสาวอีกครั้ง ลุกขึ้นยืน ค่อยๆก้าว

"เห็นไม่ว่าไม่ไหว อย่าดื้อ" เขาเข้ามาประคองฉันก่อนที่จะล้ม แล้วก็อุ้มฉันในท่าเจ้าสาวไปที่ห้องน้ำ

" จะอาบเองหรือให้พี่อาบให้ " เข้าพูดทั้งยกยิ้มขึ้นมุมปาก

" อาบเองค่ะ พี่ออกไปได้แล้ว "

"พี่ติณ อิ้งฝากหยิบผ้าขนหนูในตู้ให้อิ้งด้วยค่ะ" ฉันเอ่ยบอกไปเพราะตอนเขาอุ้มฉันมาตัวฉันล่อนจ้อน ไม่มีอะไรปกปิดซักชิ้น

" ได้ครับ อาบเสร็จเรียกพี่นะ เดียวเข้ามาเช็ดตัวให้ " หน้าฉันร้อนไปหมดแล้ว

จนเขาเดินออกไป ฉันก็อาบน้ำล้างเนื้อล้างตัว จนเสร็จแต่เขากลับยังไม่เอาผ้าเช็ดตัวเข้ามาให้ฉันเลย

ฉันพยายามค่อยๆเดินไปที่ประตูทีละนิด เปิดประตูแง้ม ชะโงกหน้าออกไปเรียกเขา

"พี่ติณ อิ้งขอผ้าขนหนูหน่อยค่ะ "

เขานั่งอยู่โซฟาหน้าทีวี ถือผ้าขนหนูฉันอยู่แต่กลับไม่ยอมเอามาแขวนไว้ให้ฉัน ให้ตายซิ

จนเขาเปิดประตูห้องน้ำเข้ามา เดินเข้ามาจนจะประชิดตัวฉันอยู่แล้ว สายตาเขาไล่มองจนฉันขนลุกซู รู้สึกหวิวๆ

"ขอผ้าขนหนูค่ะ"

"เดี๋ยวพี่เช็ดให้ครับ "

"ไม่เป็น.,."

ไม่ทันแล้ว เขาเช็ดตัวให้ฉัน ไม่เช็ดอย่างเดียวทั้งถูทั้งคลึงหน้าอกฉันไปด้วย

" พะ..พี่ติณ หยุดนะ " ฉันคว้าจับมือเขาให้หยุดแต่นิ้วเขายังเขี่ยยอดชมพูของฉันอยู่

" อื้อออ~ " ฉันเผลอส่งเสียงในลำคอ มันรู้สึกสยิว หวิวๆ ฉันรู้สึกเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้อีกแล้ว ฉันพยายามดึงสติตัวเองอีกครั้ง ต่างจากพี่ติณที่ยกยิ้ม อย่างพอใจ

" พี่ติณ หยุดนะคะ อิ้งขอ " พร้อมยกมือขึ้นผลักอกแกร่งเขาออกสุดแรง แต่ก็ไม่เป็นผล ร่างใหญ่ไม่ขยับเลยซักนิด

"ข้างล่างเราเปียกแล้วนะ" ฉันตัวชาไปทั้งตัวเมื่อมือใหญ่สัมผัสร่องบอบบาง

" อิ้งไม่อยากทำแล้ว อิ้งเจ็บ"

" เจ็บตรงนี้เหรอครับ " ทำไมต้องพูดเพราะด้วยฉันจะไม่ไหวแล้วนะ ไม่พูดอย่างเดียวเขาปราดนิ้วหยอกเย้ากับตุ้มกระสันฉันอีก

"อ๊ะ อื้อออ~"

" เป็นอะไรครับเสียวเหรอ " เขาก้มลงมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงกระเส่า ทั้งยังขบเม้มใบหู

" พี่สัญญาว่าไม่ทำแล้ว แค่ขอเล่นให้เราหน่อยนะ ถือเป็นการไถ่โทษที่ทำให้เราเจ็บครับ " เขาเอ่ยจบ ก็อุ้มฉันออกจากห้องน้ำ วางฉันนั่งขอบเตียง

" เจ็บตรงไหนครับ เดียวพี่เป่าให้ " ฉันเสียวซ่านไปทั้งตัวกับคำพูดของเขา

เขาพรมจูบตามอก ขบเบาๆบนยอดสีชมพู ที่แข็งเป็นไต และลงลิ้นอุ่นๆใส่ตวัดหยอกเย้า จนเลื่อนลงมาร่องรัก เขาค่อยๆเป่า

" ขอโทดนะแดงหมดเลย เพี้ยง...หาย " ปลายลิ้นลงละเลงบนร่องรักต่อไม่รีรอ

อ๊ะ อื้อ~~ พะ..พี่...ติณ

อ๊ะ อ๊ะ อื้อออ

ทุกสัมผัสที่เขามอบให้ฉัน ดึงสติหลุดไปจนหมด

มันเสียวไปหมด ฉันทนไม่ไหว

"พะ...พี่ติณ อิ้งเสียวว"

"อ๊ะ อื้อออ"

เขาที่ได้ยินอย่างนั้นกลับยกยิ้มแล้วใช้อีกมือที่ว่างขยี้ปุ่มกระสันสลับกับกระทุ้งนิ้วใส่ร่องรักที่กำลังสั่นระริกต่อ

แจ๊ะๆๆ สวบๆ

อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อื้อออ พะ...พี่ติณอิ้งไม่ไหวแล้วว

แจ๊ะๆๆ สวบๆๆ

อ๊ะ อ๊า อ๊า อ๊ายยยย

กระทั่งรูรักสีหวาน เกร็งกระตุกถี่ ๆและมีน้ำสีใสไหลออกมา

จ๊วบ แผล็บ~

ปากหนารีบประกบดูดจนจวบจนน้ำหวานหยดสุดท้ายหมด

เขาจึงเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยถามเสียงกระเส่า

" สบายตัวไหมครับ "

ฉันที่นอนหอบหายใจโกยอากาศเข้า ถึงกลับรีบยกมือขึ้นปิดใบหน้าที่กำลังแดงซ่านไปจนถึงใบหู

...

ผมกลัวเธอโกรธจนหนีหน้าผมไป ผมรู้สึกหวง ไม่อยากห่างจากผู้หญิงคนนี้เลย ผมไม่รู้จะใช้วิธีไหนที่เธอจะไม่โกรธผม ผมหลงเรือนร่าง ผมชอบเสียงเธอ ทั้งตอนพูด ทั้งตอนคราง ยิ่งตอนเธอใกล้เสร็จผมยิ่งชอบ ชอบทุกอย่าง รวมถึงกลิ่นตัวเธอ ทุกอย่างที่เป็นเธอ ทำผมแทบคลั่ง

แต่ผมต้องกลั้นใจไว้ ถึงไอ้น้องชายผมมันจะปวดหนึบก็ตาม ผมไม่อยากให้เธอเจ็บจนหวาดกลัวผม ผมเห็นร่องรัก ที่แดงช้ำ จากฝีมือผม ผมอดสงสารเธอไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกของเธอ มันคงจะปวดไม่น้อย

...

" ยังไม่ตอบพี่เลย สบายตัวไหม หายเจ็บรึยัง " เขาถามฉันซ้ำอีกครั้ง จะให้ฉันตอบยังไง ใครก็ได้ช่วยพาฉันออกไปจากตรงนี้ที

"ว่าไงครับ " ฉันหันหน้าหนีไปอีกทาง แต่เขากลับจับคางให้ฉันหันหน้าไปสบตาเขา

" ค่ะ แต่ยังไม่หายเจ็บ " ฉันงุดหน้าตอบเขา

" อีกรอบไหม จะได้หาย "

" ไม่เอาแล้ว " ฉันยกมือขึ้นตีแผงอกเขา

"พี่ขอโทษนะครับเมื่อคืน แต่เรายั่วพี่เอง " ฉันถลึงตาใส่เขา เขาทำแต่กลับมาโยนความผิดให้ฉันแบบนี้ได้ไง

" อิ้งไม่ได้ยั่วพี่ซักหน่อย แล้วพี่เข้ามาในห้องอิ้งทำไม อิ้งให้พี่รอฝนข้างนอก "

" ก็ดูเราซิ ทั้งใส่ผ้าขนหนู เดินเข้าเดินออก พี่ผู้ชายนะครับ ความอดทนพี่ไม่ได้เยอะขนาดนั้น "

ฉันที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับชะงักไป ก็ฉันลืมตัว ไม่ได้คิดถึงว่าเป็นการยั่วอะไรด้วยซ้ำ

" อิ้งไม่ได้ยั่วนะ "

"กับคนอื่นอย่านุ่งแบบนั้นอีก" เขาทำเสียงดุ ทั้งเสยคางฉันไม่ให้หลบตา

" หึ " ฉันหันหน้าหนีเขา

"เข้าใจไหม"

"อื้อ พี่เลยเข้ามาให้ห้องอิ้งอย่างนั้นซิ ไอ้คนหื่น " ฉันถามหาถึงเหตุผลที่ทำไมอยู่ ๆ เขาถึงเข้ามาในห้องฉัน หรือเพราะแค่หื่นจนหน้ามืด

" อิ้งละเมอร้อง พอพี่เข้ามาอิ้งก็เอาแต่กอดพี่ "

" อิ้งเนี่ยนะละเมอ ไม่จริง พี่โกหก "

" อิ้งละเมอ ถึงแม่ กับพ่อ ไม่ให้ไปไหน ไม่ให้ทำอะไรสักอย่าง แล้วก็ร้องไม่หยุด " เขาพูดทั้งยกมือขึ้นมาลูบผมฉันเบาๆ

ฉันอึ้งชะงัก เพราะเมื่อคืนฉันฝันถึงตอนที่พ่อกับแม่ทะเลาะกันจนต้องเลิกรา

" แล้วดูชุดที่เราใส่นอนซิ แถมกอดพี่แน่นขนาดนั้น ใครจะอดใจไหว...

แค่อยู่ปกติแบบไม่ยั่วพี่ก็แทบจะคลั่งเราอยู่แล้วรู้ไหม " เขาหยิกแก้มฉันส่ายไปสายมา

" อิ้งเจ็บนะ " เขาหยิกแก้มฉันปนหมั่นเขี้ยว

"โอ๊ะ เจ็บเหรอครับ " พอฉันบอกเจ็บ เขาก็เปลี่ยนมาเป็นลูบแก้มฉันเบาๆ

พู่ พู่ ฟอดด~

" อ๊ะ " แถมยังเป่าแก้ม หอมฉันอีก

" พี่ติณ ฉวยโอกาสอีกแล้วนะ " ฉันยกมือจับแก้มตัวเอง ตอนนี้มันร้อน มันแดงไปหมดแล้ว ไอพี่ติณบ้า

" ก็อยากทำตัวน่ารักเองช่วยไม่ได้ "

" หิวยัง ไปกินข้าวกันไหม หรือจะกินพี่ดีครับ "

ปึก

" โอ๊ะ! พี่เจ็บนะ " ฉันทุบแผงอกเขาไปสุดแรง ถึงเขาจะบอกว่าเจ็บ แต่หน้าเขากับยิ้มระรื่น สวนทางจากสิ่งที่พูด