-07- ขี้เซาเป็นเหตุ

20:00 น.

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ~~(หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้)

[ ชะเอม โบอิ้งอยู่ห้องไหน] ชายหนุ่มหัวเสียเมื่อโทรไปหาหญิงสาวเท่าไหร่ ก็ไม่มีวี่แววที่จะรับสาย จึงตัดสินใจโทรหาเพื่อนของเธอ

[ มีอะไรรึป่าวค่ะพี่ติณ]

[ พี่โทรหาโบอิ้งเท่าไหร่ก็ไม่รับสายเลย ชะเอมติดต่อโบอิ้งได้บ้างรึป่าว ]

[ หลังจากแยกกันช่วงบ่าย เอมก็ไม่ได้ติดต่อโบอิ้งเลยค่ะ] เมื่อชายหนุ่มได้ยินสิ่งที่เพื่อนของหญิงสาวพูด รู้สึกกระวนกระวาย ทั้งหัวเสีย ทั้งเป็นห่วง อาจจะมีอะไรเกิดขึ้นรึป่าว

[ โบอิ้งอยู่ชั้นไหน ห้องอะไร] ชายหนุ่มเอ่ยถามเพื่อนสาวของเธออีกครั้งด้วยน้ำเสียงร้อนรน

[ ชั้น 4 ห้อง 2 ค่ะ] ชายหนุ่มตัดสาย เมื่อได้รับคำตอบที่ต้องการ เดินไปที่รถหรูพร้อมขับออกไปด้วยความเร็ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ~~

ชายหนุ่ม เคาะประตู แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับอะไรกลับมา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ~~

ปึง ปึง ปึง ~~

จากที่เคาะประตูแต่ไม่มีเสียงตอบรับ ชายหนุ่มเริ่มร้อนใจ ทุบประตู ถี่ขึ้น

"แอร์ก็เปิดในห้อง ทำไมไม่มาเปิดวะ " ไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ออกมาทางช่องลมด้านล่างประตูทำให้ชายหนุ่มรับรู้ได้ว่ามีคนอยู่ในห้อง

ปึก ปึก ~

แอ๊ด ~

จากที่ทุบประตูอยู่พักใหญ่ ประตูก็ได้เปิดออกเผยให้เห็นร่างบาง ที่มีท่าทางสะลึมสะลือ หัวยุ่งเหมือนคนเพิ่งตื่น ทำให้ร่างใหญ่ตรงหน้าพลอยโล่งใจ ที่หญิงสาวไม่ได้เป็นอะไร หรือเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

" ทำไมไม่รับโทรศัพท์ " หญิงสาวตรงหน้าใช้มือปิดปากห้าว วอด ก่อนจะตอบ

" พี่ติณโทรมาเหรอค่ะ อิ้งเพิ่ง...."

ไม่ทันที่หญิงสาวจะตอบจบประโยค ชายหนุ่มแทรกตัวเข้าไปในห้องเธอโดยยังไม่ได้รับอนุญาตจากร่างบาง

" เอ่อ... พี่ติณ " หญิงสาวยื่นมึนงง เธอเพิ่งตื่น เพราะเสียงทุบประตูดังสะนั่น แถมยังงงที่เปิดมาเห็นพี่ติณอยู่หน้าห้อง อีกทั้งสายตาของชายหนุ่มที่นิ่ง เงียบกว่าปกติ

ชายหนุ่มเข้าไปนั่งตรงโซฟากลางห้อง

" หลับหรือซ้อมตาย "

หญิงสาวที่เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำ ชะงักกับสิ่งที่ได้ยินเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สนใจ เธอเริ่มจะชินกับความปากร้ายของเขาแล้ว

ทั้งเดินกลับมานั่งตรงข้ามชายหนุ่ม แต่ท่าทีเหมือนยังไม่ตื่น จนชายหนุ่มคิดว่าหญิงสาวน่าจะไม่สบาย

เดินเข้าไปข้างหญิงสาวอังมือแตะหน้าผากแต่ตัวก็ไม่ได้ร้อน

" ไปอดหลับอดนอนมารึไง " ไม่มีการตอบรับจากหญิงสาว

" กินอะไรรึยัง " มีแต่ความเงียบตอบกลับมา

แปะ~

ชายหนุ่มตบมือ เรียกสติหญิงสาวที่ดูท่าทางแล้วน่าจะนั่งหลับ จนเขาอดส่ายหน้ากลับความขี้เซาของเธอไม่ได้

" คะ~ พี่ติณว่าอะไรนะคะ "

"ถามว่ากินอะไรรึยัง "

"เอ่อ...ยังคะ "

" กุญแจห้อง อยู่ไหน " หญิงสาวชี้ไปที่ข้างประตู แต่ก็ลืมเอ่ยถาม ว่าเอาไปทำไม ก่อนที่ชายหนุ่มจะลุกขึ้น ไปหยิบกุญแจ แล้วเดินออกไป

" คนอะไรหลับได้ทั้งวันไม่กินข้าวกินปลา " ชายหนุ่มบ่นระหว่างขับรถออกมาซื้อข้าวไปให้คนที่นอนหลับไปตั้งแต่ช่วงเย็น จนถึงมืดค่ำก็ยังเอาแต่นอน เขารู้สึกหงุดหงิด ปนเป็นห่วง สบสนไปหมด

"คะน้าหมูกรอบกล่องนึงครับ " ชายหนุ่มซื้อข้าวกับขนมที่คิดว่าเธอน่าจะชอบ

เมื่อซื้อของเสร็จ กลับมาที่หอ เขาหยิบกุญแจห้องของเธอขึ้นมาไขประตู และเมื่อเปิดเข้ามา ก็เป็นไปอย่างที่เขาคิด เธอหลับต่ออยู่บนโซฟา นี่ถ้าไม่ถามและหยิบกุญแจห้องไป คงต้องทุบประตูพังไปข้างนึง

เห็นแล้วก็แอบยิ้ม พร้อมส่ายหน้ากับความขี้เซาของเธอไม่ได้

ผมหลงชอบเธอตั้งแต่ได้ยินเสียงครั้งแรก ไม่รู้ว่าทำไม ยิ่งได้เห็นรูปเธอ ผมก็ยิ่งอยากเจอ พอได้เจอก็อยากเขาใกล้เธอเข้าไปอีก

ยิ่งเวลาเธอยิ้ม ผมนี้แทบระทวย แต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ ได้แต่แกล้งปากร้ายใส่เธอ ยิ่งเวลาเธอโกรธหรือไม่พอใจ น่ารักเป็นบ้า ผมยิ่งอยากจะแกล้งเธอเข้าไปอีก

จนกลายเป็นคนโรคจิตไปแล้ว ตั้งแต่ได้เจอเธอ

" ขี้เซา ตื่น " ผมเรียกเธอ ก่อนร่างเล็กตรงหน้าจะพยามตื่นขึ้นมา ขยี้ตาสองสามที ท่าทางทุกอย่างของหญิงสาวตกอยู่ในสายตาผมทั้งหมด

น่ารักชิบ ได้แต่นึกในใจ

" กินข้าวก่อน ค่อยนอนต่อ " แล้วผมก็ลุกขึ้นไปหยิบจานมาเทข้าวให้เธอ ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวร่างบางอีกครั้ง

" ไปอาบน้ำก่อนก็ได้ กินข้าวเสร็จ เดี๋ยวได้เข้านอนเลย " เธอว่าง่าย ไม่โวยวายเหมือนตอนที่ผมพาไปตลาดน้ำ

ร่างบางเดินเข้าไปในห้อง ออกมาด้วยผ้าขนหนูผืนเดียว ก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไป

ผมที่เห็นอย่างนั้น ทำเอากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ทำไมไม่ระวังตัวเลยวะ ทั้งที่มีเขาเป็นผู้ชายอยู่ในห้องด้วยแท้ๆ' ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจ

ผมเดินกลับมานั่งพร้อมตั้งจานข้าว ขนมไว้บนโต๊ะ ระหว่างรอถือวิสาสะเปิดทีวีดูเหมือนห้องตัวเอง

แต่แล้วเมื่อประตูห้องน้ำเปิด ร่างบางที่ออกมาด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียว อีกทั้งเม็ดน้ำยังเกาะตามตัว

"สัสเอ๊ย " ผมเผลอสบถออกมาเบาๆ เห็นแบบนั้นเจ้าน้องชายของผมแข็งตัวขึ้นทันที ผมพยามข่มอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านในตัวให้สงบลง

หลังจากเธอเข้าไปแต่งตัวเสร็จ ออกมานั่งกินข้าว ชุดนอนที่เธอใส่ ถึงจะมีเสื้อคลุมทับด้านนอก แต่เมื่อเธอนั่งมันก็ร่นขึ้น จนเห็นขาขาวอมชมพู เนียนเรียบ

ผมนี่คิดดีไม่ได้เลย พยามควบคุมอารมณ์ตัวเอง

" ขอบคุณมากค่ะพี่ติณ " เสียงหญิงสาวเอ่ยขึ้น ทำให้ผมละสายตาไปมองหน้าเธอแทน

" อื้อ "

" แล้วพี่ติณรู้ได้ยังไงคะ ว่าอิ้งอยู่ห้องไหน "

" ถามชะเอม "

" อ๋อ " หญิงสาวตอบกลับทั้งยังกินขนมที่ชายหนุ่มซื้อมาให้จนหมด

"ไปทำอะไรมาถึงได้หลับเป็นตายขนาดนั้น "

" เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ กว่าจะหลับก็เช้าแล้ว แถมยังต้องไปเรียน กลับมาเลยหลับไม่รู้สึกตัวอย่างที่เห็น "

"อื้ม งั้นพี่กลับแล้วนะ เราจะได้นอนต่อ " ผมพยามที่จะข่มอารมณ์ และเอ่ยลาก่อน ผมไม่แน่ใจว่าถ้าอยู่ต่อจะข่มอารมณ์ได้นานแค่ไหน

" จะกลับเลยเหรอคะ " หญิงสาวลุกขึ้นไปเปิดม่านตรงกระจกริมระเบียง

" ข้างนอกฝนตกหนักเลยนะคะ "

" ฝนตกเหรอ "

" ค่ะ หนักเลย รอให้ฝนหยุดก่อนก็ได้นะคะ ขับรถดึกๆฝนตกด้วยอันตราย " เธอเอ่ยบอกผม แต่คนที่จะอันตรายมากกว่าคือตัวเธอ

" เดี๋ยวอิ้ง เขาไปนอนก่อนนะคะอิ้งรู้สึกเพลียๆ ถ้าพี่ติณกลับ อิ้งฝากล็อกห้องให้ด้วยนะคะ "

" อื้อ แบบนั้นก็ได้ “ ผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็แล้วฝนไม่มีทีท่าที่จะหยุด

" ฮือ~ ไม่ ไม่ ไม่เอาแม่ไม่ทำแบบนี้ พ่อไม่ไปได้ไหม " ผมที่นั่งอยู่ที่โซฟา ได้ยินเสียงเหมือนร้องไห้ดังมาจากในห้อง เลยเดินไปเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ~

" โบอิ้ง เป็นอะไรรึป่าว"

“ ฮื้อ ฮื้อ ~ ไม่เอา อิ้งไม่ให้ไป ”ผมเลยลองบิดลูกบิด ประตูไม่ได้ล็อก เมื่อเปิดเข้าไปก็เห็นหญิงสาวนอนร้อง แต่ตายังปิดสนิท

ผมพยามเรียกให้เธอตื่น แต่เธอกลับร้องหนักกว่าเดิม

" อย่าไปนะ ฮื้อ~ " ทั้งดึงมือผมไปกอด จนผมต้องลงไปนอนข้างเธอ กอดเธอไว้อย่างนั้น เธอกอดผมแน่น พร้อมทั้งซุกหน้าเข้ามาที่หน้าอกผม

ผมยกมือขึ้นลูบผมเธออย่างเบามือ เพื่อปลอบประโลมให้เธอหยุดร้อง ไม่รู้ว่าได้ผลรึเปล่า

ลมหายใจของเธอเริ่มสม่ำเสมอ พอก้มลงไปมองหน้าคนที่เอาแต่นอนซุกอก กอดไม่ยอมปล่อย เธอก็หลับสนิท ไม่มีเสียงร้อง หรือละเมอแล้ว

คนตัวเล็กเอาแต่ซุกจนหน้าเธอมาอยู่ที่คอผม หน้าอกเธอติดกับแผงอกผมม มันเคลื่อนจังหวะขึ้นลงตามจังหวะหายใจ แถมลมหายใจของเธอรดต้นคอของผม

อารมณ์ดิบของผมประทุขึ้นมาอีกครั้ง และครั้งนี้ไม่อาจจะข่มอารมณ์ไว้ได้

มือผมเริ่มสอดเข้าไปในชุดนอนตัวบาง

ลูบไล้ส่วนว้าวส่วนโค้งตามร่างกายเธอ ซึ่งไม่มีทั้งแพนตี้หรือบราสักชิ้น

" ไม่ใส่อะไรเลยเหรอวะ " ชายหนุ่มกัดปากแน่นเมื่อสัมผัสได้ว่าภายใต้ชุดนอนตัวบางไม่มีสิ่งกีดขวาง

เขาประทับจูบลงบนริมฝีปากอมชมพู มือเลื่อนขึ้นไปบีบเค้นหน้าอกที่ใหญ่ล้นมือ พร้อมสะกิดยอดประทุมถัน

“อะ อื้อออ” เสียงร้องคราง ในลำคอของหญิงสาวดังขึ้นในลำคอ

ชายหนุ่มจึงได้ใจ เลิกชุดนอนเธอขึ้น สอดมือเข้าไปทักทายยอดประทุมถันอย่างหิวกระหาย

แต่แล้วร่างเล็ก ก็ลืมตาขึ้น

โบอิ้ง

หลังจากตื่นมาด้วยความรู้สึกแปลกๆเหมือนมีใครกำลังทำอะไรกับร่างกายเธอ แต่มันเป็นความรู้สึกดี ปนเสียวสะท้านไปทั้งตัว

เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นชายหนุ่มที่เธอให้เขานั่งรอให้ฝนหยุดค่อยกลับบ้าน

ละเลงลิ้น พร้อมจูบบนหน้าอกและยอดประทุมถันเธออยู่

“ อะ อื้อออ”

"ทะ ทำอะไรคะพี่ติณ " ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาร่างบาง ก่อนจะโน้มเข้าไปกระซิบข้างหูเสียงกระเส่า

" พี่ขอโทษ พี่อดใจไม่ไหวแล้ว " หลังจากสิ้นเสียงชายหนุ่ม ก็ละเลงลิ้นทั้งจูบ ทั้งเลีย ยอดประทุมถันหญิงสาวอย่างมูมมาม

อะ อื้อ ~ "พี่ติณอย่าค่ะ"