-01-เพื่อนคนแรก

"ขนของให้น้องนิดน้องหน่อยทำเป็นบ่น นิดเดียวเองพี่โบ๊ท อย่าบ่นนักเลยน่า "

" มายกเองไหม แล้วจะไม่บ่น " พี่โบ๊ทกล่าวพร้อมขมวดคิ้วใส่ ก่อนที่ฉันเดินเข้าไปกระซิบพูดหยอกล้อ

"เดียวตอบแทนด้วยการพาไปดูสาวที่ ม."

หมับ !

" อื้อ! เจ๊บนะพี่โบ๊ท " พี่โบ๊ทเขกหัวฉันไปทีนึง ด้วยความหมั่นไส้ ไม่น่าเล่น หาเรื่องเจ็บตัวแท้ๆ ก่อนที่พี่ชายคนเดียวจะดุเสียงเข้ม

"ไปช่วยขนของเลย" ฉันได้แต่ทำหน้ามุ่ยใส่พี่ชาย พร้อมเดินกระทืบเท้าตึกตักๆ ไปขนของขึ้นรถอย่างเลี่ยงไม่ได้

เมื่อขนของขึ้นรถเสร็จ พอหันไปหันไปหาแม่ที่ยืนมองฉันอยู่ด้วยสายตาเป็นห่วง ก็อดที่จะใจแป้วไม่ได้ จนพี่โบ๊ทที่เห็นเอ่ยพูดแซวขึ้น

"อะไรกันครับเนี่ย ไปเรียนแม่ น้องมันไปเรียน คิดถึงก็ค่อยโทรให้มันกลับบ้าน ถ้าไม่กลับเดียวผมไปลากกลับมาให้ " พี่โบ๊ทพูดแกล้งทีเล่นทีจริง เพื่อให้แม่คลายกังวล

" อื้อ ไปกันได้แล้ว ดูแลตัวเองดี ๆนะลูก แม่รักลูกนะ " แม่เข้ามาสวมกอด พร้อมยกมือลูบหัวฉัน

"อิ้งก็รักแม่ค่ะ จุ๊บ " ฉันหอมแก้มแม่ ก่อนเดินไปขึ้นรถใจนึงก็ไม่อยากห่างท่านเลย

"หน้าหงอยเลยนะ เป็นอะไร หรือว่าจะเปลี่ยนใจ หึ " มือใหญ่ของพี่ชายวางบนหัวฉันทำเหมือนฉันยังเป็นเด็ก ฉันอายุ 19 แล้วนะ

"ไม่ได้เป็นอะไร ไม่เปลี่ยนใจด้วย แค่ใจหายหน่อยๆ" ก็เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันต้องไปใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ใจนึงก็ดีใจ ใจนึงก็ใจหาย

" สักพัก เดี๋ยวก็ปรับตัวได้นา พอมีเพื่อนใหม่เดี๋ยวก็ลืมเรื่องที่บ้านแล้ว มีอะไรก็โทรหาพี่ โอเคไหม "

" โอเคก็ได้ "

รู้สึกใจหวิวๆแฮะ ที่จริงครอบครัวฉันก็ไม่ตีกรอบอะไรขนาดนั้นหรอก แต่ความเป็นห่วงฉันทุกอย่างของแม่ การอยู่ในสายตาผู้ใหญ่ตลอดเวลา มันทำให้ฉันอึดอัด รู้สึกว่าไม่ได้เลือกในสิ่งที่ตัวเอง อยากได้ อยากเป็น อยากทำ แต่สิ่งที่ฉันทำที่ผ่านมา คือ สิ่งที่แม่เห็นว่าดี ควรทำ เพราะผลมันจะออกมาดี

มันเหมือนมีคนมาคอยชี้นิ้วบอกตลอดเวลา ให้เดินซ้าย เดินขวาทำนู่นทำนี่ แทบไม่ต้องคิด หรือตัดสินใจด้วยตัวเองเลยด้วยซ้ำ

"ถึงแล้ว เหม่ออะไรอีก " จนพี่โบ๊ทขับรถมาถึงหอใหม่ข้างมหาลัยเสียงพี่โบ๊ททำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อยหลุดออกจากภวังค์ความคิด

" ป่าว.." ฉันตอบพี่ชายก่อนจะช่วยยกของขึ้นมาไว้บนห้อง เยอะเหมือนกันนะเนี่ย พอพี่โบ๊ทยกของขึ้นมากองเป็นพะเนินเทินทึกให้ฉันเสร็จก็กลับเลย ตอนนี้เหลือแค่ฉันกับของที่ขนมามโหฬาร เห็นแล้วเหนื่อยเลยแหะ ตอนเก็บมาก็ดูว่ามันนิดเดียวอยู่หรอกนะ แต่ทำไหมตอนนี้มันเยอะขนาดนี้เนี่ย

"..."

ฮึบ! ฮึกเฮิมๆ เข้าไว้ ไฟท์ติ้ง

ฉันจัดข้าวของ เสื้อผ้า จนเกือบจะมืดแล้วกว่าจะเสร็จ เหนื่อยชะมัด

ลงไปหาอะไรมาไว้กิน หาสะเบียงตุนไว้เยอะๆดีกว่า ละแวกหอฉันของกินเยอะมากเพราะอยู่ใกล้มหาลัย ความเหนื่อยล้า มักถูกเยียวยาได้ด้วยของอร่อย

กริ๊ง กริ๊งงงง!~

เช้าวันแรกของการไปมหาลัย

ฉันตั้งนาฬิกาปลุกไว้ล่วงหน้า 2 ชม. ไม่ค่อยจะตื่นเต้นสักเท่าไหร่ แต่ก็ต้องพยุงสังขารตัวเองลุกจากที่นอน ก่อนจะจัดการกับตัวเอง

อาบน้ำ แต่งหน้า ทำผม หยิบชุดนักศึกษามาใส่ วันแรกฉันก็เลือกที่จะใส่กระโปรงทรงเอ สั้นเหนือเข่า ผ่าข้างนิดหน่อย สวยแซ่บ จริงๆเลยเรา ^^

หมุนไปหมุนมา หน้ากระจกหลายต่อหลายรอบ ชื่นชมความงามของตัวเอง

...

"เกือบสายจนได้" รู้สึกโล่งใจที่อาจารย์ยังไม่เข้าสอน ฉันฉีกยิ้มกว้างแล้วเดินไปหาที่นั่ง

"เอ่อ... เธอนั่งข้างเราก็ได้นะ " ผู้หญิงหน้าตาน่ารักผมประบ่า นั่งยิ้มกว้างส่งมาให้ฉันอย่างเป็นมิตร ฉันพยักหน้าและยิ้มกลับให้เธอ

"ขอบใจนะ "

"เราชื่อ ชะเอม เธอละ"

" เราโบอิ้ง " ชื่อน่ารักจังฉันยิ้มกลับให้ชะเอม ก่อนที่เธอจะเอ่ยชวนฉันไปกินมื้อเที่ยงด้วยกัน

" เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วเราไปกินข้าวด้วยกันไหม คือ เรามาเรียนที่นี่คนเดียวยังไม่รู้จักใครเลย "

" ได้สิ เราก็ยังไม่มีเพื่อนเลย " มีเพื่อนไปกินข้าวด้วยก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่เหงา

หลังหมดคาบเรียน ชะเอมพาโบอิ้งออกมากินข้าวกันข้างมหาลัย แต่ร้านที่ชะเอมเข้ามานั่ง ลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นเด็กวิศวะของอีกมหาลัยข้างๆเราทั้งนั้น ไม่ค่อยมีนักศึกษาจากมหาลัยเราเท่าไหร่

ครืด ครืด~~

เสียงโทรศัพท์ชะเอมเข้า

[ฮัลโหลพี่มาร์ช เอมกินข้าวอยู่ที่หน้ามหาลัยพี่ค่ะ พี่มาร์ชเลิกเรียนรึยังคะ ]

[พี่มาร์ชเอาข้าวอะไรคะ เดียวเอมสั่งไว้ให้ก่อน ] ชะเอมคุยกับใครไม่รู้ก่อนที่จะวางสาย และสั่งข้าว

" ป้าคะ กุ้งผัดกระเพรา 2 จานค่ะ "

" โบอิ้งแกกินอะไร "

"เอ่อ... ฉันเอาข้าวผัดหมูก็ได้ "

"ข้าวผัดหมู เพิ่มอีก 1 จานค่ะป้า"

" ชะเอม " ฉันเรียกชะเอมที่ก้มเล่นโทรศัพท์อยู่

" ว่าไง "

" แกสั่งข้าวเผื่อใคร ฉันคิดว่าเรามากินข้าวกันสองคนซะอีก "

" อ่อ โทษทีที่ลืมบอกแกไป

พอดีฉันเห็นว่าเรามากินข้าวร้านนี้กันพอดี แล้วก็..... " ชะเอมเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบข้างหูเพื่อให้เราได้ยินกันแค่สองคน

“ กิ๊ก ฉันเรียนอยู่ที่หมาลัยข้างๆนี้พอดี เลยถือโอกาสนัดกินข้าวซะเลย "

“ ห๊ะ! กิ๊ก! “ แต่เสียงตกใจของฉันก็ทำเอาโต๊ะด้านข้างหันมามองว่าเกิดอะไรขึ้น

"ใช่ กิ๊ก ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น คนคุยนะก็เลยเรียกกิ๊ก อิอิ"

"เอิ่ม! " กรอกตามองบนเลยฉัน ถึงกับไปต่อไม่ถูกเลยเมื่อได้ยินชะเอมบอกว่านัดกิ๊กมากินข้าวด้วย

"แกโอเคใช่ไหม โบอิ้ง ขอโทษน้าที่ไม่ได้ถามแกก่อน "

"ไม่โอเค ก็ต้องโอเคแล้วแหละ " ชะเอมยิ้มแห้งตอบกลับให้ฉัน

"คนนู้นไงพี่มาร์ช หล่อป่ะแก " ชะเอมบอกพร้อมชี้นิ้วไปด้านหลังฉัน ฉันหันไปมองตามนิ้วชะเอม แต่คนที่ชะเอมบอกว่าเป็นกิ๊กก็เดินมาถึงที่เรานั่งพอดี

" พี่มาร์ช เอมสั่งข้าวไว้ให้แล้วค่ะ "

ชะเอมบอกคนมาใหม่ด้วยหน้าตายิ้มระรื่น เขานั่งลงข้างๆชะเอม พร้อมยกมือบีบแก้มชะเอม

" ขอบคุณครับ น่ารักจัง " มือโอบเอวชะเอม

ฉันมาทำอะไรที่นี่ จะบ้าตาย... ฉันเหมือนกลายเป็นอากาศธาตุ ไปแล้ว

"พี่มาร์ช นี่โบอิ้งเพื่อนเอมค่ะ"

"ยินดีที่ได้รู้จักครับน้องโบอิ้ง"

ฉันยิ้มและพยักหน้าเป็นการตอบรับให้เขาไป หลังจากนั้นเราก็นั่งกินข้าวกัน

สองคนนั้นกระหนุงกระหนิงจนเกือบลืมไปแล้วมั่งว่าฉันนั่งอยู่ตรงนี้ด้วยอีกคน

"ชะเอม น้องโบอิ้งครับ คืนนี้ไปเที่ยวด้วยกันไหม พี่มีปาร์ตี้กับเพื่อนที่ผับxx ยังไงถ้าว่างมาจอยด้วยกันได้นะ "

"เอ่อ! คืออิ้งยังไม่ถึง 20 เข้าได้หรอคะ"

"เข้าได้อยู่แล้ว ใช่ไหมคะพี่มาร์ช " ชะเอมตอบฉัน แล้วก็หันไปถามพี่มาร์ช

" ไม่ต้องห่วงครับน้องโบว์อิ้งผับพี่เอง ไปได้เดี๋ยวพี่ดูแลพวกเราเอง"

"ยังไงเดี๋ยวอิ้งดูก่อนนะคะ" เขาพยักหน้าเชิงเข้าใจ

"งั้นพี่ไปก่อนนะ หวังว่าจะได้เจอกันคืนนี้นะครับ" เขาหันมาบอกก่อนจะลุกขึ้นเดินไป ฉันยิ้มแห้งๆกลับไปให้เขา คิดหนักสิฉันไม่เคยไปที่แบบนั้น อีกทั้งฉันก็เพิ่งจะรู้จักกับชะเอม ตอนแรกก็ดูนางน่ารักดี ใครจะไปรู้ ไม่เบาเหมือนกันนะจ๊ะ น่ารัก ใสๆแบบนั้น

หลังจากที่พี่มาร์ชเดินกลับไป นางก็โทรหาใครก็ไม่รู้ แต่ให้เดาก็คงเป็นกิ๊กนางอีกคน ฉันได้แต่กรอกตามองบน

"แกพักอยู่ที่ไหนน่ะโบอิ้ง " ชะเอมถามฉัน ตอนเราเดินออกมาจากร้านข้าว

"หอข้างหน้านี่เอง"

"เราอยู่ตรงข้ามกันเลยนะสิ คอนโดฉันก็อยู่ตรงข้ามหอแกเลย "

" จริงเหรอ ดีจัง "

"ว่าแต่คืนนี้แกไปนะ เดี๋ยวไปรถฉันก็ได้ "

"เอ่อ! คือจะดีเหรอ ฉันไม่เคยไปที่แบบนั้นเลยนะ"

"ไปเปิดหู เปิดตา เปิดประสบการณ์ไงแก ไปเถอะน่า ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ "ชะเอมทำเสียง สายตาอ้อนวอนฉัน เล่นซะฉันปฏิเสธไม่เป็นเลย ไปก็ได้ ฉันก็อยากลองใช้ชีวิตแบบนี้ดูเหมือนกันนิ ลืมไปแล้วว่าฉันจะสลัดภาพ โบอิ้งผู้เป็นสาวสวย เรียบร้อย บอบบางใสๆ แกต้อง สวย เปรี้ยว เซ็กซี่ ให้ผู้ชายเหลียวมองจนคอเคล็ดไปเลย สงสัยต้องซึมซับวิชาจากชะเอมบางแล้วแหละเห็นนางใสๆแต่นางฟาดเรียบนะคะ

" โอเค ฉันไปก็ได้ งั้นเดียวฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ แล้วจะโทรหาแกนะ เอ่อ! ยังไม่มีเบอร์แกเลยนิ"

096-xxx-xxxx

" เจอกันเย็นนี้ แต่งตัวแซ่บๆพริก100เม็ดเลยนะ"

" อื้ม! "

หลังจากฉันแยกกับชะเอม ฉันก็เปิดตู้เลือกเสื้อผ้าก่อนเลย ชุดที่ฉันแอบแม่ซื้อไว้ ฉันจะได้ใส่สักที ฉันยืนเลือกชุด หยิบมาเทียบตัวหน้ากระจกทีละชุด สีอะไรดีน้า แดงหรือดำดี แดงก็ดูแซ่บร้อนแรง ดำก็ดูเซ็กซี่ ดึงดูดสุดๆไปเลย

ฉันตัดสินใจเลือกใส่ชุดเดรสสายเดียวรัดรูปสีดำ กับรองเท้าส้นเข็ม ผู้ชายไม่เหลียวมองให้มันรู้ไป

หลังเลือกชุดเสร็จ ขอนอนพักสักงีบแล้วกันยังมีเวลาเหลือ

ครืด ครืด~~

"ฮัลโหล ใครคะ" ฉันเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์มารับ ทั้งที่ยังไม่ลืมตา

"ฉันเองแก ชะเอม แกแต่งตัวยังเนี่ย "

"ยังเลย นอนอยู่ “

"อาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว เดียวอีกชม. ฉันขับรถไปรับหน้าหอแกนะ"

" โอเค ๆ " หลังจากวางสายชะเอมฉันก็อาบน้ำ แต่งหน้า ใส่ชุดเดรสที่ฉันเลือกไว้

สวย เซกซี่สุดๆไปเลย ไม่มีใครชม ก็ต้องชมตัวเองไว้ก่อน เสริมสร้างความมั่นใจ

ลงไปรอชะเอมเลยแล้วกัน อาบน้ำแต่งตัวก็ชั่วโมงนึงพอดี

เดินลงมายืนรออยู่หน้าหอกำลังจะโทรหาชะเอม และนางก็ขับรถมาพอดี กระจกรถลดลง ก่อนที่จะเอ่ยทักทายฉัน

"แซ่บมากแม่ สงสัยคืนนี้ได้หิ้วผู้กลับหอแล้วมั่งโบอิ้ง แซ่บอะไรขนาดนี้ " ชะเอมเอ่ยแซว