-06-ไปดูหิ่งห้อย

" พี่จะพาฉันไปไหน ฉันจะกลับหอ " ถนนที่พี่ติณขับออกมา มันคนละทางที่จะกลับหอ

" พาไปเที่ยว พรุ่งนี้ไม่มีเรียนเช้านิ "

" พี่รู้ได้ยังไงใครบอก พรุ่งนี้ฉันมีเรียนเช้า " ฉันตอบกลับไปฉันโกหก พรุ่งนี้ฉันมีเรียนตอนบ่ายสอง

" เธอไม่มีเรียน พี่ถามชะเอมมาแล้ว " ทำไมทำกับเพื่อนแบบนี้ยายเอม ฉันอยากกลับหอ

" ฉันจะมีเรียนไม่มีเรียนมันก็เรื่องของฉัน พี่พาฉันกลับเดี๋ยวนี้เลยนะ " ตอนมาก็ไม่บอก แล้วนี้จะพาไปไหนฉันก็ไม่รู้ เราเพิ่งจะรู้จักกัน แล้วนี่เขาพาฉันออกมาต่างจังหวัดอีก ฟ้าก็ใกล้มืด ฉันจะไว้ใจอิตาพี่ติณได้มากแค่ไหนกัน

" เดี๋ยวพาไปส่ง แต่ถ้ายังโวยวายไม่หยุด ก็อาจจะไม่ " ดูคำพูดเขาซิ ร้ายกาจ เจ้าเล่ห์ แถมปากสุนัขที่สุด ใครได้อิตาพี่ติณเป็นแฟนนี่ถือว่าเป็นช่วงดวงตกแน่ ๆ

ฉันได้แต่นั่งเงียบ สลับกับมองนาฬิกาข้อมือ

" ถึงแล้ว " ฉันมองไปรอบ ๆ มันเป็นท่าเรือหางยาวที่คอยรับนักท่องเที่ยว ไปดูหิ่งห้อย ที่รู้เพราะมันมีป้ายเขียนอยู่บะเริ่มเทิ่ม ทางลงเรือไปดูหิ่งห้อย

"พี่จะพาฉันไปดูหิ่งห้อยเหรอ " ตอนแรกอยากกลับหอ ตอนนี้ไม่ละ ฉันอยากไปดูหิ่งห้อย ฉันเคยเห็นแต่ในรูป ฉันอยากเห็นของจริง ตอนมันรวมตัวกันเยอะๆต้องสวยมาก ๆแน่เลย

" อื้อ แต่ถ้าไม่ไปจะกลับก็ได้นะ "

" ไม่กลับ ไปดูหิ่งห้อยก่อน ฉันอยากเห็น นะนะ "ฉันเดินเข้าไปข้างเขาดึงข้อมือๆ ให้ไม่เปลี่ยนใจ

ฉันเห็นเขาอมยิ้ม ก่อนจะเดินไปซื้อตั๋ว

" ได้แล้ว ลงเรือ " เขาเดินไปรอฉันที่ทางลงเรือ ยื่นมือให้ฉันจับเป็นเสาหลัก ไม่ให้เซล้ม

"ดีดี ระวัง ก้าวไปที่หัวเรือก่อน แล้วค่อยเดินไปที่ที่นั่ง " ฉันทำตามที่เขาบอก แล้วเดินไปนั่งก่อนที่เขาจะเดินลงมานั่งข้างๆฉัน

คุณลุงคนขับเรือ สตาร์ทเรือขับออกไปกลางคลอง ล่องไปเรื่อย ๆ อากาศดี จนอยากจะนอนในเรือดูดาวซะเลย

" พี่ติณ ดูบนท้องฟ้าซิดาวสวยจัง " ฉันบอกให้พี่ติณเงยดูบนท้องฟ้า ยามค่ำคืนที่ดวงดาวระยิบระยับเต็มไปหมด

" ชอบไหม "

" ชอบซิ ฉันชอบมาก ฉันไม่เคยมาเที่ยวแบบนี้เลยพี่รู้ไหม "

"ทำไมละ"

" ถึงจะได้เที่ยวก็เหมือนเป็นการไปทำธุระกับแม่กับพี่มากกว่า ไม่เคยได้ไปนอนค้างรีสอร์ทสวยๆ ชมวิว ชมธรรมชาติ อย่างคนอื่นหรอก ยิ่งถ้าไปเที่ยวกับเพื่อนยิ่งไม่เคยได้ไป จะไปไหนก็ต้องไปกับแม่ตลอด"

ชายหนุ่มนั่งฟังสิ่งที่เธอพูดเหมือนเป็นการระบายเงียบๆ ไม่ได้ตอบกลับ พร้อมยกมือขึ้นมาลูบผมอย่างเอ็นดู

" ดูโน่นซิ " ชายหนุ่มพูดขึ้น พร้อมชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่

" สวยจัง " หญิงสาวมองไปตามนิ้วที่ชี้ให้เธอดู ต้นไม้ใหญ่มีหิ่งห้อยระยิบระยับทั่วทั้งต้น เหมือนเป็นมนสะกดให้เธอหลงสถานที่แห่งนี้

มือใหญ่ของชายหนุ่มที่นั่งข้างเธอ ยื่นมือมาดึงยางรัดผมที่ข้อมือเธอตอนไหนไม่รู้ รู้อีกทีตอนนี้เขากำลังรวบผมหางม้ายกสูงให้ฉันแล้ว

" พี่ชอบที่นี่มาก มันเงียบสงบไม่วุ่นวาย เวลามีเรื่องเครียด ได้มาอยู่ที่นี่มันทำให้ลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ช่วงขณะ มันเหมือนเป็นการฟื้นฟูจิตใจพี่ไปในตัว "

ฉันลอบมองเขา เขาคงเจอเรื่องอะไรสักอย่างมาหนักจริง ๆ สีหน้าตอนเขาพูดเปลี่ยนไปไม่ค่อยสู้ดีนัก

" พี่เช่าเรือ มากี่ชม. " ฉันชวนเขาเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศสวยๆ ที่ธรรมชาติมอบให้เราได้บำบัดจิตใจแบบนี้

" ทำไม อยากกลับแล้วเหรอ "

" นอนดูดาว ดูหิ่งห้อยกันไหม " ฉันยิ้มให้เขา แต่แอบเขิลเหมือนกันนะ ชวนผู้ชายนอนดูดาว

" เอาซิ " แล้วเขาก็เคลียร์พื้นที่ในเรืออันน้อยนิดเลื่อนเก้าอี้ที่นั่ง ค่อยๆเอนตัวลงนอน เขาเอาหัวหนุนเก้าอี้ตัวเล็กในเรือ

" ถ้าไม่รังเกียจ หนุนแขนพี่ก็ได้นะ " ฉันที่กำลังเอนตัวลงนอน หัวกำลังจะถึงพื้นเรือ โดนคนตัวโตกว่าจับหัวไว้ ก่อนจะเอาแขนสอดเข้ามาใต้คอฉัน ใจฉันเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เกิดมายังไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายขนาดนี้เลย

เขานอนมองดูดาวสลับกับหิ่งห้อย มันสวยงามมาก แต่ฉันตอนนี้ไม่ได้สนใจหิ่งห้อยหรือดาวอะไรแล้ว ฉันเอาแต่จ้องมอง ใบหน้าหล่อได้รูป ยิ่งใต้แสงจันทร์แสงดาวแบบนี้ เขายิ่งดูหล่อ ฉันเผลอมองเขาไปนานแค่ไหนไม่รู้ จนกระทั่งเขาหันหน้ามาสบตาฉันพอดี ความแคบของเรือ ทำให้เราใกล้กันจมูกชนจมูก หน้าฉันร้อนวูบวาบไปหมด ใจฉันเต้นแรงแบบที่ไม่เป็นมาก่อน

จนคนตัวโตกว่าเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ เรื่อย ๆกระซิบข้างหูฉันแผ่วเบา

" มองขนาดนี้ ถ้าพี่อดใจไม่ไหวขึ้นมาทำไง" ฉันที่ตั้งสติได้ ผลักอกแกร่งเขาออกเพื่อดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง หน้าฉันร้อนไปหมด หรือฉันจะไม่สบาย

"เอ่อ... ฉันว่าเรากลับกันดีกว่า " คนที่ลุกขึ้นนั่งหลังฉันยกยิ้มมุมปากขึ้น

"เขินเหรอ หน้าแดง หูแดงหมดแล้ว " ฉันยกมือจับแก้มตัวเองทันที

" เขินอะไรไม่ได้เขิน "ฉันตอบกลับไปพร้อมหันหน้าหนีเขาไปทางอื่น

ก่อนที่เรือจะแล่นกลับมาขึ้นฝั่ง ฉันรีบเดินนำหน้าพี่ติณไปที่รถ ฉันเป็นอะไรไม่รู้ ยิ่งอยู่ใกล้เขาเท่าไหร่ ใจฉันก็เต้นแรงเป็นบ้า จนฉันกลัวเขาจะได้ยินเสียงมัน

หลังจากขึ้นรถมาต่างฝ่ายต่างก็เงียบ จนมาถึงหอ

"ขอบคุณค่ะที่มาส่ง เราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้วนะ " ฉฉันเอ่ยบอกคนตัวโตก่อนลงจากร

" มีซิ เลี้ยงข้าวเธอเดือนนึงไง " เขาโน้มเขามาใกล้กระซิบข้างหู

ฟอด.. "หมั่นเขี้ยว ฝันดีครับ"

เขาหอมแก้มฉัน ฉันนั่งอึ้งนิ่ง ก่อนที่จะรีบดึงสติผลักเขาออก

" ทำบ้าอะไรของพี่ " แล้วฉันก็รีบเปิดประตูลงจากรถแล้ว ระหว่างเดินขึ้นหอฉันเอามือจับแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าวอยู่ แถมยังเผลอยิ้มอย่างลืมตัว

เป็นบ้าอะไรเนี่ย ฉันสะบัดหัวสองสามที เรียกสติตัวเอง ก่อนที่จะเตลิดไปไกลกว่านี้

ฉันนอนพลิกไปพลิกมานอนไม่หลับ เพราะภาพที่เขาหันมาและจมูกชนกับเขา คำพูดเขา แถมยังหอมแก้มตอนมาส่งอีก มันเล่นเข้ามาในหัวฉันซ้ำไปซ้ำมา จนทำให้ฉันนอนไม่หลับ

...

"เมื่อคืนไม่ได้นอนรึไงห๊ะ นั่งจะสัปหงกอยู่แล้ว "

ฉันที่ได้ยินเสียงชะเอมเอ่ยถาม สะดุ้งเล็กน้อยเพราะเผลอหลับไปจริง ๆ

" อื้อ... เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ มาหลับตอนเช้าแล้ว " ชะเอมที่ได้ยินคำตอบของเพื่อนพลางส่ายหน้าเบาๆ

" งั้นนอนสักงีบก็ได้ คาบนี้ไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่ เดี๋ยวฉันจดเลคเชอร์ไว้ให้ "

ไม่ทันได้พูดจบเมื่อหันไป นางก็ฟุบหลับบนโต๊ะแล้ว

" โบอิ้งตื่น " ชะเอมเขย่าแขนเพื่อนเล็กน้อยเป็นการปลุก ก่อนที่ร่างบางจะเงยหน้าขึ้นมาขยี้ตาสองสามที พร้อมหันไปมองรอบห้อง ซึ่งเหลือเพียงเธอกับชะเอมเท่านั้น

"ฉันหลับไปนานขนาดนั้นเลยเหรอ "

" หึ... ยังจะถาม " ชะเอมตอบกลับใส่เพื่อนที่เอาแต่หลับจนหมดคาบเรียน เธอปลุกตั้งนานกว่าจะตื่น

" แล้วนี่แกจะไปไหนต่อ " ชะเอมเอยถามเพื่อน

" น่าจะกลับไปนอนที่หอแหละ ไม่ไหวแล้วอะ "

" เออๆ กลับเองได้ใช่ไหม ฉันต้องเข้าไปหาอาจารย์กบก่อน อาจารย์เรียกฉันเข้าไปคุยแก้งาน "

" ไปเหอะฉันกลับเองได้ "

หมับ!

ระหว่างที่เธอเดินข้ามถนน อยู่ ๆก็มีมือใหญ่มาดึงเธอไว้ จนเธอเซไปชนกับแผงอกเขา

" เห้ย! เดินไม่ดูรถแบบนี้เดี๋ยวรถก็ชนหรอก" แล้วเขาก็เอามือมาที่แก้มร่างบางสองสามทีเบาๆเพื่อเรียกสติ

" เดินหลับในรึไง " เขายังทำเสียงดุใส่เธอ

" เอ่อ... ป่าว ขอบใจนะแจ๊ค "

" ไม่เป็นไร วันหลังก็เดินดูรถหน่อย "

" แหะ ๆ " ฉันยิ้มแห้งเป็นการตอบกลับ

ก่อนที่เขาจะเดินลากเธอไปนั่งที่ป้ายรถเมล์

" รอนี่ก่อน อย่าพึงไปไหนเดี๋ยวมา "

แจ๊คเดินกลับมาพร้อมกาแฟแก้วนึง กับผ้าเย็น

" เอานี่ กินก่อนจะได้ตื่น "

" ขอบใจนะ ที่จริงไม่เป็นไรก็ได้ "

" แล้วนี่จะไปไหน "

" กลับหอ "

"เลิกเรียนแล้วหรอ "

" อื้ม... "

" กินเข้าไป จะได้ตื่น ฉันติดประชุมที่คณะ ไม่งั้นฉันไปส่งแล้ว "

"ไม่เป็นไร ฉันกลับเองได้ หออยู่ใกล้แค่นี่เอง "

" แน่นะ "

" แน่ซิ ได้กาแฟกับผ้าเย็นนายแล้ว ตื่นเลย ขอบใจนะ "

" อือโอเค ฉันต้องไปแล้ว ถึงห้องแล้วทักบอกด้วยนะ "

"โอเค ขอบใจอีกครั้งนะ "เขาพยักหน้าตอบรับ

" เดินดี ๆ ดูรถด้วย " พร้อมเอ่ยกลับมาบอกด้วยความเป็นห่วง

...

" เห้อออ ร้อนชะมัด " เมื่อเดินเข้าห้องมาถึงหอจะไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไหร่ แต่แดดประเทศไทยแทบจะเผาเธอจนจะสุกได้อยู่แล้ว

ก่อนที่จะคว้ารีโมทมาเปิดแอร์ ปรับอุณหภูมิในห้องที่แสนจะร้อนอบอ้าว ก็นึกขึ้นได้ว่าต้องทักบอกคนที่ซื้อกาแฟมาให้เธอเดินดูดจนถึงหอไม่งั้นเธอคงหลับกลางอากาศแน่ ๆ

( Boeing : ถึงห้องแล้ว ขอบคุณมาก )

( Jack : อื้มโอเค กำลังจะทักไปถามพอดี)

( Boeing : ประชุมเสร็จแล้วเหรอ )

( Jack : ยังเลย )

( Boeing : อ่อ งั้นประชุมเถอะ ไม่กวนดีกว่า )

( Jack : OK )

คุยกับแจ๊คเสร็จแอร์ในห้องก็ปรับอากาศให้เย็นฉ่ำ ส่งผลให้กาแฟที่กินไปเมื่อกี้หมดฤทธิ์ทันที

"ง่วงชะมัด ค่อยตื่นไปหาอะไรกินค่ำๆ แล้วกัน "

TIN

18.00 น.

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ~~(หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้)

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ~~(หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้)

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ~~(หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้)

19.00น.

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ~~(หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้)

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ~~(หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้)

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ~~(หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้)

" ไปไหนวะ ทำไมไม่รับโทรศัพท์ " หัวเสียชะมัด